บทที่ 2 ทางออก (2/2)
1342 คำ
ทางออกของคุณรุจทำให้สมองฉันคิดตามอย่างหนักว่าจะเอายังไงต่อดี จะไปต่อหรือจะยอมให้พี่วัชถูกจับให้มันจบ ๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้
แต่หากเป็นอย่างนั้นทุกอย่างได้พังหมดแน่ ถ้าพี่วัชโดนจับและฉันถูกไล่ออกจากงานคงได้อดตายกันหมดทั้งบ้าน
“ฟ้า!”
“พี่วัช!” ฉันสลัดเรื่องอื่นทิ้งไปแล้วก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปหาตัวต้นเหตุเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่เอ่ยดังมาจากหน้าบ้าน พร้อมทุบมือลงบนร่างกายของอีกฝ่ายอย่างโมโห “พี่ทำอะไรลงไปห๊ะ! พี่รู้บ้างไหมว่าการกระทำของพี่มันจะทำให้เราซวยกันหมด!”
“อย่าตี ๆ พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว” มือหนาปัดป่ายมือของฉันออกพัลวัน ก่อนที่มือนั้นจะยกไหว้ขึ้นท่วมหัวอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ อย่าโกรธพี่เลยนะ”
“พี่ควรรู้ตั้งแต่ขโมยของของคนอื่นแล้ว” โมโหก็โมโห แต่เห็นอีกฝ่ายสำนึกผิดจนต้องยกมือไหว้ก็เลยพยายามทำใจให้เย็นลง “พี่รู้ไหมว่ามูลค่าที่เราต้องจ่ายมันเท่าไหร่ มันไม่ใช่หลักแสนนะพี่วัช มันหลักร้อยล้านพันล้านเลยนะ”
“พี่ขอโทษ”
“ขอโทษแล้วยังไง มันช่วยอะไรได้ไหม!”
“พี่ผิดไปแล้ว” พี่วัชมองสบตาฉันอย่างหน้าละห้อยท่ามกลางความเดือดดาลของฉัน “ถ้ามันไม่มีทางออกจริง ๆ พี่ยอมติดคุกก็ได้ พี่คงไม่สร้างปัญหาให้ฟ้าหรอก”
“ดี! งั้นก็ไปติดเดี๋ยวนี้เลย!” นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่ประตูบ้านอย่างโมโหทั้ง ๆ ที่พยายามใจเย็นแล้วแท้ ๆ “แต่พี่รู้ไว้เลยนะว่าถ้าพี่ทำแบบนั้น น้าสรอาการทรุดแน่”
“…”
“มีลูกก็ลูกเฮงซวย”
“ฟ้าจะด่าอะไรพี่ก็ด่าเลย พี่ยอมรับผิด”
ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิดใจ เพราะรู้ว่าพ่อไปเฝ้าน้าสรที่โรงพยาบาลก็เลยกล้ามาโวยวายพี่วัชถึงที่นี่ หากพ่ออยู่ฉันก็คงเลือกที่จะโทรด่าเอา
“พี่รู้ไหมว่าคุณรุจรู้เรื่องนี้”
“คุณรุจผู้จัดการฝ่ายบริหารน่ะเหรอ” คนมีความผิดรีบพุ่งตัวมานั่งข้างฉันโดยด่วน “รู้กันหมดทั้งบริษัทแล้วเหรอ”
“เข้าใจคำว่าคุณรุจไหม แค่คุณรุจ”
“แล้วฟ้ารู้ได้ไงว่าคุณรุจรู้เรื่องนี้”
“เขามาหาฟ้า แล้วบอกว่าพี่เป็นหนอนขโมยสินค้าออกจากบริษัท” เป็นอีกครั้งที่ฉันตวัดตามองอย่างโมโห “เรื่องนี้มันไม่มีทางออก พี่รู้บ้างไหม”
“แล้วฟ้าจะให้พี่ทำยังไง ถ้าพี่ไม่จ่ายเงินให้ไอ้พวกบ้านั่นมันก็จะฆ่าพี่ พอมีคนมาเสนอทางรอดพี่ก็แค่ทำตาม พี่ผิดหรือไง”
“นี่ยังคิดไม่ได้?”
“คิดได้ ๆ คิดได้แล้ว” คงเป็นเพราะกลัวว่าจะโดนฉันต่อว่าอีกจึงยกมือขึ้นอย่างจำยอม “แล้วคุณรุจว่ายังไงต่อ เขามาพูดแค่นี้หรือไง”
“เขาอยากนอนกับฟ้า”
“ก็ดี…ห๊ะ!” แล้วมือหนาของพี่ชายต่างแม่ก็จับแขนสองข้างฉันไว้แน่น “คุณรุจผู้จัดการฝ่ายบริหารเนี่ยนะอยากนอนกับฟ้า”
ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างเหนื่อยใจกับการเล่นใหญ่ของอีกคน “ทำไม? นอนกับฟ้าแล้วทำไม?”
“ก็เปล่า… ไม่คิดว่าคุณรุจจะหน้ามืดตามัวชอบนางยักษ์ ผู้หญิงอะไรดุอย่างกับเสือ” ประโยคหลังถูกเอ่ยขึ้นเสียงเบา
แต่ก็ไม่ได้เบาพอถึงขนาดไม่ได้ยิน “ถ้ายังพูดมากแบบนี้ได้ หาทางออกเองก็แล้วกัน”
“เห้ย ๆ อย่าเพิ่งโกรธ พูดนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้เลย”
“…”
“ถ้ามันไม่มีทางออกจริง ๆ ก็ตกลงยอมนอนกับคุณรุจไปเถอะ” ฉันตวัดตามองพี่วัชทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ซึ่งอีกฝ่ายรีบยกสองมือขึ้นอย่างรวดเร็ว “ฟังก่อน”
“ถ้าพูดไม่เข้าหูพี่เตรียมติดคุกหัวโตได้เลย”
“ครั้งนี้เข้าหูแน่” พี่วัชทำท่าทางจริงจังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “ไหน ๆ ก็มีคนรวยมาติดพันแล้ว ทำไมฟ้าไม่ใช้ประโยชน์ตรงนี้สานต่อไปทำอย่างอื่นเลยล่ะ”
“…”
“ตอนนี้ฟ้าหาเงินมาหมุนทั้งครอบครัว ไหนจะค่ารักษาแม่พี่ แต่ละเดือนค่าใช้จ่ายมันก็หนัก”
“…”
“พี่รู้ว่าพี่เป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่อง ชอบสร้างปัญหาให้บ่อย ๆ ทำตัวห่วยแตกจนไม่น่าเคารพ แต่หลังจากนี้พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”
“…”
“การที่คุณรุจมาเสนอทางออกให้ฟ้าแบบนี้ มันคงจะหมายความว่าเขาจะบีบรัดทุกวิถีทางให้ฟ้านอนกับเขาให้ได้ ต่อให้ปฏิเสธหัวชนฝา หรือพี่ยอมติดคุก คนฉลาดอย่างคุณรุจก็คงไม่ปล่อยฟ้าไป”
“…”
“ไหน ๆ เราก็จะตกหลุมนั้นแล้ว ให้การตกหลุมครั้งนี้มันเป็นไปอย่างมีประโยชน์ดูไหม”
“…”
“ถ้าฟ้ายอมนอนกับคุณรุจเพื่อที่เขาจะเคลียร์ปัญหาให้ งั้นก็ลองตั้งอีกเงื่อนไขคือเงินจำนวนหนึ่งมาจุนเจือครอบครัว หรือไม่ก็แค่จ่ายค่ารักษาแม่ก็ได้ ฟ้าจะได้ลดภาระตรงนี้ลงไปอีก”
“…”
“มันอาจจะฟังดูเลวร้าย… แต่เราก็ไม่มีทางเลือกใช่ไหมล่ะ”
“…”
“อีกอย่างนอน ๆ ไปเถอะ อายุก็สามสิบแล้วจะเก็บไว้ให้หยากไย่ขึ้นหรือไง”
จากสมองที่กำลังคิดตามคำพูดดังกล่าวต้องรีบหยุดแทบไม่ทัน พร้อมตาตวัดมองพี่วัชอย่างไม่พอใจ ไอ้ที่พูดมาทั้งหมดก็พอจะเข้าใจ แต่ไอ้ประโยคสุดท้ายจะพูดออกมาเพื่ออะไร
ใช่… ฉันอายุสามสิบแล้ว และไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ามันคือเรื่องจริง ไม่ได้เก็บไว้เพื่อความภาคภูมิใจหรือเก็บไว้ใช้ในวันแต่งงานอะไรแบบนั้นหรอก แต่มันแค่ยังไม่มีโอกาสได้ทำหรือสานต่อความรู้สึกกับใคร
ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน จะมีก็แค่คนคุยเล่นไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก อาจเป็นเพราะนิสัยของฉันเป็นแบบนี้จึงไม่เข้าตาผู้ชายส่วนมาก มันก็เลยทำให้ฉันอยู่เป็นโสดและไร้ซึ่งสัมพันธ์กับใคร
ว่าแล้วสลัดเรื่องไร้สาระทิ้งไปแล้วเอาคำพูดของพี่วัชมานั่งคิด มันก็เป็นทางเลือกที่ดีแม้ว่าจะฝืนใจไปหน่อยก็ตาม แต่มันก็เป็นทางออกที่ดีใช่ไหมล่ะ
มันก็ถูกของพี่วัชที่ว่าต่อให้ทำอย่างไรฉันก็ต้องนอนกับคุณรุจอยู่ดี เพราะเขาคงวางแผนเรื่องนี้เอาไว้แล้ว อีกทั้งดูจากเหตุการณ์ในวันนี้ที่ว่าต่อให้ฉันแย้งยังไงก็ไม่เป็นผล เขายังยืนยันที่จะให้ฉัน ‘หลับนอน’ กับเขาให้ได้
ฉะนั้นหากจะได้หลับนอนจริง ๆ ก็คงต้องเพิ่มเงื่อนไขบางอย่างเข้าไป
ฉันไม่ได้ต้องการเงิน… แค่ต้องการให้เขาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้น้าสรก็เท่านั้น
“ตกลงว่าไง ทางออกของพี่เวิร์คหรือเปล่า” แรงสะกิดที่แขนดึงสติของฉันกลับมา
“ต่อจากนี้ไปพี่ห้ามสร้างปัญหาอีกนะพี่วัช แล้วก็ห้ามขโมยสินค้าในบริษัทอีกเด็ดขาด”
“ถ้าทางนั้นติดต่อมาจะให้พี่ทำยังไง”
“เดี๋ยวฟ้าคุยกับคุณรุจให้อีกที”
“งั้นก็ตามนั้น ช่วงนี้พี่จะเป็นเด็กดีของเธอสุด ๆ เลยล่ะฟ้า”
“ให้มันจริง อย่าให้รู้นะว่าพี่สร้างปัญหาอีก ไม่งั้นพี่ได้เลือดหัวออกแน่!”
“ค้าบ”
- ผู้เขียน
