อย่าบอกใครนะ

1101 คำ

“ถอดแว่นออกสิ! แล้วหันมา ฉันจะได้เช็คว่านาย” เขายอมถอดแว่นตาดำออกแล้วหันหลังกลับมามองเธอที่เบาะหลัง แววตาคู่คมซ่อนร้ายที่ทำให้หัวใจเธอละลายภายในพริบตา “อะ...” สองสายตาประสานกันในชั่วพริบตา แต่มันเต็มไปด้วยความหมายซ่อนเร้น “นั่นไง ยังไม่หลับตาเลย เดี๋ยวเหอะ!” เขายิ้มนิด ๆ แต่โคตรหล่อเลยล่ะ “กำลังจะหลับแล้วไงครับ นี่ไง หลับแล้ว” เปลือกตาหนาขยับปิดซ่อนดวงตาคู่คมนั่นไว้ ใบหน้าคร้ามเข้มแสนเย็นชาหันกลับไปมองตรง ทิ้งเสียงครางเครียดออกมาแผ่วเบา “อืม...” เธอแอบถอนหายใจด้วยความหนักหน่วง หากไม่ใช่เพราะรูฉี่จวนเจียนระเบิดเต็มที เธอก็คงไม่ยอมเปิดกระโปรงนักเรียนต่อหน้าคนขับรถหรอก แม้เขาจะหล่อเข้มมาดแมนตรงสเป๊คก็ตาม “อา...” เธอตัดสินใจละทิ้งความอาย ถลกกางเกงในลงคาแค่หัวเข่า นั่งยองลงแล้วเอาปากแก้วกาแฟมารองรับร่องรูฉี่ที่เปิดอ้า ปลดปล่อยน้ำเหลืองอำพันไหลลงสู่แก้วกาแฟใบนั้นราวกับน้ำก๊อก... “อ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม