ตอนที่ 28 กระโดดข้ามขั้น สายลมพัดเอื่อยในสายของวันอาทิตย์คีรินทร์และขวัญนภัสนอนอยู่บนเตียงด้านหน้าบ้านพัก สายตาของทั้งสองมองไปยังทะเลข้างหน้าต่างคนต่างใช้ความคิดไม่มีเสียงพูดคุย เพียงแต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของกันและกัน ความรู้สึกของความสุขเวลาที่อยู่ใกล้กันแบบนี้ “เฟิร์น...ผมไม่อยากกลับเลย เราอยู่ต่อกันอีกได้ไหม” “หมอบอกว่าพรุ่งนี้ต้องเริ่มไปทำงานแล้วจะอยู่ต่อได้ยังไง” “จริงๆ ผมอยากลาต่อนะ รู้สึกขี้เกียจยังไงก็ไม่รู้นะ” คีรินทร์ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เขามักจะกระตือรือร้นในการทำงานอยู่เสมอแต่เพราะเวลาที่อยู่กับขวัญนภัสเขามีความสุขมากจึงอยากจะยืดเวลาแห่งความสุขออกไปให้มากที่สุด “ได้ยังไงกันคะ เฟิร์นไม่เคยได้ยินหมอคีย์พูดว่าขี้เกียจมาก่อนเลยเกิดอะไรขึ้นหรือกลัวว่าไปทำงานแล้วจะเจอหมอน้ำคะ” หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้เพราะปกติแล้วหมอคีรินทร์มักจะกระตือรือร้นและออกไปทำงานด้วยความเต็มใจอยู่เส

