“ไมเคิล นายช่วยไปส่งพริมาไปนอนห้องที่พ่อบ้านเจมส์เตรียมไว้ที” เขาพยักหน้าให้ไมเคิลไปส่งพริมา... พอพูดถึงเรื่องนอน พริมาก็ตาปรืออีกรอบ ความพรั่นพรึงที่เกิดก่อนหน้านี้แทบไม่มีความหมาย เพราะหล่อนเหนื่อย ทั้งยังคิดว่าที่นี่ปลอดภัย เพราะเชื่อใจเจ้านายมันทำให้หล่อนอยากพักผ่อนเอามากๆ เพราะว่าหล่อนใช้สมองเยอะและทำงานจนล้ามาทั้งวัน อยากพักกายเสียเหลือเกิน... “อ้อ พริมา” อัครวินธ์เรียกคนที่ทำตัวเหมือนไม่มีวิญญาณและกำลังจะลอยล่องตามไมเคิลไปนอนให้ได้เร็วที่สุด แล้วบอกกับหล่อนน้ำเสียงดีขึ้นกว่าเดิม... “ทุกตารางเมตรของฟลอร์นี้ ยกเว้นห้องน้ำ มีกล้องวงจรปิดความละเอียดสูง และมีเจ้าหน้าที่เฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา จะทำอะไรก็ระวังด้วย เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมไม่บอก” พริมาพยักหน้ารับรู้และเดินเข้าไปหาไมเคิลอีกรอบ... รู้สึกอยู่ในใจว่าหล่อนสูญเสียอิสรภาพอย่างมาก ทั้งโดนดักฟัง และต้องอยู่กับกล้องวงจรปิดตลอดเวลา แต่ความง่ว