ปาหนันค่อยๆ ลืมตาตื่นหลังจากกันต์หลับไปไม่นาน เธอรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แขนขาแทบยกไม่ขึ้น กระหายน้ำขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน แต่พันธนาการอบอุ่นที่กอดรัดอยู่รอบกาย ทำให้เธอผงกศีรษะมอง ก่อนจะตกใจที่เห็นว่าใครกอดเธออยู่
“หือ... ตื่นแล้วเหรอ” คนที่ตื่นเร็วเพียงแค่ได้ยินหรือมีอะไรมาสะกิดนิดหน่อย ปรือตามอง เขายิ้มเอ็นดูให้คนในอ้อมแขน สาวน้อยก้มหน้างุดแก้มแดงปลั่ง ก่อนจะขยับกายออกจากอ้อมแขนที่พันธนาการเธอเอาไว้
“จะไปไหน หายดีแล้วเหรอถึงจะลุกจากเตียง” กันต์กอดร่างน้อยเอาไว้ รั้งไม่ให้เธอลุกหนีไปไหนได้
“หายแล้วค่ะ หนันหิวน้ำ” อุบอิบตอบเพราะรู้สึกขัดเขิน กลิ่นกายของเขา อ้อมแขนอบอุ่นของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวจากเขาที่ปะทะกับใบหน้า ทำให้เธอวูบวาบในอก
กันต์เอื้อมมือไปหยิบน้ำบนหัวเตียงมาจ่อที่ปากอิ่มที่ยังซีดเซียวอยู่ เขาจับหลอดให้อย่างเอ็นดู ปาหนันยอมดูดแต่โดยดี เพราะกระหายน้ำจนลำคอแห้งผาก
“หิวหรื
