“พี่ก็ไม่ไหวแล้ว” กันต์ขยับสะโพกสอบอัดกระแทกเข้าหาโพรงเนื้อสาว เขากอดร่างน้อยเต็มอ้อมแขน หยาดเหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้า เขาดึงปลายคางสาวมาแลกจุมพิตดูดดื่ม ลมหายใจหอบถี่กระชั้นประสานกันระงม
“พี่กันต์ หนักค่ะ” ปาหนันพูดอย่างเอียงอายเมื่อเขายังเคล้าคลออยู่กับเรือนกายของเธอไม่ยอมละห่าง
กันต์เคลื่อนกายออกจากร่างสาวน้อยอย่างแสนเสียดาย แต่เขายังกักกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากเฝ้าจุมพิตใบหน้าเนียนอย่างอ่อนหวานละมุนละไม
“พอแล้วค่ะ”
“คุณเมียครับ ขอหอมแก้มหน่อยก็ไม่ได้” เขาแกล้งพ้อเสียงสั่นพร่าเมื่อเธอใช้มือดันใบหน้าเขาออกห่าง
“ไม่ให้หอมแล้วค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบี่ยงหลบ เขาก็ตามติดรุกไล่ต้อนจนเธออ่อนใจ
“จะไม่ยอมบอกแม่จริงๆ เหรอ จะได้ไปขอ”
“เดี๋ยวแม่ตีตาย หนันอายุยังน้อย ใครๆ จะหาว่าอยากมีสามีจนตัวสั่น” เธอพูดอย่างเป็นกังวล แต่เรื่องที่เป็นกังวลมากที่สุดก็คือกลัวโดนแม่ด่าเสียมากกว่า
“ม
