​​​​​​​รู้สึกทีละนิด

1385 คำ

ตลอดทั้งวันเสาร์และวันอาทิตย์กัญญ์วราดูแลภูเมฆาอย่างดี จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็อาการดีขึ้น เขามีไข้ครั้งสุดท้ายก็เช้าวันเสาร์ เช้านี้เขาจึงไปทำงานได้ “ใบตอง เย็นนี้ไม่ต้องกับข้าวนะ” “ทำไมคะ พี่ภูเบื่อฝีมือใบตองแล้วเหรอคะ” “เปล่าๆ พี่เห็นใบตองเหนื่อยมาหลายวันแล้วเย็นนี้เลยว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอกบ้าง” “จะไปได้ยังไงคะ เดี๋ยวก็เจอคนอื่น” “ถ้าอย่างนั้นเราสั่งมากินก็ได้นะ อยากกินอะไรล่ะ” “พิซซ่าดีไหมคะ ตั้งแต่วันนั้นเรายังไม่ได้กินอีกเลยนะคะ” “ได้สิ ใบตองมาถึงก่อนก็สั่งเลยนะ” “ได้ค่ะ” “พี่ภูคะ ขอสั่งไก่ทอดมากินด้วยได้ไหม” “เอาสิ ตามใจใบตองเลย เดี๋ยวโอนเงินเพิ่มให้นะ” “เงินยังเหลืออยู่เลยค่ะ ถ้าใช้หมดแล้วจะบอกนะคะ” “แน่ใจเหรอว่าจะกล้าบอก” “แน่ใจสิคะ” “แล้วทำไมเงินเดือนของเดือนนี้ถึงไม่กล้าบอกล่ะว่าพี่ลืมโอนให้” “ก็ใบตองเห็นว่าพี่ไม่สบายก็เลยไม่กล้าทวง” “ต่อไปต้องทวงนะรู้ไหม เพราะบางค

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม