ล้ำเส้นเพื่อนเกย์

นม นม นม !?

“หาวววว” ร่างเล็กบิดขี้เกียจอ้าปากหาวเสียงดังจนคนที่ตื่นก่อนแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย ลูกพีชยืนบิดเอวโยกไปมาขับไล่ความเมื่อยออกจากร่างกายหลังจากเดินออกมาจากห้องนอนของตน

มองนาฬิกาเข็มสั้นชี้ไปที่เลขเก้า ซึ่งส่วนมากแล้วทั้งสองคนจะตื่นกันประมาณนี้ ตั้งใจจะแวะไปดูร้านในช่วงเที่ยง โดยที่จะใช้วิธีการสุ่มวันและเวลา เพื่อเข้าไปตรวจสอบพนักงานด้วยเช่นกันว่าทุกอย่างยังเรียบร้อยดีอยู่ไหม

“ตื่นก็สายยังมีหน้ามาหาวอีก”

“ฉันก็ตื่นมาเตรียมข้าวเช้าไว้แล้วไง กะจะงีบแป๊บเดียวดันยาวเลย ปวดหัวเลยเนี่ย” ว่าจบก็มุ่ยหน้า ก่อนจะอ้าปากหาวอีกรอบ คนตัวสูงเลยเดินมาช่วยนวดขมับเล็กด้วยท่าทางธรรมชาติ

“คุณแม่ขามากอะหนาว”

“มีลูกแบบเธอฉันปวดหัวตายเลย”

“ตัวเล็กพกง่าย ทำอาหารก็ได้ อะไรจะดีกว่านี้อีก” พูดจบลูกพีชก็หัวเราะคิกคัก เมื่อคืนที่นอนดึกกว่าปกติก็เพราะเอาแต่เปิดดูคอนเทนต์ที่มีคนนินทาเมื่อวานนั่นแหละ ไหนจะไปฟังพวกข้อดีถ้าเรามีแฟนเป็นเพื่อนสาวทั้งหลายอีก ถึงจะคิดภาพตนเองกับเพื่อนสนิทแล้วรู้สึกแปลกๆ ก็ตาม

“พีชชี่! หยุดทำสายตาหื่นกามใส่ฉัน ไม่ใช่ว่าไปดูคลิปผัวเกย์มาใช่ไหม” ต้นหนาวดันหัวอีกคนออกอย่างรวดเร็ว พร้อมจิ้มไปที่หน้าผากมน คนที่ถูกจับได้ทำสายตาล่อกแล่ก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างมีพิรุธจนชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ไป ๆ กินข้าวกันดีกว่า” คนตัวเล็กเฉไฉเปลี่ยนเรื่องอย่างไม่แนบเนียนเอาซะเลย ถึงอย่างนั้นต้นหนาวก็ไม่คิดจะเปิดโปง เพราะกลัวว่ามันจะวกกลับมาเข้าตัวเอง

ทั้งสองนั่งทานอาหารเช้าพร้อมกันอย่างเงียบ ๆ รสชาติคุ้นเคยที่กินกี่ครั้งก็ประทับใจตลอดก็คงไม่พ้นรสมือของเพื่อนตัวเล็ก มันอร่อยจนอยากเปิดร้านอาหารให้เจ้าตัวเลยล่ะ เพียงแต่กลัวว่าอีกคนจะเหนื่อยเกินไป เขาเลยหาข้ออ้างสารพัดมาให้ลูกพีชเป็นแม่ครัวส่วนตัวให้ โชคดีที่อีกคนชอบทำอาหารเป็นงานอดิเรก เมื่อแลกกับที่พักโดยไม่ต้องจ่ายค่าเช่าก็เป็นอันปิดดีล จนอยู่ด้วยกันแบบนี้มาตั้งแต่ช่วงปีสอง จนตอนนี้ทั้งคู่มีอายุยี่สิบหกปี

“ยังมีเวลาขอดูทีวีย่อยก่อน แล้วค่อยไปอาบน้ำแล้วกัน” เมื่อต้นหนาวพูดแบบนั้น ลูกพีชก็ไปทิ้งตัวบนโซฟาทันที

จากที่จะดูคั่นเวลาเฉยๆ ปรากฏว่าหนังที่สุ่มเลือกดันสนุกกว่าทุกทีจนทั้งสองคนตั้งใจดูเป็นอย่างมาก คนตัวเล็กมองไปที่จานข้าวเกรียบที่วางอยู่ทางซ้ายมือของชายหนุ่ม ตอนแรกคิดจะบอกให้ต้นหนาวยื่นมาให้ แต่เมื่อเห็นสายตาเป็นประกายจ้องไปบนจอเธอก็เปลี่ยนใจเอื้อมไปคว้ามาด้วยตัวเอง

“ว้าย!” ทว่าความยาวแขนไม่มากพอ แถมยังเอื้อมด้วยท่าทางที่ไม่ได้ถนัดมากนัก คนตัวเล็กก็ล้มพับไปบนตัวของอีกฝ่ายจนใบหน้าทิ่มไปที่หน้าอกแกร่ง

“โอ๊ย ทำอะไรเนี่ย” ชายหนุ่มร้องเสียงดัง เพราะหัวเล็กนั่นมาชนกับปลายคางพอดี เพราะเมื่อครู่เอาแต่สนใจเรื่องราวในจอ ทำให้เขาเลือกที่จะโยกหัวหลบอีกฝ่ายเพื่อมองทีวี แทนที่จะถามว่าอีกคนต้องการอะไร

“แหะ ๆ ว่าจะหยิบข้าวเกรียบ” ลูกพีชเอ่ยเสียงอ่อย ๆ พลางช่วยลูบปลายคางที่น่าจะโดนกระแทกพอดี

“แล้วทำไมไม่บอกเล่า แขนก็สั้นจะเอื้อมมาหยิบเองเพื่อ” เขาบ่นเล็กน้อยก่อนจะคว้ารีโมตมากดหยุดเอาไว้

“ก็หยิบได้แล้วไง” ร่างบางพยายามดันตัวเองขึ้นทว่าเสียหลักจนคร่อมตัวทับอีกฝ่ายอย่างจัง ถึงอย่างนั้นปลายนิ้วมือแตะที่ขอบจานพอดี ลูกพีชเลยเอ่ยเถียงอย่างข้าง ๆ คู่ ๆ

“ลุกออกจากตัวฉันก่อนค่ะ!”

“อูยยย ลืมเลย” พูดจบก็เห็นว่าหน้าอีกคนแข็งค้างไป เลยเหลือบมองสายตาอีกฝ่ายว่าไปจบที่ไหน ก่อนจะกรี๊ดออกมาอย่างตกใจ

“หนาว! นี่แกมองนมฉันเหรอ”

“ไม่ได้อยากมองปะ ก็เอามาวางตรงหน้าก็ต้องเห็นไหมล่ะ”

“ฮั่นแน่ อยากมีก็บอก” ลูกพีชถามกลับด้วยน้ำเสียงซุกซน ที่จริงแล้วแทบจะไม่ได้มองอีกฝ่ายเป็นเพื่อนผู้ชายจนไม่ได้รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด

“ไม่ได้อยากมีค่ะ ไม่ได้อยากได้ด้วยจ้า ออกไปเลยไป หมดอารมณ์จะดูหนังแล้ว อาบน้ำไปร้านดีกว่า” ชายหนุ่มพูดรัวๆ รวดเดียวแล้วดันอีกคนออกก่อนจะลุกพรวดไปทางห้องนอนอย่างรวดเร็ว

นม นม นม !!!

ถึงจะเคยช่วยเลือกชั้นในให้บ่อย ๆ หรือคอยเลือกเสื้อผ้าจับแต่งหน้าแต่งตัว แต่เมื่อกี้เจ้าสองก้อนขาวนั่นมันดันประชิดหน้าจนมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน ปลายยอดอกสีชมพูระเรื่ออะไรนั่นทำเอาเขาตกใจจนต้องเดินวนไปมาในห้องเพื่อสงบอารมณ์แปลกๆ ของตัวเองอยู่หลายรอบเลยล่ะ

ลูกพีชไม่รู้ว่าอีกคนเห็นอะไรไปบ้าง ทว่าในตอนที่อีกฝ่ายเดินหนีเธอสังเกตได้ถึงใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำ ถ้าไม่เขินมากก็คงโกรธมาก แต่จากท่าทางน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า ดังนั้นคนที่เริ่มคิดจะทำอะไรสนุก ๆ ก็เลยไม่ได้เขินอายที่อีกฝ่ายเห็นหน้าอกของตนเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ร่างเล็กในตอนนี้สวมชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตผ้าซาติน ไม่รู้ว่ากระดุมหลุดไปตอนไหน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้คิดจะใส่มันกลับไป เพราะมัวแต่เริ่มคิดถึงคอนเทนต์แปลก ๆ ในโซเชียลจนเริ่มคิดอะไรแผลง ๆ จนอยากลองอ่อยเพื่อนสนิททีละนิดดูบ้าง

...........

“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ” ลูกพีชเดินเข้าไปถามพี่กอหญ้า พนักงานที่ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการที่ดูแลร้านและเรื่องเงิน จนได้ความว่าทิศทางสัปดาห์นี้เริ่มเงียบกว่าทุกที แต่อีกสองวันจะมีกำหนดตกแต่งร้านในธีมคริสต์มาส คาดว่าจะดึงดูดลูกค้าได้เป็นอย่างดี

เมื่อฟังเหตุการณ์คร่าว ๆ คนตัวเล็กยังคิดว่าขาดอะไรหลายอย่าง เพราะเป็นเดือนที่ทุกคนต้องการเก็บเงินไว้ใช้ตอนสิ้นปี หากไม่ทำอะไรเลย ร้านจะไม่ได้ส่วนแบ่งจากตรงนั้น เลยเลื่อนหาไอเดียที่จะมาปรับปรุงร้านให้แตกต่างจากปีก่อน ๆ

ในขณะเดียวกันต้นหนาวก็เดินตรวจสอบความเรียบร้อยรอบนอก ในส่วนของสวนเล็ก ๆ ที่จัดไว้เป็นมุมถ่ายภาพอย่างหลากหลายว่าทุกอย่างยังปกติดี ไม่มีความเสียหาย แม้จะมีคนช่วยดูก็ไม่เท่ากับได้ตรวจสอบด้วยตัวเองอยู่ดี เขาคิดแบบนั้น

“โอ๊ะ นี่ไง! หนาวๆ ๆ ๆ” เมื่อเธอเปิดเลื่อนเจอสิ่งที่น่าสนใจ จังหวะเดียวกับที่เพื่อนสนิทเดินมาพอดีเลยรีบกวักมือเรียกอีกคนด้วยท่าทางตื่นเต้น

“อะไรคะคุณเจ้าของร้าน”

“ที่เชียงใหม่มีงานกาแฟด้วย วันมะรืนนี้พอดีเลย ไปกันไหม ๆ”

“เอาสิ ไม่ได้ขึ้นเหนือนานแล้วเหมือนกัน แล้วจะไปทำอะไรบ้าง ไหนลิสท์รายการมาหน่อย”

“ก็ช่วงนี้ที่ร้านมีแต่เมนูเดิม ๆ งานนี้มีเมล็ดกาแฟใหม่ ๆ ด้วย มีทั้งแบบสดๆ แล้วก็พวกเบลนด์กลิ่นอีกหลายแบบเลย แถมยังมีเจ้าของไร่มาเปิดบูธด้วย น่าเดินออก เผื่อมีอะไรมาทำโปรโมชันในร้านไง”

“แล้วไงอีก”

“ก็เนี่ย เราไปเดินเที่ยวตอนกลางวัน ตอนกลางคืนก็ลองไปดูร้านดัง ๆ ว่าเขาจัดการยังไงไง”

“อยากกินเหล้าก็บอก” ต้นหนาวเอ่ยอย่างรู้ทัน ย้อนกลับไปครั้งแรกที่ได้สนิทกันก็คงเพราะเห็นอีกคนดื่มน้ำเมาแทนน้ำเปล่าจนขาดสติ แล้วก็เดินร้องไห้มาทางเขาแล้วร้องเรียกแม่จ๋า ๆ นั่นแหละ ในตอนนั้นเลยได้ทำความรู้จักเพื่อนคนนี้มากกว่าเดิมจนมาสนิทกัน ถึงได้รู้ว่าอีกคนมักจะใช้ช่วงที่มึนเมาปล่อยให้อารมณ์ด้านอ่อนแอออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว จนกลายเป็นความชอบ แล้วดื่มอยู่เป็นประจำ

“จะไปไม่ไป” ลูกพีชยู่ปากมองคนรู้ทันด้วยความหมั่นไส้ จากที่หัดดื่มครั้งแรก จำได้ว่าตอนนั้นเป็นช่วงที่คิดถึงพ่อกับแม่ที่จากไปเลยลองดู จนกลายเป็นไปร้องไห้แล้วได้เพื่อนสนิทมาคนหนึ่งเฉยเลย ถึงอย่างนั้นความอยากรู้อยากลอง ก็เลยเริ่มสนใจในกลิ่น และรสชาติของแอลกอฮอล์แต่ละชนิด รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นนักดื่มตัวยงเสียแล้ว

“ไปจ้า”

เมื่อทั้งสองตกลงตามนั้นก็ทำการฝากฝังร้านไว้กับพนักงานเช่นเดิม แน่นอนว่าทุกครั้งที่ทั้งคู่หายไปเที่ยวหรืออะไรก็ตาม มักจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้จนลูกน้องเกรงใจเลยล่ะ ถึงอย่างนั้นลูกพีชและต้นหนาวก็ยืนยันจะทำแบบเดิม

พนักงานอยู่ได้ ร้านก็อยู่ได้ พนักงานอยู่ดี ร้านก็อยู่ยาว คือคติการทำงานของทั้งสองคน