ตอนที่22 | เมื่อเราต้องห่าง

1949 คำ

ร่างบางเผลอหลับไปหลังจากเสร็จกิจแล้วตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนสี่ทุ่มนิดๆโดยที่ตายังไม่ลืมก็ควานมือไปยังเตียงด้านข้างเพื่อหาแฟนหนุ่มของเธอแต่ก็พบกับเตียงนอนอันว่างเปล่า เธอจึงลืมตาขึ้นจึงได้พบว่าแฟนหนุ่มของเธอนั้นกำลังเดินเข้าหาเธออยู่พอดี “ตื่นแล้วหรอ? ลุกมากินยาก่อนสิ” ธาวินเดินเข้ามาหาแฟนสาวพร้อมกับซองยาที่ถืออยู่ในมือ ในตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะมาปลุกแต่พอเดินมาถึงเธอก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นเองก่อนแล้ว “พี่ไปไหนมาคะ? แล้วยาอะไรที่จะให้หนูกิน?”พราวพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียของคนที่พึ่งตื่นนอนแล้วชี้ไปที่ซองยาที่อยู่ในมือของแฟนหนุ่ม “ยาคุมฉุกเฉินน่ะ เมื่อกี้พี่เผลอปล่อยใน!!!” ธาวินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้าก็นิ่งด้วยเหมือนกันพร้อมกับแกะซองยาคุมฉุกเฉินแล้วเตรียมยื่นมาให้เธอ “หา แล้วทะ...ทำไมพี่ไม่ปล่อยข้างนอกละคะ?” ร่างเล็กอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดของแฟนหนุ่มแล้วก็ยื่นมาเข้ามารองรับเม็ดยาเม็ดกลมๆเ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม