Two years later…
Alexia finally graduated. She was hoping that Kaizen would arrive but there was no Kaizen. Sa loob ng dalawang taon, hindi ito nagparamdam sa kaniya pero sa tuwing may espesyal na okasyon lalo na sa birthday niya, may mga natatanggap siyang regalo mula rito. Nakakahiya pa nga dahil mismong ama ni Kaizen ang nagbibigay sa kaniya ng mga regalong ‘yon.
Then she would express her thanks through text but she didn’t get any reply.
Napabuntong hininga na lang si Alexia.
“Hindi dumating ‘no?” Pang-aasar sa kaniya ng Kuya Axel. “You’ve been waiting for one week. Wala pa rin.”
Tinignan ni Alexia ng masama ang Kuya Axel niya. “Huwag mo akong asarin, Kuya.”
Axel chuckled. Inakbayan niya ang kapatid niya. “Ito naman hindi na mabiro.”
Siniko ni Alexia ang kapatid. “Kuya…”
Napail
