Ilang linggo ang lumipas at nakauwi na rin sa Manila ang mga kaibigan ko. Nanatili namang sikreto sa pamilya ko na buhay pa ako at sinabihan ko sila Claui na kung maaari ay huwag munang makipagpakita sa kahit na kaninong kapatid ko para maiwasan na malaman kaagad na buhay nga ako.
“Don’t forget to contact me once you got home ha? Baka kalimutan mo na ako,” sabi ni Aiden sa akin.
Nasa apartment kami ngayon at nagpahanda ako ng salo-salo dahil aalis na kami bukas. Naipaliwanag ko na rin sa mga bata ang pag-alis namin dito sa Mindoro dahil may pamilya kaming nasa Manila. Hindi ko rin naman makakalimutan ang lugar na ito dahil ito ang nagsilbing pangalawang buhay ko at isa pa rito ang home tome ni Hendrix. Alam kong balang araw ay maiisipan niyang bumalik dito kaya naman hindi ko ipagkakait
