Sebastian POV.
Tahimik kaming kumain ni Alexandrea. Pati sulyap ay pinipigilan ko nang hindi niya isipin na naghahabol pa rin ako sa kanya.
Katulad ng biyahe namin kanina, wala ring gaanong usapan sa hapag kainan.
Ganun pa man paminsan-minsan ay nahuhuli ko siyang palihim na nakatingin sa akin.
At sa bawat sulyap niyang ‘yon ay mas lalo kong pinipilit na huwag siyang tingnan. Dahil alam kong kapag nagtagpo ang mga mata namin… baka unti-unti na namang mabasag ang pader na ilang araw kong itinayo sa pagitan namin.
Masyadong tahimik at isa man parang walang lakas ng loob na magsalita. Ngunit nang matapos kaming kumain ay agad kong inilapag ang baso ng tubig sa tabi ng plato.
"Aalis na ako."
Agad siyang napatingin sa akin. Parang hindi niya inaasahang ganoon kabilis akong magpapaalam.
