Parausan ni Angkol Carlos—POLY/SPG

KABANATA 3

Angkol Carlos POV

PAGKASARA ko ng pinto, bumagsak ang mga balikat ko.

‘Wag ka munang lalapit o kahit magpapakita sa’kin hangga’t hindi ka pa pumapayag sa inaalok ko, ineng. At kapag tinanggihan mo at aalis ka, huwag ka na ring magpakita pa sa’kin.

Mahirap sabihin ‘yon. Lalo na at matindi ang atraksiyon ko kay Rica noon pa mang nobya ko pa ang tiyahin niya. Pero mas mahirap kung makita ko siya tapos hindi ko mapigil ang sarili ko at hindi siya pumayag.

Hindi ko siya ka-edad. Twenty two pa lang siya. Ulila. At tumakbo sa’kin para humingi ng tulong. Malaki ang tiwala niya sa’kin at ayaw kong sirain ‘yon. Pero pagkatapos ko siyang alukin, hindi ko alam kung gano’n pa rin ang respeto sa’kin ni Rica.

Iyon lang kasi ang alam kong paraan para maging akin siya. Nahihiya naman akong ligawan siya dahil baka tanggihan niya ang matandang tulad ko. Bata pa siya at maganda. Maraming mga lalaki na ka-edad niya ang magkakagusto kay Rica.

Pagpasok ko sa kuwarto, tinapon ko ang susi sa lamesa. Nagbukas ako ng bintana. Ang lawak nitong silid ko pero parang hindi ako makahinga. Hindi mawala sa isip ko ang mapupulang labi ni Rica na tinitigan ko kanina at nilamukos ko na ng halik sa isip ko.

Kailan ba papayag ang batang iyon sa inaalok ko?

Sinaway ko ang sarili ko. Gusto ko na ngang puntahan siya sa quarter at bawiin lahat ng sinabi ko. Bibigyan ko na lang siya ng pera tapos papaalisin ko na siya rito sa bahay para iwas-tukso.

Hindi siya katulad ng mga babaeng nasa kabilang silid lang at naghihintay na tawagin ko. Virgin at inosente pa si Rica.

Iyon na nga, eh. Virgin. Ibig sabihin, masikip pa. Weakness mo ‘yon, ‘di ba?

“Tang-in*.” Napamura ako nang maramdaman ko na tumigas ang t*t* ko. Kaunting kaunti na lang at lalabasan na ako.

Pero ayokong gawin iyon nang mag-isa. Bakit ako mag-j**kol kung maraming babae naman sa kabilang silid ang gagawa niyon para sa’kin?

Pinindot ko ang intercom sa silid nina Chelsea at Maya. Pareho silang bago pa at hindi ko pa pinagsawaan kaya sila ang pinili ko kaysa apat pa na nasa kabilang silid din.

“Pumunta kayo rito sa kuwarto ko. Kailangan kong magparaos,” sabi ko lang sa intercom. “And make it fast. Hindi na tatagal ‘to.”

Wala pang limang minuto, nasa harap ko na sina Chelsea at Maya. Parehong nakasuot ng manipis na pantulog lang. Walang panty at bra. Modelo si Chelsea at single mom.

Tindera sa palengke naman si Maya at hiwalay sa asawa pero pang-modelo ang katawan kaya nagustuhan ko unang kita pa lang.

Nagkatinginan lang kami ni Maya noong napadaan ako sa palengke. Nagkaintindihan ang mga mata namin. Binuksan ko ang pinto ng passenger’seat at isinama ko siya sa biyahe ko papuntang Bulacan para kilalanin sandali. Huminto kami sa tabing kalsada. Lumipat kami sa backseat at doon niya ako sinubo.

Magaling sumubo si Maya kaya pinaimbestigahan ko siya. Pumasa naman siya sa standard ko kaya isa siya sa mga inalok ko at pinatira ko dito sa bahay. Pero hindi tulad ni Rica, nasa thirties na lahat ng mga babae ko.

Si Rica pa lang ang batang nagpatigas ng t*t* ko.

“Humiga ka.” Itinulak ko sa kama si Chelsea. Saka ko hinila si Maya. “Eat her while I’m f***ng you.”

Sumubsob si Maya sa pagitan ng mga hita ni Chelsea at sinimulan itong kainin kaya napaungol ang huli. Saka ko naman siya itinulak nang patuwad at binayo ko.

Pareho ko silang gusto ko pero mas masarap kant*tin si Maya kaya ganito palagi ang puwesto namin. Malaki kasi ang puw*t at balakang niya. Tapos matambok pa ang p*ke niya. Pero mas mamula-mula at manamis-namis ang lasa ng p*ke ni Chelsea kaya siya naman ang paborito kong kainin.

Ilang minuto lang ay sabay kaming humiyaw na tatlo nang sumabog kami sa sarap. Nang humupa ang init ay saka ko sila pinalabas at pinabalik sa guest room. Gano’n ang set up namin. Never akong nag-cuddle ng babae pagkatapos ng s*x.

Ayaw kong ma-attach dahil ayoko ng lifetime commitment. Ayaw kong maging tulad ng tatay ko na iniwan kami ni Nanay noong bata pa ako, para sa kabit niya. Na-depress si Nanay at namatay.

Ang takot kong iyon ang dahilan kung bakit sa edad kong ito ay wala pa akong asawa o kahit seryosong relasyon man lang.

Wala pang kalatahing oras, tinawagan ko na sina Chelsea at Maya. Pati na rin ang ibang babae ko.

“Puwede na kayong umalis. Umuwi na kayo sa inyo. But don’t worry, makukuha n’yo pa rin nang buo ang bayad kahit hindi pa tapos ang three months contract natin.”

Gulat na gulat ang mga babae. Hindi ko nga alam kung natuwa ba sila o hindi. Ang iba kasi sa kanila, alam kong bukod sa pera, ako at ang katawan ko talaga an habol. Tulad ni Maya.

Hindi ko rin alam kung bakit ko iyon ginawa. First time na hindi ko tinapos ang kontrata, na hindi ko muna sinulit ang bayad ko sa kanila. Pero kanina, no’ng sinabi sa’kin ni Rica na nahihiya siya sa mga ungol nina Rafael at Ali na naririnig niya, doon na rin ako nakaramdam ng hiya sa sarili ko.

Hindi na ako ang Carlos na walang pakialam. Nahiya ako sa sinabi ng batang si Rica.

Wala sa pagkatao ko ang mamilit. Oo, nag-offer ako. Kasi iyon ang alam ko para maging akin ang batang noon pa man ay bumubuhay na sa dugo at libog ko.

Pero ‘pag sinabi niyang hindi, hahayaan ko siya. Hindi ko sisirain ang tiwala niya.

Nakaalis na ang mga babae pero gising pa rin ako. Pabalik-balik ako dito sa loob ng kuwarto ko. Hindi ako makatulog. Kasi alam ko na nasa maid’s quarter lang si Rica. Isang tawag ko lang, siguradong pupunta siya.

Pero hindi ko ginawa. Ako ang bumaba.

Huminto ako sa harap ng pinto ng silid ni Rica. Isang katok lang, siguradong makikita ko na uli siya. Puwede ko na siyang tanungin tungkol sa desisyon niya. Kapag pumayag siya, ngayon din, aangkinin ko na siya.

Pero kung ayaw naman niya, bawal na siyang magpakita sa’kin kahit kailan at wala siyang tatanawing utang na loob.

Pero hindi ako kumatok.

Pinigilan ko ang sarili ko. Hindi para sa kaniya. Para sa’kin. Para manatili akong karespe-respeto pa rin sa mga mata niya.

Tumalikod na ako. Babalik na sana ako sa silid ko nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. Paglingon ko, nakita ko si Rica na nakatayo sa pintuan. Bagong ligo at nakatapis lang ng towel.

“Angkol? Ano po ang ginagawa n’yo rito? Hindi rin kayo makatulog?”

Angkol Carlos POV

NANIGAS ako sa kinatatayuan. Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko lang ang mukha niya. Walang make-up. Punong-puno ng kainosentehan.

Wala na rin ang pagkailang niya sa’kin. Kaya na niya akong titigan nang direkta sa mga mata ko. Pero nagtataka.

Napakunot noo ako. Lumunok. Pakiramdam ko ay sixteen years old uli ako, nahuli ng nanay ko na nagnakaw ng kendi sa sari-sari store niya.

“Hindi ako makatulog,” sagot ko sa wakas. “G-gusto ko sanang magpatimpla ng kape kay Manang Lumen pero tulog na siya at iba pang kasambahay. Ikaw lang ang alam ko na baka gising pa,” palusot ko.

Tumingin siya sa mga labi ko habang nagsasalita ako. Tapos bumalik uli sa mga mata ko. Hindid siya naniniwala sa paliwanag ko.

Napapikit ako saglit. Pagdilat ko, mas mariin na ang boses ko. “Rica, bumalik ka na sa loob. Matulog ka na.”

“Hindi po ako makatulog kaya naligo na lang ako,” sabi niya. Hindi siya gumalaw.

Hindi rin niya hinawakan ang towel. Na para bang walang takot na bigla iyong mahulog at makita ko ang kah*bdan niya. Nakatayo lang siya.

Tang-in*. Ano ba ang nangyari sa batang ito? Bakit bigla siyang nag-iba?

“Pero alas tres na. Mayamaya umaga na. Hindi ka pa natutulog,” nilangkapan ko ng awtoridad ang boses ko para sumunod siya.

Pero hindi pa rin natinag si Rica.

“Bakit po ba talaga kayo nandito, Angkol?” Tiningnan niya ako nang nagdududa.’

Kasi gusto kitang makita. Gusto na kitang bayuhin. Pero sa isip ko lang ‘yon.

Iyong tapang ko noon nang alukin ko siya na maging parausan ko, biglang nawala ngayon. At hindi ko alam kung bakit.

Sumeryoso ako. “Sinabi ko na kung bakit.” Tumingin ako kunwari sa relo ko. “Pero malapit na ring mag-umaga. Hintayin ko na lang bago ako magkape.”

Tumalikod na ako pero nagsalita pa uli si Rica.

“Angkol… ‘yong sinabi n’yo kanina sa garahe. Totoo po ba ‘yon? Na ‘pag ayaw ko sa offer n’yo, puwede akong umalis at tutulungan n’yo akong maghanap ng trabaho sa labas?”

Tinamaan ako sa dibdib. Oo, sinabi ko ‘yon. At iyon din ang gusto ko para protektahan ang sarili ko. Para pigilan ang sarili ko. Pero ngayon na naririnig ko iyon sa boses ni Rica, parang gusto ko ng bawiin.

Hindi ko yata pala kaya na umalis siya rito sa bahay at hindi ko na makita pa.

Pero hindi ko rin kaya na masira ang tiwala ni Rica sa akin. “O-oo. Totoo ‘yon.”

Tumango uli siya. Dahan-dahan. Tapos yumuko. Nakita ko ang panginginig ng mga balikat niya. Umiyak siya. Humakbang siya palabas ng pinto. Palapit sa’kin. Naamoy ko agad ang amoy-shampoo na buhok ni Rica, ang katawan niya na humahalimuyak ang mabangong sabon pampaligo.

Huminto siya isang dangkal lang mula sa’kin. Sapat para marinig ko ang paghinga niya. Sapat para makita ko ang pagkurap niya, para matitigan ko ang mga labi niya.

Tumingin siya sa,kin, umiiyak. “Angkol, hindi ko pa po alam ang sagot sa alok n’yo. Hindi ko alam kung kaya ko. Hindi ko alam kung tama ba. Ang alam ko lang… nahihiya ako. Pero mas nahihiya ako sa sarili ko ‘pag iniisip ko na aalis ako dito nang hindi man lang sinubukan kausapin kayo nang maayos.”

Napapikit ako. Napahawak ako sa hamba ng pinto para hindi manginig ang kamay ko.

“So, aalis ka?”

Umiling siya. “H-hindi ko rin po alam.”

“Wala akong hinihingi na sagot ngayon, Rica. Isang linggo ang ibinigay ko sa’yo at nakatatlong araw ka pa lang,” sabi ko. Nanaig ang awa ko sa kaniya kaysa kagustuhan kong maging akin siya. “Bumalik ka na sa loob. Matulog ka na. Bukas ‘pag gising mo, kung gusto mong umalis, ihahatid kita kahit saan. Bibigyan kita ng pera. Walang utang na loob. Kung gusto mong manatili rito bilang kasambahay lang, tatanggapin ko. Walang kapalit. Kalimutan mo na ang inaalok ko sa’yo.”

Napatingin siya sa’kin. Nagulat. Parang hindi ‘yon ang inaasahan niya na sasabihin ko.

“Bakit po, Angkol?” bulong niya.

Napatingin ako sa kisame para hindi ko makita ang mga mata niya. Kasi ‘pag nakita ko, baka biglang bawiin ko ang sinabi ko.

“Kasi ‘pag pinilit kita ngayon, hindi mo na ako ire-respeto bukas. “At mas masakit ’yon sa’kin kaysa sa hindi kita makuha. Noon pa man, alam ko nang mataas ang respeto mo sa’kin, Rica.”

Tumahimik siya. Tumigil na rin ang mga luha niya.

Naririnig ko lang ang tunog ng aircon galing sa kuwarto niya. Naririnig ko rin ang t***k ng puso ko. Malakas.

Dahan-dahan siya umatras papasok uli sa kuwarto. Pero bago isara ang pinto, lumingon siya sa’kin.

“Salamat po, Angkol,” nakangiti na sabi niya. Matipid na ngiti. “Salamat sa lahat ng kabutihan n’yo po sa’kin.”

Pagkasara ng pinto, naiwan ako sa dilim. Sa gitna ng katahimikan.

May panghihinayang pero hindi na mabigat ang dibdib ko. Kasi natutunan ko ngayong gabi na mas mahirap pigilan ang sarili para sa respeto ng isang tao…kaysa kunin siya dahil sa libog.

At sa unang beses sa buhay ko, pinili ko ang mas mahirap.

Nakatulog na ako pagbalik ko sa kuwarto ko.

Nagising na lang ako nang maramdaman ko na parang may sumusubo sa t*t* ko.