CHAPTER 44

1324 Words

LUCIEN sighed as he saw the familiar gate of the Verdan Manor. Ayaw niya sanang umuwi dahil hindi naman niya maramdaman na nakatira siya sa mansiyon na nasa kaniyang harapan. His father asked him to go back. “Sir, we can still go back,” sabi ni Miguel na siyang nasa likod ng steering wheel. Umiling si Lucien. “My father would never ask me to go home without a reason.” Bumaba si Lucien sa sasakyan at napatitig sa mansiyon na nasa kaniyang harapan. Tama nga ang kasabihan: “Aanhiin ang bahay na bato kung ang nakatira ay kuwago; mas maganda pa ang bahay-kubo kung ang nakatira ay tao.” Lucien took a deep breath. Since his mother died, he never felt this house was home. It was hell. A pure hell. He hadn’t been here for months. Yet nothing had changed. The same cold walls. The same

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD