THE INDECENT PROPOSAL-RATED 18

CHAPTER 16

“Anong masamang hangin ang sumanib sa katawan mo at napunta ka pa sa hotel room ko?” wika ni Ryker. May gasgas na tunog ang boses niya habang isa-isang tinatanggal ang mga butones ng kanyang polo. Pilit niyang pinapakalma ang sarili, ngunit bakas sa bawat galaw ang iritasyon at pagtataka.

Tumingin ako sa kanya. Ramdam ko ang mabilis at marahas na t***k ng aking puso sa aking dibdib, tila ba gustong kumawala. Kinakabahan ako, ngunit pinilit kong itago iyon. “Gusto ko lang magpasalamat sa tulong mo.”

He stared at me intently, his eyes sharpening even more, cutting through my defenses. “How many times do I have to tell you that I don’t help you without a reason?” His tone was ice-cold, laced with a dangerous frustration.

Tumango ako, bahagyang nag-alinlangan, at napalunok. “Alam ko… pero gusto ko pa rin magpasalamat. Malaking bagay ang pagsalo mo sa treatment ng tatay ko. Ibig sabihin, hindi ko na kailangang bawasan ang perang binayad mo sa akin.”

May bigat sa dibdib ko habang sinasabi ko ang bawat salita. Pakiramdam ko ay unti-unti akong nalulunod, hindi ko na alam kung utang na loob ba ito o isang mabigat na parusa na habangbuhay na nakagapos sa aking leeg.

Sandali siyang natigilan, tinitimbang ang emosyon sa aking mukha.

“Okay. If you have nothing else to say, you can leave,” mariin at walang emosyon niyang sabi, sabay talikod.

Huminga ako nang malalim, pikit-matang pinalakas ang natitira kong tapang. Seryoso ko siyang tinitigan nang lumingon siya. “Alam kong hindi ko masusuklian ang mga tulong na ibinigay mo sa akin.” Nanginginig man ang buong kaibuturan ko, pinilit kong ituloy ang bawat salita nang may paninindigan.

He leaned down so we were at eye level. Ang bango ng pabango niya ay humalo sa namumuong tensyon sa hangin. “Do you want to repay your debt?” His gaze lingered on my face, slowly dropping to my lips, and suddenly it felt like the entire room had gone completely still between us. Naputol maging ang tunog ng aircon.

Lumunok ako, ramdam ang bigat ng bawat segundong lumilipas. “Ayokong magkaroon ng utang na loob, lalo na sa iyo,” mahinang sagot ko, may halong takot at kung anong hindi ko maipaliwanag na pait sa aking lalamunan.

Ngumisi siya, isang ngising nagpadala ng kilabot sa aking gulugod. “Good.” Hinaplos niya ang pisngi ko. Ang kamay niya ay malamig, ngunit nakakapaso sa balat. “Sleep with me tonight.”

Mas lalong bumilis ang t***k ng puso ko, tila nagwawala sa takot. “P-pero kailangan ako sa ospital... para palitan si Nanay sa pagbabantay.”

“Is that your only problem?” malamig niyang tanong, walang bahid ng pakialam.

Kinuha niya ang cellphone sa bulsa ng pantalon at may tinawagan agad. Habang pinapanood ko siya, mas lalo kong naramdaman kung gaano siya kasanay na kontrolin ang buhay ng ibang tao. “Emma, ikaw muna ang magbantay sa tatay ng asawa ko ngayong gabi.” Pagkatapos ng maikling usapan, ibinaba niya ang telepono at tumingin sa akin. “Wala ka nang problema.”

“T-thank you,” nauutal kong sabi.

“Now kiss me,” utos niya.

Lumunok ako. Sa sandaling iyon, parang lahat ng takot, pag-aalinlangan, at ang namumuong galit ay nagsalubong at sumasabog sa dibdib ko. Dahan-dahan kong itinaas ang aking mga kamay upang hawakan ang batok niya. Tumingkayad ako, pumikit, at hinalikan siya sa labi.

Naging mapusok at marahas ang naging tugon niya sa akin, tila ba nagugutom. Napaigtad ako at napasinghap nang maramdaman ko ang kamay niyang marahas na hinahaplos ang maumbok kong puwit. Subalit pinigilan ko ang sarili ko; hindi ko siya tinulak tulad ng kadalasan kong ginagawa kapag inuutusan niya akong makipagtalik sa kanya. Nilunok ko ang natitirang pag-aalinlangan sa puso ko.

“Hmm… alam na alam mo kung anong gusto ko,” bulong niya sa pagitan ng mga halik.

Binuhat niya ako nang walang hirap at ihiniga sa malambot ngunit tila napakalamig na kama. Nakatitig siya sa akin na parang isang leon sa biktima nito habang mabilis na inaalis ang kanyang suot na damit. Pagkatapos, sa isang iglap, hinubad niya ang kanyang leather na sinturon. Bago pa ako makakilos, mabilis niya itong itinali sa aking mga kamay at isinabit sa dulo ng kama.

“B-bakit kailangan mo pa akong itali? Hindi naman ako tututol sa gusto mo…” pagmamakaawa ko, ramdam ang biglaang lamig ng takot.

“Stop talking!” irita niyang sabi, putol sa aking linya.

Umibabaw siya sa akin, ang bigat ng katawan niya ay tila gustong pumutol sa aking hininga. Hinalikan niya ang leeg ko habang ang kanang kamay niya ay mapangahas na gumagapang sa maselang parte ng aking katawan.

Pumikit ako nang mariin, hinahayaang pumatak ang isang butil ng luha, at hinayaan siyang gawin ang gusto niya. Ngunit sa gitna ng bigat ng sitwasyon, naramdaman kong bigla siyang huminto. Nabalot ng katahimikan ang kuwarto.

Dinilat ko ang aking mga mata. Wala na siya sa ibabaw ko.

Nakaupo siya sa sofa, nakatawid ang mga binti, at seryosong nagsindi ng sigarilyo. Bumangon ako sa pagkakahiga, naguguluhan at pilit na kinalagan ang sarili na hindi niya naman pala hinigpitan ang pagkakatali. Hindi ako nagsalita habang nakatingin sa kanya.

“Bakit ka bumangon?” sabi niya, sabay hithit sa hawak niyang yosi, ang usok ay dahan-dahang lumalabo sa paningin ko.

Mabilis kong tinakpan ng puting kumot ang hubad kong katawan, pilit na ibinabalik ang natitirang proteksyon sa sarili. “A-akala ko... ayaw mong ituloy?” tanong ko, basag ang boses.

Ngumisi siya, isang ngising puno ng panunuyo at laro. “Sino nagsabi sa’yong ayokong ituloy?” Pinatay niya ang hawak niyang yosi sa ashtray at dahan-dahang lumapit sa akin tulad ng isang maninila.

Lumunok ako, umatras hanggang sa sumadsad ang likod ko sa headboard ng kama nang yumuko siya upang magpantay ang aming mga mukha. “Gusto kong maglaro tayo,” dugtong niya, mas lumawak ang ngisi.

“M-maglaro?” nauutal kong sabi, kinakabahan sa kung anong sakit sa utak ang gagawin niya.

Hindi siya sumagot. Sa halip, kinuha niya ang kanyang cellphone at binuksan ang camera. Itinatapat niya ito sa akin upang mag-video.

Parang may sumabog sa utak ko. Ang takot ay biglang napalitan ng matinding kahihiyan at galit. Mabilis kong tinakpan ang buo kong mukha gamit ang puting kumot. “Patayin mo ang video mo!” sigaw ko, nanginginig ang boses sa galit.

Sa halip na makinig, isang marahas na hila ang ginawa niya. Inagaw niya ang kumot na nakabalot sa katawan ko, dahilan upang malantad muli ako.

“Ayy!” sigaw ko. Sa takot at pagkapahiya, mabilis kong kinuha ang unan at idiniin iyon sa aking katawan. “Baliw ka ba?! Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?!” sigaw ko, tuluyan nang nawala ang takot, pinalitan ng nag-aalab na galit.

“Sinabi ko naman sa iyo na wala kang karapatang magreklamo sa lahat ng gusto ko,” walang pakialam at mayabang niyang sagot, tila ba hawak niya ang buong mundo ko.

Ang kaninang pagtitimpi at pilit na kabaitan ko sa kanya ay tuluyan nang natunaw. Ang natira na lamang sa dibdib ko ay ang labis, puro, at nag-uumapaw na pagkamuhi. Tumingin ako sa kanya na tila ba gusto ko siyang patayin sa sulyap ko.

“Hayop ka talaga!” sigaw ko, halos mapaos ang boses ko sa tindi ng emosyon.

“Sundin mo na lang ang gusto ko habang mabait pa ako sa’yo,” banta niya, malamig at may diin.

Matalim ko siyang tinitigan, ang mga mata ko ay nagbabaga sa galit. “Hindi ako papayag sa gusto mo. Hinding-hindi!” Sa gitna ng aking pagwawala, nakita ko ang kanyang cellphone sa ibaba ng mesa. Walang pag-aalinlangan ko itong kinuha at buong-lakas na ibinato sa dingding.

Nasira ang screen at nagkapira-piraso ang telepono.

“f**k!” sambit ni Ryker, halatang nagulat at nagalit sa ginawa ko.

Bago pa ako makaiwas, mabilis niyang hinawakan ang pisngi ko. Pinisil niya ito nang napakahigpit, halos bumaon ang mga daliri niya sa balat ko, habang ang talim ng tingin niya ay tila gustong sumaksak sa akin.

“Hanggang ngayon… matigas pa rin ang ulo mo,” bulong niya.

Sinalubong ko ang mapang-uri niyang tingin, pilit na nag-iipon ng lakas mula sa nanginginig kong kalamnan. "Hindi ako papayag na babuyin mo ako! Hindi ako papayag na maulit ang ginawa mong scandal video sa akin!" Ang bawat salita ay lumabas sa bibig ko kasabay ng matinding galit ko.

“Fine. I’ll let you have your way for now," malamig niyang sagot, ngunit walang bahid ng pagsuko sa kanyang mga mata.

Bago pa ako makalayo, marahas niyang hinila ang braso ko, tinulak niya ako sa kama. Walang babala, muli niyang siniil ang mga labi ko. Isang halik na walang pag-ibig marahas, at puno ng pag-angkin. Ang bawat haplos niya sa aking balat ay walang pakialam kung nasasaktan ako o hindi.

“Nasasaktan ako." Pilit ko siyang itinulak, bumaon ang mga kuko ko sa kanyang balikat, ngunit parang pader ang kanyang katawan. Walang silbi ang lakas ko. Nilamon ng takot ang sistema ko nang puwersahan niyang pinalupot ang necktie sa aking mga kamay at itinali ako sa ulunan ng kama.

Para akong hayop na nakakulong, wala akong magawa nang umibabaw siya sa akin. Gumapang ang basa at mainit niyang dila sa aking leeg habang ang kabila niyang kamay ay mariing humahaplos sa aking hita, bumababa, pilit na sumasayad sa aking puwitan.

"Bitawan mo ako! Nasasaktan ako, pakiusap!" sabi ko sa garalgal na boses.

Ngunit ang aking pagsusumamo ay parang musika lang sa kanyang pandinig. Mas lalo niya akong binalewala. Walang pakundangan niyang pinagapang ang kanyang kamay patungo sa pinakamaselang parte ng aking katawan.

Doong tuluyang bumigay ang mga luha ko. Sunod-sunod na pumatak ang mga ito sa aking pisngi dala ng kawalan ng pag-asa. Marahil ay naramdaman ni Ryker na umiiyak ako kaya unti-unti siyang huminto. Blangko ang mukha siyang tumayo at dumiretso sa banyo nang hindi man lang ako nililingon.

Naiwan akong nakatitig sa kisame, habang ang bawat patak ng luha ay patuloy na umaagos sa aking pisnhi, kahit sa panaginip hindi ko inakalang masasadlak ako sa ganitong sitwasyon. Nag-aral ako nang mabuti, pinilit kong maging mabuting tao at anak, pero bakit ito lang pala ang kahihinatnan ng buhay ko?

Ito ba ang mapait na tadhana para sa akin? Ang maging alipin ng isang demonyong katulad niya?

Pagkalipas ng kalahating oras, lumabas si Ryker mula sa banyo. Sariwa at mabango mula sa paliligo, nakabalot lang ng puting tuwalya ang kanyang katawan.

"Tanggalin mo ang tali sa mga kamay ko," mariin kong utos, bagaman basag ang aking boses. Ginawa ko ang lahat para huwag magpahalata ng kahinaan.

Hindi siya sumagot. Lumapit siya nang dahan-dahan, at nang walang ingay ay kinalas ang pagkakatali sa aking mga kamay.

Sariwa pa ang hapdi sa aking mga pulso, ngunit mas mahapdi ang aking dibdib. Wala akong imik na bumangon, mabilis na pinulot ang nagkalat kong damit, at patakbong dumiretso sa banyo. Kailangan kong maghugas. Kailangan kong burahin ang dumi na iniwan niya. Hindi ako pwedeng makita ng mga magulang ko sa ganitong kalagayan.

Sumailalim ako sa shower. Habang pumapatak ang malamig na tubig sa hubad at nanginginig kong katawan, sabay na umagos ang natitira kong luha. Ngunit hindi pa man ako nakakahinga nang maluwag, biglang bumukas ang pinto.

Gulat at takot ang namayani sa akin. Mabilis kong hinablot ang tuwalya para itago ang aking katawan. "Anong ginagawa mo rito?!" singhal ko, pilit na itinatago ang nanginginig kong tinig.

Pumasok si Ryker sa loob, hubad at walang anumang saplot.

" Is it wrong for a husband and wife to bathe together?” he murmured, a mocking smile tugging at his lips.

Umatras ako hanggang sa dumiit ang likod ko sa malamig na dingding. "Umalis ka na, pakiusap..."

Ngunit bingi siya sa aking pakiusap. Sa isang hakbang ay binuwag niya ang distansya sa amin at hinila ako pabalik sa kanyang mainit na dibdib. Hinawakan niya ang aking bewang, at sa pagkakataong ito, nang maglapat ang aming mga labi... natigilan ako.

Hindi ito ang marahas na halik kanina. Ang halik na ito ay marahan, may pag-iingat, at may pagrespeto. Unti-unti nitong tinutunaw ang aking galit.

Taksil ang aking katawan. Labis kong isinusumpa ang lalaking ito, ngunit sa ilalim ng kanyang marahang halik, unti-unti kong ipinikit ang aking mga mata at... tumugon ako. Isang nag-aalab na init ang gumapang sa buo kong katawan, nilalamon ang aking katinuan. Napaigtad ako, napakapit sa kanyang balikat nang maramdaman ko ang kanyang palad na banayad na humahaplos sa aking dibdib.

" “This is what you want, isn’t it?" bulong niya, ang kanyang mainit na hininga ay nagdulot ng kilabot sa aking leeg.

Nawalan ako ng boses. Tuluyan akong naging pipe nang maramdaman ko ang banayad na pagpasok ng kanyang daliri sa aking kaibuturan, kasabay ng mas lalong paglalim ng kanyang halik.

Huminto siya sa paghalik sa aking mga labi, ngunit ang kanyang mukha ay dumausdos pababa, at hinalikan aking malusog na dibdib.

"Hmm..." Isang mahinang ungol ang nakatakas sa akin.

Agad kong kinagat ang aking labi. Pinigilan kong huwag umungol dahil ayokong isipin niya na nasisiyahan ako sa ginagawa niya. Ayokong isipin niyang sumusuko ako. Ngunit nang sipsipin niya ang aking u***g, tila may kuryenteng gumuhit sa aking pagkatao at napasinghap ako nang malalim.

"I want to hear your moan," utos niya, ang boses ay puno ng pagnanasa.

"Ohh!" Hindi ko na napigilan, kumawala ang isang ungol.

"Yeah. Just like that," anas niya, may himig ng tagumpay.

Hinayaan ko siyang isipin na napilitan lang ako dahil sa utos niya. Ngunit ang totoo, kanina ko pa gustong ipakawala ang ungol na iyon, kasabay ng matinding pagnanasa na dahan-dahang sumisira sa aking prinsipyo.

Binuhat ako ni Ryker, tila ba napakagaan ko, at dahan-dahang inihiga sa bathtub na walang laman na tubig. At doon, sa gitna ng lamig ng porselana at init ng aming mga katawan, dahan-dahan niya akong binayo. Sabay naming binuhat ang isa't isa, paitaas, hanggang sa tuluyan naming marating ang ikapitong langit kung saan panandaliang nawala ang galit, ang sakit.

Nang sa wakas ay mapawi ang nag-aalab naming damdamin at bumalik ang lamig ng realidad, marahan akong tumayo. Blangko ang isip na nagpatuloy ako sa aking paliligo, hinahayaang tangayin ng tubig ang lahat ng ebidensya ng aking kahinaan. Sumunod naman si Ryker, tahimik na sumabay sa aki.

" When you return to the Philippines, you’ll be living at the house,” he said.

Tumango ako at muling pinagpatuloy ang paliligo.

" “Have dinner with me,” he added without looking my way.

"Busog ako, sa ospital na ako kakain kapag nagutom

ako," tipid kong tugon.

“Who said you’re leaving?”

Nakakunot ang noon ko nang tumingin sa kanya. "Anong

sinabi mo?"

Sinalubong niya ang tingin ko. " “Did you really think I’d let you walk away?”

"Nabigay ko na ang gusto mo. Kailangan ako sa

ospital."

" Are you a doctor?” he asked coolly. “I know you’re a nurse, but you’re not working as a nurse here in Singapore. There’s no reason for you to go.”

Titiginan ko siya ng masama. "Tatay ko ang nasa hospital.”

“Your parents aren’t alone. They have people looking after them, so there’s nothing for you to worry about.”

He stepped closer.

“Focus on me tonight. I need you here

Lumapit siya ay hinalikan ako s labi ng mabilis.