Chapter 22
DAKILA'S POV
Tahimik lamang akong nag lalakad at binabaybay ang daan para pumunta sa bayan, bahagyang pinasasadahan ng tingin ang bawat taong maka salubong, binabati at binibigyan siya ng matamis na ngiti sa labi.
Balak niyang puntahan si Ligaya sa bayan para sunduin na lamang ito dahil pumunta ito para mag tinda ng kanyang mga paninda.
Hindi ko alam kong anong oras na ng sandaling iyon pero alam ko sa sarili ko na ganitong oras ang uwi ni Ligaya sa pag titinda kaya’t kailangan ko siyang sunduin.
Naka lagay ang isa kong kamay sa bulsa ng pantalon na suot ko, na tinatahak na lamang ang daan. Napa tigil na lamang ako sa pag lalakad na marinig na lamang ang malakas na pag bagsak ng kong anong mabigat na bagay at kasabay ang malakas na pag daing ng isang tao, na kaagad mag papu
