XELLONIA POV
“KAREN, alam mo bang...”
Napatigil ako sa pagsasalita ko at napatingin sa kanya.
“Anong alam ko ba? May alam ka ba?” tanong niya at lumapit ang kanyang mukha sa akin.
“Ilang beses ko na itong naiisip pero wala akong napagsabihan man lang... Dahil baka tamang hinala ako,” mahinang sabi ko sa kanya.
“Eh tungkol saan ba niyan? Care to share, Maʼam Xellonia? Nakikinig akong mabuti at ititikom ko ang aking bibig. Promise!” sabi niya sa akin at zinipper ang kanyang labi.
Huminga akong malalim. “Ano... Kasi kung tutuusin... Pakiramdam ko minsan ay ampon ako,” mahinang sabi ko sa kanya.
Napatigil si Karen at nangunot ang kanyang noo. “Huh? Ampon ka? Paanong nangyari?” sunod—sunod niyang tanong sa akin.
“Hindi naman sa ganoʼn, Karen. Pakiramdam ko lang naman... Simula bata pa
