Havard Series | Knot with the Maid

Chapter 4

SASHA

NANDITO NA KAMI SA KWARTO ni JR at nilalaro nito ang laruan na pasalubong ng ama. Hindi ko kasi maintindihan si Vin eh. Noong una, ayaw niyang maniwala na anak niya si JR, tapos ngayon. . . halos bilhin ang buong mall. Alam ko na marami pang laman ang sasakyan niya at hindi lang ang mga naibaba niya sa salas ang pinagbibili niya. Ang sa akin lang naman, anim na buwan lang kami rito at aalis din kami. Aanhin naman niya ang mga pinamili niya pagkatapos? It's just a waste of money if you ask me.

Palibhasa kasi lumaki siyang nakahiga sa pera kaya kung gumasta ay ganoon na lang. Kabaligtaran ‘yon ng buhay ko na mula sa pagkabata ay hirap na kami sa buhay ni NaInay Perla. Ang totoo niyan, hindi ko siya tunay na ina. I was five when she found me near the dumpster at may dugo ang ulo ko sabi niya. She took me in and took care of me. Hindi iilang beses na binalak niyang dalhin ako sa mga pulis at baka raw hinahanap na ako ng mga totoo kong magulang. Kaso sa tuwina ay nagdadalawang-isip siya dahil ramdam niya na may pagtatangka sa buhay ko. Ang nangyari noong gabing nahanap niya ako ay isang swerte. Oo, pure luck na lang talaga na humihinga pa ako. The killers wanted me dead for some unknown reason.

Nurse si NanInay Perla dati na natanggalan ng lisensiya dahil sa isang maling akusasyon. Magka-duty sila ng kaibigan niyang si Imelda sa hospital noong gabing 'yon at nagkamali ito ng bigay ng dosage ng morphine. It killed the patient at dahil maimpluwensiya ang pamilya ay natakot si Imelda na makulong. Nilansi niya si NaInay Perla at pinalabas na ito ang nagbigay ng gamot sa pasyente. How she did it . . . I have no idea. Sa ngayon ay masayang namumuhay si Imelda kasama ang asawa at dalawang anak ayon kay NaInay. Naputol din ang komunikasyon nila pati na ang pagkakaibigan at bagamat hindi nakulong si NaInay ay hindi na siya pwedeng magtrabaho bilang Registered Nurse habang buhay. It was one of the conditions of the bereaved family and money can buy just about anything.

But anyway, kahit mahirap ang buhay namin ni NaInay ay iginapang niya ang pag-aaral ko. She formally adopted me kaya naging Casas ang apelyido ko. Noong araw na nakita niya ako ay tanging pangalan ko lang ang natatandaan ko. Everything else was blurry. . . or baka sadyang pinili lang kalimutan ng isip ko ang nangyari.

Sa lalim ng iniisip ko ay namalayan ko na lang na nakatulog na pala si JR habang naglalaro. Inayos ko ang pagkakahiga niya para mahimbingaayos ang tulog nito. Jetlag pa rin kami sa byahe namin. Ako man ay inaantok pa. Tinatalo lang ako ng inis kay Vin.

"Pwede ba tayong mag-usap?" tanong ni Vin sa akin. Kung paano ito nakapasok sa kwarto nang hindi ko namamalayan ay hindi ko alam.

"Can't you knock? Paano na lang kung hubad ako?"

Napatawa naman ito. "I did knock. Nang hindi ka sumagot at hindi ko narinig si JR ay binuksan ko na ang pinto dahil baka kako napaano na kayo."

Ouch. Ako pala ang hindi nakarinig. Napangiwi ako dahil sumusobra na ang pagsusungit ko sa kanya. Siguro ay sobrang stress ko lang sa mga problemang kinakaharap ko at pati ang ama ng anak ko ay napapagbuntunan ko na ng frustrations ko.

"I'm sorry," sabi ko sa kanya.

He raised one eyebrow at parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. "Bago 'yon ah." Humakbang siya palapit sa akin, at ako naman, sa kauurong ay nasukol sa closet.

"I d-didn't mean to l-lash out o-on y-you," kandautal kong sabi sa kanya. Kung bakit naman kasi ang gwapo nito lalo na kapag tumatawa. Alam mo 'yong nakakawala ng bait? Kaya nga noong gabing — ayaw ko ng isipin at heto na nga ang ebidensiya. . . natutulog sa kama yakap ang laruan niya.

Itinukod ni Vin ang kamay niya sa closet at tumitig sa mga mata ko. "Do you really mean that?"

"A-Alin?"

"That you're sorry. . ."

IRVINE

OH GOD! Hindi ko na matiis na hindi siya lapitan. Tinatalo ako ng kagustuhan kong halikan ang mga labi niya at ngayon ay abot-kamay ko na siya. She even said sorry. Alam kong banyaga sa kanya ang salitang 'yon dahil mula nang dumating siya kanina ay walang tigil ang pagsusungit niya sa akin.

"I a-am s-sorry. V-Vin, y-you're too close," sabi niya.

Ramdam ko ang init ng hininga niya sa mukha ko. Ganoon kami kalapit sa isa't isa. Her eyes looked hazy at para bang may hinihintay na gawin ako.

"Show me how sorry you are," bulong ko sa kanya.

"H-how?"

"Kiss me."

Bumakas ang kalituhan sa mukha niya at parang biglang nataranta. Heto at may anak na kami sabi niya. . . pero parang wala pa siyang karanasan sa pakikipaghalikan base sa ikinikilos niya ngayon.

"I don't think it's nece — uhmp!"

Mainipin akong tao at ayaw ng pinaghihintay. When she started yapping alam kong mawawala ang moment naming dalawa, so I took that chance to claim her lips. Isang ungol ang kumawala sa kanya. Her lips are so soft. Sa dami ng nahalikan kong babae, lahat sila ay palaging may lipstick. Pero si Prue? Lip gloss lang, patay na patay na ako sa kanya. I've never felt this way with any woman before and the need to take her right here while standing is enough to drive me insane.

When my lips left hers, lumipat ako sa leeg niya. Ang mumunti kong halik ay gumapang sa ibabaw ng dibdib niya hanggang narinig ko ang pagsinghap niya. I already pushed her top up nang hindi niya namamalayan at nakahantad na sa akin ang mga dibdib niya. Her brassiere is still on but the fabric was so thin at halos walang foam ito kaya madaling nadama ng mga labi ko ang nasa tuktok nito. Bahagya kong hinawi ang telang kumukubli rito. I took one bud on my mouth and sucked it. Ang isa kong kamay ay pumipisil sa pang-upo niya.

"Oh. . ." Ang mga kamay niya ay nakahawak sa balikat ko para kumuha ng suporta. Her knees are going to give out anytime.

Prue was in heat. When was the last time she did it? Imposible namang noong nabuo si JR. That would be almost two years. And then the fact that she might be married dawned at me, at para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nang itigil ko ang paghalik sa kanya at ayusin ang damit niya ay halata ang pagkadismaya niya.

"Let's talk," sabi ko sa kanya.