Sabay kaming naglakad ni Mrs. Martinez patungo sa kanyang opisina. The silence is deafening and too awkward. I tried my best to act fine but I am not sure if I can pull it off perfectly in front of her.
The office is large and cozy. May mga painting din sa paligid, it's like a smaller version of the gallery. Pinaupo niya ako sa sofa at saka naglakad papunta sa may pagtimplahan nito ng kape. My eyes widened as I watch her do my coffee. Ibinaba ko ang bag sa sofa saka sumunod sa kanya.
"Ako na po--"
"Don't you want to try my coffee?"
Wala na akong nagawa at pinanood nalang siya. Wala akong ibang maisip na posible naming pag-usapan bukod sa nangyari noong mga nakaraang taon. I just hope a part of me will heal after this conversation.
"How are you?" Inilapag niya ang dalawang tasa sa cent
