CHAPTER 78.7

1537 Words

Bawat hakbang na ginagawa ng mga binata'y humihiyaw ang mga kaluluwa. Sumisingaw ang lupa, niyayakap ang bakas ng dugo sa kanilang mga sapin sa paa. Umaawit ang hangin, malungkot na tugtugin. Ang bilog na buwan ay nagkubli sa ulap, takot ang siyang dahilan kung bakit ito'y hindi mahagilap. Mabagal ang kanilang mga lakad, bitbit-bitbit nila ay tiyak na kapahamakan. Ang segundo ay mabilis na tumakbo, tumigil lamang noong marating na nila ang bahay ng pamilya Terio. Patay na ang mga ilaw ng ito'y kanilang datnan, magandang senyales iyon ng kanilang tagumpay. Kinuha na ng isa ang dalawang galon na itinago sa halamanan. Inakyat naman ni Phobos ang mataas na tarangkahan. Puno ng pag-iingat ang kanilang mga galaw, pati paghinga, nahiyang humiyaw. "Kaya mo bang akyatin 'yan, dude? Masyadong ma

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD