KABANATA 74:
AKALA ko magtatagal nang ilang minuto ang pag-uusap nila pero nagkamali ako. Natapos agad iyon nang wala pang limang minuto. Seryoso ang mukha ni Philip nang pumasok sa sasakyan ngunit nang magtama ang aming mata ay lumambot ang ekspresyon niya.
"Nothing to worry about," iyon ang sabi niya bago ako kinabig para isandal sa kanyang dibdib.
Tulad noon, sa tuwing sumasakay kami sa sasakyan niya. Nakakatulog ako sa ganitong posisyon. Para akong hinehele talaga lalo na naamoy ko ang pamilyar na pabango niya. Nagsalita pa si Philip pero wala na kong naintindihan maski isa sa sinabi niya. Hinatak ako nang antok limang minuto pa lang kaming bumabiyahe.
Nagising na lang ako sa marahang tapik niya sa aking pisngi.
"Baby, we're here..."
Mahimbing ang tulog ko sa ilang minuto lang na
