Pag gising niya, kaagad siyang lumabas ng guest room bago pa may kasambahay na makakita sa kanya. Kahit papano ayaw niyang pag-usapan sila ng asawa sa loob mismo ng bahay nito.
Ilang beses muna siyang huminga ng malalim sa harap ng pinto ng master bedroom, bago niya buksan ang pinto. Alam niyang nasa loob ang asawa at hindi na naman niya kayang iwasan ito. Mahigpit niyang hinawakan ang doorknob.
"Where have you been all night?"
Tinig mula sa likod niya ang nagpahinto sa kanya sa pagbukas ng pinto. Kahit hindi na niya lingunin alam niyang ang asawa ang may-ari ng tinig.
But it wasn't the words that froze her. It was the tone.
Calm. Too calm. The kind of calm na nakakatakot. The kind of calm before a storm. The kind na kapag narinig mo, alam mong dapat ka ng maghanda.
Dahan-dahan
