HUGO POV.
KANINA pa ako nakaupo sa pinakasulok ng RestoBar. Hanggang ngayon, hindi pa rin maalis sa isip ko ang huling pag-uusap namin ni Papa.
Kahit galit ako sa kanya… sa dami ng babaeng puwede niyang magustuhan, si Alexia pa talaga. Ano na lang ang iisipin ng mga tao? Tsk, tsk… Napailing ako sa sarili. Pero ganun pa man, ang trabaho ay trabaho. Hindi dapat humalo ang personal na buhay namin… sa responsibilidad ko. At bilang panganay, kailangan kong panindigan paghawak ng mga negosyo.
“Hi, pwede bang umupo?”
Bumalik ako sa huwisyo at tumaas ang tingin sa babaeng nakatayo… mismong sa harap ko. Kaunti pa lamang ang customer, kaya may bakanteng mesa pa sana. Pero sa tingin ko, maayos naman siyang kausap, kaya hinayaan ko.
“I’m Rhyne. And you are?”
“Nick.” Walang gana kong sagot bago
