Bakışlarında eğlendiğini belli eden kıpırtılar oluştu. Tek kaşını yukarı doğru kıvırdı ve “iddiaya girelim mi?”
Gözlerimi devirdim. İddiayı da nereden çıkartmıştı o öyle? Bana geçen ki yaptırdıklarından sonra onunla iddiaya gireceğimi mi sanıyordu.
Omuz silkerek yarım ağız konuştum. “Neyine?”
Aralık duran dudaklarından ıslak bir soluk alınca omzumla dürtükledim “acele et. Birazdan sonuç belli olur.”
“On dilek hakkına ne dersin?”
Bir yandan da göz bileyerek otobüstekileri çözüyordum. Amirin katı ifadesini görünce sırttım “yirmi.”
“Kabul.”
“Lütfen bizi karakola götürmeyin amirim. Gerçekten de anladı yaptığının büyük bir hata olduğunu ki daha yapamadı bile, fırsatı olmadı. Sırf belinde oyuncak silah taşıyor diye onu karakola götüremezsiniz ki!”
Kadın mantık akan konuşmasını
