Gözlerime ilgiyle bakmasına daha fazla dayanamadım ve içten bir ifadeyle koluna dokunarak “zor olmuyor mu?” Dedim.
Ne dediğimi anlamadığı için ifadesini bozmadan suratıma baktı. Ruhunu düşünmeden onunla çok sert konuşmuştum. Nasıl olur da hayvani dürtülerime engel olamadan onu böylesine incitirdim.
O an anladım ki Savaş benim gerçekten de arkadaşımdı. Otobüste yaklaşımımı yanlış anladığında hissettiği hayal kırıklığını tekrardan anımsayınca irkildim.
“Yani ben…” Bakışlarım gölgelendi. “Seni gerçekten de incittiğim için çok özür dilerim.” Sergilediğim aptal tutum yüzünden tekrardan utandığımda bin pişmandım. Savaş’ın bu zamana kadar bana yarardan başka hiçbir şeyi dokunmamıştı. Nasıl onun kalbini, ruhu göz ardı ederek dış görünüşüyle ilgili topa tutardım?
Bana bu kadar iyiliği dokunmu
