Mavi Yılmaz
Öfkeyle olduğum yerde kaldım. Afran’ın gülen yüzü solmuş, yerini çatık kaşlara bırakmıştı. Havada kalan elleri Sahra’nın beline değince neye uğradığımı şaşırdım. Ama sarılmak yerine Sahra’yı kendinden uzaklaştırdı. Çatık kaşlarıyla yüzünü süzerken ben adımlarımı hızlandırdım; yanlarına gelir gelmez Sahra’nın kolundan tutup Afran’dan iyice uzaklaştırdım. Bu hamlemle kendimi de kadrajın ortasına sokmuş oldum.
“Sen hayırdır?!” diye çıkıştım. Afran kolunu omzuma atıp beni kendine çevirdi. Yüzüm boynuna gömülürken kolları bedenimi çoktan sarmıştı. Boynuma usulca öpücükler bırakırken ben de kollarımı ona dolamıştım ama öfkem hâlâ yerli yerindeydi.
Kulaklarımı şenlendiren sesi duyulduğunda daha sıkı sarıldım:
“Benim için bir tek sen varsın.”
Bu Sahra’ya en iyi cevaptı ama içim iç
