Mavi Yılmaz
Afran’ın uyuduğunu anladığımda yavaşça yataktan çıktım, terliklerimi ayaklarıma geçirdim. Onu uyandırmamak için ağır adımlarla kapıya doğru ilerledim. Kapının kulpunu hafifçe tuttum, yavaşça aşağı doğru indirdim. Kapı aralanır aralanmaz yüzüme temiz hava çarptı; Mardin’in kavurucu, tertemiz havasını ciğerlerime çektim. Dışarıya doğru bir iki adım attıktan sonra kapıyı arkamdan yavaşça çektim ve balkonun demirliklerine doğru ilerledim. Ufka bakarken hâlâ temiz havayı ciğerlerime dolduruyordum.
Böyle bir sevgiye sahip olmak, bunu yaşamak, o sevginin kucağında ısınmak, kollarında olmak, kendini kâinatın en özel, en şanslı kadını hissetmek… Bu, her kadının yaşamayı hak ettiği şeydi ve inanılmazdı. O, “Hangi iyiliğinin karşılığıyım?” dese de aslında tam tersiydi. Ben ne yapmıştım
