เมียใต้โอวาท

1.ทางเลือก **เนื้อหาเปิดเรื่องมาจากเรื่องเมียลับท่านประธาน เนื้อเรื่องเชื่อมกัน แนะนำให้อ่านเรื่องนี้ด้วยนะคะ** บริษัท PT Group “คุณฟ้าผมขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” คำเรียกดังกล่าวทำให้หัวหน้าสาวแผนกบัญชีหยุดเดินในขณะที่มือกำลังจับแขนลูกน้องอยู่ในขณะนี้ ใบหน้าสวยหันกลับไปมองคนที่เอ่ยปากเรียกตนก่อนจะเปิดปากถาม “คุยอะไรเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “ถ้าเป็นคุยเรื่องที่ลูกน้องของฟ้าทำงานผิดพลาด เรื่องนี้ท่านประธานเคลียร์แล้วนะ” เรื่องของเรื่องเกิดจากเมื่อเช้า ‘เพียงฟ้า’ กำลังก้าวเดินเข้ามายังแผนกที่ตนทำงาน แต่ดันโดนผู้ช่วยของท่านประธานเรียกตัวไว้และแจ้งว่าท่านประธานรออยู่ในห้องประชุม ให้เธอเข้าประชุมด่วนทั้ง ๆ ที่ยังเดินไม่ถึงห้องทำงานเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกก็แปลกใจว่าทำไมถึงประชุมด่วนขนาดนี้ แต่เมื่อได้รับฟังเนื้อหาของการประชุมก็พอจะเข้าใจ ลูกน้องของเธอทำงานพลาด… จึงเป็นเหตุทำให้เช้านี้วุ่นวายกว่าวันไหน ๆ แต่ก็ใช่ความผิดของลูกน้องเธอคนเดียวซะเมื่อไหร่… “อีกอย่างฟ้าว่าคุณจรัสก็น่าจะกลับไปเทรนงานลูกน้องดี ๆ ว่าอย่าพรินต์เอกสารเสียออกมา และถ้าพรินต์ออกมาแล้วควรเอาไปเก็บเอง ไม่ควรใช้คนอื่น” หัวหน้าสาวยังคงตอบกลับอย่างเอาเรื่องในขณะที่อีกฝ่ายได้แต่ยืนอ้าปากค้างพูดไม่ออก ต่างรู้ดีว่าหัวหน้าฝ่ายบัญชีเป็นคนเช่นไร แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดถึงเพียงนี้ “ส่วนคุณตรีที่อยู่ฝ่ายเดินเอกสาร คุณควรเอาสติมาทำงานด้วยนะคะ ไม่ใช่เดินเบลอเอาเอกสารดี ๆ ไปทิ้ง แล้วเอาเอกสารเสียมาให้คนอื่นคำนวณข้อมูล” คราวนี้ตาเฉี่ยวคมตวัดไปมองตรีเนตรที่ดูเหมือนว่าจะ ‘จงใจ’ ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นอย่างตำหนิ เธอไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายมีปัญหาอะไรกันกับ ‘ปลายฝัน’ จึงทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา แต่การเอางานมากลั่นแกล้งกันแบบนี้มันเป็นพฤติกรรมของคนที่ยังไม่โต หรือพูดง่าย ๆ ว่าเป็นพฤติกรรมของคนไม่มีหัวคิด “ขอตัวค่ะ” ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แค่นั้นก็จับจูงลูกน้องออกจากที่ตรงนี้ทันที โดยไม่รู้เลยว่ามี ‘ใคร’ คนหนึ่งกำลังยืนล้วงกระเป๋าดูเหตุการณ์ดังกล่าวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาจ้องแผ่นหลังบอบบางไปจนลับสายตาก่อนปากจะยกยิ้มขึ้นแล้วเดินหลบฉากออกไปอีกทาง พลางในสมองดันมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า… ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ เพียงฟ้า โชติยากูร หัวหน้าฝ่ายบัญชีบริษัท PT Group หลายวันต่อมา ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบลงกับพื้นดังก้องไปทั่วทั้งโถงบริเวณที่หญิงสาวเดินผ่าน มือบางถือแก้วกาแฟหนึ่งข้าง ในขณะที่อีกข้างถือกระเป๋าและแฟ้มเอกสารเต็มไม้เต็มมือ สองขาเรียวก้าวไปยังลิฟต์ตัวกลางที่ใช้ขับเคลื่อนไปยังแผนกของตัวเองอย่างมั่นคง ระหว่างทางก็มีเสียงทักดังมาไม่หยุดหย่อน ซึ่งเธอก็ยิ้มรับตามนิสัยของคนอัธยาศัยดี แต่หากได้โมโหขึ้นมาเมื่อไหร่ ความอัธยาศัยดีนั้นแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นทันที “เดี๋ยวผมกดให้ครับ” เสียงทุ้มเอ่ยดังมาให้ได้ยินในระยะประชิดก่อนที่นิ้วเรียวยาวของใครบางคนโผล่มาให้เห็น ไม่นานนิ้วนั้นก็กดลงบนปุ่มกลม ๆ พร้อมใบหน้าหล่อเหลาหันมามองเธออีกครั้ง “สงสัยวันนี้ผมมาเช้าก็เลยเจอคุณฟ้าที่นี่” “ไม่แน่อาจจะเป็นฟ้าที่มาสายก็ได้ค่ะ” ใบหน้าสวยหันมองคนข้างกายพร้อมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น “แล้วนี่คุณรุจจะไปไหนเหรอคะ” “ผมจะขึ้นไปคุยกับฝ่ายผลิตกับฝ่ายโปรดักส์น่ะครับ” ติ๊ง~ สิ้นเสียงของ ‘รุจ’ ประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก มือหนาผายให้สตรีเข้าก่อน ก่อนที่เขาจะเดินตามเข้าไป “คุณฟ้าคงจะไปชั้นหก” “ค่ะ” “ได้ข่าวว่าฝ่ายบัญชีมีปัญหากับฝ่ายผลิต” “ก็มีนิดหน่อยค่ะ” เพียงฟ้าตอบแล้วหันไปยิ้มให้คนข้างกาย “ข่าวเร็วจังเลยนะคะ” “…” “แล้วคุณรุจไปหาฝ่ายผลิตกับโปรดักส์ทำไมเหรอคะ บริษัทจะออกสินค้าตัวใหม่อีกเหรอ” “นั่นก็ใช่” รุจพยักหน้ารับ ตาคมที่อยู่หลังแว่นกรอบใสจับจ้องเพียงฟ้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “พอดีผมตรวจเจอว่าสินค้าตัวอย่างของเราถูกขโมยออกจากบริษัท ก็เลยต้องขึ้นไปคุยกับฝ่ายผลิตและฝ่ายโปรดักส์” “…” “ยังไงคุณฟ้าก็อย่าเพิ่งเอาเรื่องนี้ไปเล่าบอกใครนะครับ ผมยังไม่อยากทำให้พนักงานในบริษัทแตกตื่น” “ฟ้าไม่เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังหรอกค่ะ วางใจได้” แม้จะงงว่ารุจมาบอกเรื่องสำคัญขนาดนี้กับเธอทำไม แต่เพียงฟ้าก็ยอมรับปาก อีกทั้งเธอไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว จึงไม่ได้สนใจหรือจะเอาไปพูดขยายความให้มีปัญหาตามมาทีหลัง “ยังไงก็ขอให้จับคนร้ายได้ภายในเร็ววันนะคะ” ติ๊ง~ “ขอตัวค่ะ” เพียงฟ้าเอ่ยบอกรุจเท่านั้นก็ก้าวเดินออกจากลิฟต์ไปยังแผนกของตน ทิ้งให้ตาคมเข้มจ้องมองตามหลังบอบบางจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง ผู้จัดการฝ่ายบริหารถึงได้เลิกสนใจเธอ ตาคมเฉี่ยวหันกลับไปมองประตูลิฟต์เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจากไปแล้ว คิ้วขมวดเข้าหากันเพราะรู้สึกได้ว่ารุจแสดงท่าทีแปลก ๆ ออกมาให้เห็น ในขณะที่เขาเล่าให้ฟังถึงเรื่อง ‘หนอน’ ตาคมเข้มจับจ้องหน้าเธอราวกับว่าเธอเป็นคนทำอย่างไรอย่างนั้น แต่อาจจะคิดมากไป… เธอจะเป็นหนอนได้อย่างไร เธอทำงานอยู่ที่แผนกบัญชี ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องตัวเลขและการเงินทั้งวัน จะไปยุ่งกับฝ่ายผลิตหรือโปรดักส์จนขโมยสินค้าออกมาก็คงจะเป็นไปไม่ได้ “เสียงดังอะไรกัน” เพียงฟ้าพับเรื่องไร้สาระทิ้งไปเมื่อก้าวเข้ามาในแผนกแล้วได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกน้อง ราวกับว่าอยู่ในโรงเรียนเตรียมอนุบาลอย่างไรอย่างนั้น “พี่ฟ้าไม่ตื่นเต้นเหรอที่จะได้ไปเที่ยวทะเล” รุ่นน้องในแผนกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊า “นาน ๆ ทีท่านประธานจะพาไปติดเกาะ” “แต่น่าเสียดาย…ถ้าไปเสม็ดนี่ดีเลย” “เพราะ?” “ก็เสม็ดเสร็จทุกรายไง” คนเล่นมุกทำหน้ายุ่งเมื่อเพื่อนตามไม่ทัน “เลิกพูดละ ไม่สนุกเลย” คนเป็นหัวหน้าได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับนิสัยไม่โตของลูกน้องในแผนก ร่างเพรียวทิ้งตัวนั่งลงตรงโต๊ะประจำของตัวเองแล้วหยิบงานขึ้นมาเช็ก ปล่อยให้สาว ๆ ในแผนกตื่นเต้นกันต่อไป