“Hey! Totoo naman na malaki ang-”
Umigkas ang kamay ko at mabilis na sinapak ko sa bibig si Chase Mondragon. Pareho kaming natigilan at walang nakapag-salita sa aming dalawa.
“Kasalanan mo kung bakit nangyari ‘yan, sir,” malakas ang kabog ng dibdib na paninisi ko sa kaniya.
Nakaramdam kasi ako ng kaba ng makita ko kung paano nawala ang nakakalokong ngisi sa labi ni Chase Mondragon nang sapakin ko siya.
Alam kong kayang-kaya kong ipagtanggol ang sarili ko kapag naipit ako, pero masisira ang misyon ko kapag ginawa ko iyon dahil lamang sa hindi ko napigilan ang sarili ko.
“Ang bigat pala ng kamay mo, Sofie. Naalog ang utak ko,” napa-iling na reklamo ni Chase Mondragon.
“Ang bastos po kasi ng bibig mo,” napabuntong-hininga na sagot ko.
“Totoo lang naman ang sinabi ko, eh,” natatawa na
