Malamig sa labas at wala akong nagawa kundi ang tumunganga sa nilalamig na kristal ng bintana. I can't stop my own tears. Pa ulit ulit na bumabalik sa aking isipan ang pag iyak ni Ezekiel nang oras na iyon. Namimilipit ang aking dibdib sa sakit.
Noong umalis ako. Iniwan ko narin at kinalimutan ang aking pagmamahal sa kanya. Tinanggap ko sa sarili ko na wala nang pag asa.
Dito ako ngayon, hindi pa handa sa kahit ano. Yes, maybe I am so selfish. But this is the pain made me. It made me numb and afraid to risk again.
I am not ready for any commitment. Ang tanging laman ng utak ko ay ang magtrabaho upang mabigyan nang magandang buhay ang kambal sa paglaki nila.
I am happy to see my father with his own family. Isa sa mga nagpapasakit sa aking puso ito. Kung wala ang kambal...I don't kno
