Carys’ POV
LUMIPAS ang tatlong linggo na parang isang mahabang bangungot ang lahat. Ang buong mansyon ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan na unti-unting pumapatay sa natitira ko pang lakas.
Sa bawat gabi na nakahiga ako sa kama, hindi ko mapigilang balikan aang mga gabi na magkasama kami ni Emerson at walang sawang pag-angkin namin sa isa’t isa. Hindi lang ang maiinit na halik at yakap niya ang nami-miss ko. Nami-miss ko rin ang pagiging overprotective niya, ang pagiging strict niya, ang pagiging seloso at dominante. Nami-miss ko na ‘yong palaging may nagbabawal sa’kin nang ganito, nang ganiyan.
Parang mas okay pa ang gano’n na may nagkokontrol sa’kin pero masaya at puno naman ng sarap. Kaysa sa ganito katahimik na paramng gusto ko nang mabaliw.
Nakakabaliw ang katahimikan
