Bad Lover รุ่นพี่ร้ายสายเถื่อน 3P

บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

บทที่ 1

จุดเริ่มต้น

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังลั่น พร้อมกับร่างของสาวสวยอย่างเขมิกา เธอเป็นลูกสาวคนโตของบ้าน ดลวราการ ครอบครัวของเธอเคยเป็นมาเฟียเก่าแก่ เธอคิดมาตลอดว่าปัญหาเรื่องวุ่นวายมันคงจะจบลง ตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ของเธอแล้ว แต่จู่ ๆ ก็มีเรื่องราวเข้ามาถึงหูเธอจนได้

ธุรกิจของครอบครัวที่เธอทำอยู่ในตอนนี้ เป็นธุรกิจนำเข้ารถยนต์ รายได้จำนวนมหาศาล บวกกับฐานะเก่าแก่ที่เป็นเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของเมืองไทย ทรัพย์สมบัติที่เธอมีล้วนแต่เป็นการฟอกขาวทั้งนั้น กาลเวลาเปลี่ยน เทคโนโลยีเริ่มเข้าถึง ทำให้คุณพ่อของเธอถูกเพ่งเล็งจากผู้หลักผู้ใหญ่ที่เคยได้รับส่วยจากท่าน

พวกมันต้องการบีบบังคับให้พ่อของเธอกลับไปเดินเส้นทาง

สีเทาอีกครั้ง พอท่านไม่ยอมเพราะเป็นห่วงลูกสาวทั้งสองคน กลายเป็นว่าพวกมันต้องการจะรื้อคดีเก่า ๆ ครอบครัวของเธอถึงกับนั่งไม่ติด

"คุณหนูซ้อมยิงปืนแบบนี้ คุณหนูคิดว่าอนาคตจะเป็นยังไงครับ ถ้าพวกเราต้องสู้ คุณหนูไม่จำเป็นต้องสู้ก็ได้"

"จะให้ฉันทิ้งคนที่อยู่กับฉันได้ยังไง ถ้าต้องสู้ฉันก็พร้อมสู้จนตัวตายเหมือนกัน"

"ขออนุญาตครับคุณหนู ตอนนี้ผมได้ข้อมูลของคุณสิบทิศกับคุณปฐพีมาแล้วนะครับ"

เขมิกาวางปืนลง จากนั้นเธอก็เดินก้าวออกมาหาบอดี้การ์ดอีกคน เพื่อรับแท็บเล็ตมาดูข้อมูลของผู้มีอิทธิพลในตอนนี้

"ตามประวัติคุณสิบทิศเป็นทายาทมาเฟียรุ่นที่ 4 ครอบครัวนี้เปิดธุรกิจซื้อขายทองคำทำร้านทองบังหน้า แต่เบื้องหลังมีการค้าอาวุธสงคราม รวมทั้งมีอิทธิพลต่อนายตำรวจยศใหญ่ครับ"

"ส่วนคุณปฐพีคนนี้ทำธุรกิจสถานบันเทิงครอบคลุมทั่วประเทศ มีหุ้นส่วนโรงแรมกับคุณสิบทิศ รวมทั้งเป็นหุ้นส่วนการค้าอาวุธสงครามด้วยครับ"

เขมิกาเลื่อนดูข้อมูลต่าง ๆ ของทั้งสองหนุ่ม ถ้าหากเธอเข้าหาใครสักคนสำหรับเธอมันไม่ใช่เรื่องยาก แต่ใครที่จะมีอำนาจช่วยเหลือครอบครัวเธอได้นี่สิ

"ตอนนี้นอกจากพวกตำรวจที่จ้องจะเล่นงานคุณท่าน ยังมีพวกลูกน้องเก่าและศัตรูเก่า ๆ ของคุณท่านจ้องจะโค่นล้มพวกเราด้วยนะครับ"

"งั้นต้องเร่งมือ เดี๋ยวนะสองคนนี้เรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกับฉันงั้นเหรอ?"

"ใช่แล้วครับคุณหนู ทั้งสองคนเรียนอยู่วิศวะยานยนต์ปี 4 ปกติแล้วไม่ค่อยมาวุ่นวายกับนักศึกษาคนอื่นเท่าไหร่ เพราะทั้งสองคนถูกแยกเรียนส่วนตัวกับอาจารย์โดยตรงครับ"

งั้นก็ดี แบบนี้เข้าทาง เธอจะได้ทำความรู้จักทั้งสองหนุ่มทีเดียวเลย

เช้าวันต่อมา

หลังจากที่เมื่อวานฉันได้ทำการบ้านสืบประวัติของทั้งสองคนนั้นแล้ว ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะเข้าถึงยากเพราะรอบตัวมีบอดี้การ์ดดูแลอยู่ เพราะฉะนั้นวันนี้อย่างน้อยพวกเขาทั้งสองต้องเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้าง

"พี่พาฝันคะ วันนี้พี่จะกลับบ้านดึกไหมคะ"

ทอฝัน น้องสาวที่แสนโลกสวยของฉันเอง ฉันกับน้องเหมือนอยู่กันคนละโลก ฉันโตมาจำความได้คุณพ่อก็ส่งให้ฉันไปเรียนต่อสู้ จับปืน แม้กระทั่งการฝึกวิชาเอาตัวรอด

มันทำให้ฉันได้เห็น ได้รู้ว่าโลกใบนี้มันเป็นยังไง ผิดกับน้องสาวฉันที่โตมาก็พบว่า โลกใบนี้มันเป็นสีชมพู ฉันเป็นห่วงน้องเพราะกลัวว่าน้องจะเจอคนไม่ดี ตอนเรียนมอต้นน้องสาวฉันก็เคยมีปัญหากับรุ่นพี่แต่ไม่ยอมบอก พอฉันมารู้ทีหลังฉันเลยจัดการรุ่นพี่พวกนั้น จนพวกมันมาทำเรื่องย้ายออกจากโรงเรียนกันทุกคน

"อาจจะกลับค่ำหน่อยไม่ต้องรอทานข้าวล่ะ"

"เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงคุณแม่ปรึกษาคุณพ่อ ว่าจะลองเข้าไปพบผู้ใหญ่ไม่ให้รื้อคดีเก่า ๆ ของคุณพ่อค่ะ"

"จะบ้าหรือไง เข้าไปหามันก็เท่ากับว่าเรายอมพวกมันแล้วนะ!"

"บางทีผู้ใหญ่อาจจะเมตตาพวกเราก็ได้นะคะ"

ฉันถึงกับกลอกตามองบน ยัยเด็กนี่จะโลกสวยไปถึงไหน มันไม่มีคำว่าเมตตาบนกองเงินกองทองหรอกนะ

"เธอรู้ไหมว่าฉันรู้ดีว่าไอ้พวกหน้าเงินมันต้องการอะไร ยิ่งคุณแม่กับคุณพ่อไปยอมพวกมันแบบนี้ ก็เท่ากับว่ายอมก้มหัวให้พวกมัน แล้ว ถ้าพวกมันขอให้คุณพ่อกลับมาทำธุรกิจเพื่อฟอกเงินให้พวกมัน เธอคิดบ้างไหมว่าหลังจากนี้ชีวิตเราสองคนจะเป็นยังไง ฉันหรือเธออาจจะต้องไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้เพื่อสร้างหลักปักฐาน สร้างความมั่นคงให้กับธุรกิจและครอบครัว รวมทั้งมีหน้าที่หาเงินไปให้พวกมันใช้ฟรี ๆ!"

ฉันเบื่อที่จะพูดเรื่องนี้กับทอฝันแล้ว พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจคว้ากระเป๋า Hermes เดินออกมาจากห้อง จากนั้นก็รับกุญแจรถสปอร์ตจากบอดี้การ์ด

เป้าหมายของฉันในวันนี้คือการเข้าไปทำความรู้จักกับมาเฟียทั้งสองคนและฉันต้องทำให้ได้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่มีวันยอมให้ครอบครัวกลับไปยืนตรงจุดเสี่ยงอีกแล้ว

มหาวิทยาลัยเอกชน

(คุณหนูครับ ตอนนี้คุณสิบทิศกับคุณปฐพีอยู่ที่ห้องน้ำหลังตึก L ครับ)

"ขอบใจ"

หลังจากที่ฉันวางสายฉันก็เดินลงจากรถพร้อมกับใส่แว่นกันแดด สายตาของพวกผู้ชายหน้าหม้อทั้งหลายมันทำให้ฉันชินชาเต็มที ฉันเป็นถึงดาวคณะ คนอื่นเข้าถึงยากมีเพื่อนน้อยแต่ก็ร้อยเปอร์เซ็นต์

มาถึงห้องน้ำอย่างแรกที่ฉันต้องทำคือกวาดสายตามองรอบ ๆ บริเวณนี้มีบอดี้การ์ดยืนประปราย คงเป็นเหมือนฉันที่มีบอดี้การ์ดดูแล แต่ก็ต้องเว้นระยะห่าง เพราะฉันชอบมีพื้นที่ส่วนตัว

'ปึก! ปึก! ปึก!'

'อ๊าาา~ สิบทิศคะ~'

'อ่าาา~ แอ่นอีกหน่อย ฉันจะดูดนมให้~'

อี๋! ฉันจะเป็นลม จากที่ก้าวขาไปตรงห้องน้ำชาย ฉันถึงกับต้องถอยหลังเพื่อหนีมาเข้าห้องน้ำหญิง แต่ทว่าในห้องน้ำหญิงก็ไม่ต่างจากห้องน้ำชายเลย

'ปึก! ปึก! ปึก!'

'ปฐพีขาา~ อ๊าาา~'

'อืมม~ ขย่มแรง ๆ อย่าทำให้ฉันอารมณ์เสีย'

'ไม่ไหวแล้ว~ หวานจะแตกแล้วว~ กรี๊ดดดด'

'แม่ง! หันไป!'

'อ๊าา~ ปฐพีไม่ทำข้างหลังนะคะ~ กรี๊ดดด!'

'สะใจฉิบ! อ่าาา ให้มันได้แบบนี้สิวะ!'

O_O! สีหน้าฉันในตอนนี้