The Heir and His Maid

Chapter - 6

Dahil na rin sa pagtanggap niya sa alok na bagong trabaho sa kanya ng Don, hindi na rin siya nagpakipot pa nang abutan siya ng Don ng paunang sahod niya, dahil nais nitong magsimula na siya ngayong araw. Sinabi naman sa kanya ng Don ang lahat ng kanyang dapat gawin sa pagbabantay kay Kenzo sa eskuwelahan at mga lakad nito. At nais ng Don na kausapin niya si Kenzo at laging ipaalala ang mga obligasyon nito bilang tagapagmana ng mga Fisher. Pansin daw kasi ng Don na naliligaw na ng landas ang apo nito, at hindi daw ito masaway ng ama nito dahil galit daw si Kenzo sa Papa nito sa nangyaring paghihiwalay ng Papa nito at Mama nito.

Marami pa talaga siyang hindi alam tungkol kay Kenzo na kailangan niyang unti-unting alamin para magawa niya nang mabuti ang kanyang trabaho. At baka pag nagampanan niya ang trabaho, matuwa sa kanya ang Don at dagdagan nito ang kanyang extra allowance. Malaking bagay na iyon sa kanya, dahil ang goal niya ay makapag-ipon ng maraming pera para sa sarili niya, kaya wala siyang trabahong tatanggihan.

Dahil ma-le-late na siya, pinahatid na siya ng Don sa university sa family driver nito. Kaya naman for the first time, hindi siya kakaiba sa mga kaeskuwela niya ngayon, dahil nakasakay din siya sa kotse papasok. Sinulit nga niya ang pagsakay niya sa mamahaling sasakyan ng Don. Nag-take siya ng picture para may memories siya sa first time niyang makasakay sa mamahaling sasakyan. Hindi naman din kasi basta kotse lang ang sinakyan niya. Luxury car iyon, limited edition pa. Kahit na mahirap siya, marami naman na siyang alam sa mundo, dahil sa internet. May cellphone siya kahit papaano, hindi nga lang mamahalin, pero at least nagagamit niya at pwede sa internet.

“Salamat po, Kuya Andoy,” pasalamat niya sa driver nang makarating na sila sa may gate ng university.

“Wala iyon, Aila. Mag-ingat ka, ah,” tugon nito at mabilis na siyang kumilos pababa ng sasakyan.

Marami pa ang estudyanteng papasok at palabas ng gate kaya naman may ilang napatingin sa kanya at sa sasakyan kung saan siya bumaba. Marahil iniisip ng mga ito na sa kanya ang sasakyan at isa siyang mayaman katulad ng mga ito. Ang mga tingin nila, dumudulas mula sa Lexus papunta sa simpleng blouse niya. Sa maong niya. Sa lumang rubber shoes.

Dahil sa estado niya sa buhay, umiiwas siyang makipagkaibigan kahit kanino, kahit sa mga kaklase pa niya. Hindi naman sa kinahihiya niya ang kanyang trabaho bilang isang katulong, kundi nais lang niya ng peace of mind. Iyon bang walang masyadong nakakakilala sa kanya at hindi siya relevant sa marami, para iwas na rin sa gulo. Alam kasi niya na iba ang laro ng mga anak-mayaman at baka ma-bully lang siya pag nalaman na siya ang pinakamahirap sa De La Cerna University. Baka pagkaisahan siya at patalsikin sa university. Dalawang taon lang naman ang kailangan niyang tiisin at pagkatapos no’n, mawawala na siya sa bayan ng San Juan.

Nagtatakbo na siya nang makapasok sa gate dahil oras na at kaunting minuto na lang, ma-le-late na siya. Hindi niya nais ma-late at makaapekto sa grades niya.

Habang nagmamadali siya, hindi sinasadyang bumunggo siya sa lalaking naglalakad na bigla na lang sumulpot kung saan. Huli na para makontrol ang kanyang movement para hindi sila bumagsak ng lalaki sa lakas ng impact ng pagkabunggo nila sa isa’t isa dahil nga mabilis ang kanyang takbo.

Naramdaman niya ang kamay ng lalaki sa may likod ng kanyang bewang nang sabay silang bumagsak sa semento. Awkward ang pagkabagsak nila dahil nakaibabaw siya sa lalaki at nakahiwalay pa ang kanyang mga hita. Mabuti na lang at naka-maong pants siya kaya safe pa rin kahit papaano. Walang school uniform sa De La Cerna University pag college students na. Kaya naman sa tuwing papasok siya sa university, para siyang nasa fashion show ng mga luxury brands. Halos lahat kasi ng mga babae sa university, luxury ang mga kagamitan. Well, hindi naman na nakapagtataka pa, dahil karamihan sa mga estudyante anak ng mga pulitiko, mayayamang negosyante at kung anu-ano pang mga matataas na propesyon.

“Miss, are you okay?” tanong sa kanya ng lalaki kung saan nakaibabaw pa rin siya rito. Ang boses nito, malalim. Kalmado. Hindi galit.

“Ah… Eh…” saad niya at mabilis na kumilos para umalis sa pagkakaibabaw niya rito. May ilan na ring estudyante sa paligid ang nakatingin sa kanila at ang iba, pinagtatawanan sila. Ang pisngi niya, nag-iinit.

Pasimple niyang inikot ang mga mata sa paligid at napansin niya si Kenzo na naglalakad palapit kung nasaan siya. Iiwas sana siya nang mapansin na siya nito. Nagyuko siya ng ulo at hindi na niya alam kung nakatingin pa sa kanya si Kenzo o ano. Mabilis niyang inalis ang kamay ng lalaki sa likuran niya at mabilis na ring tumayo mula sa pagkakaibabaw sa lalaki.

“Okay ka lang?” tanong ng lalaki sa kanya nang bumangon ito at nanatiling nakaupo. Ang buhok nito, medyo magulo. Ang pawis, nasa sentido.

Tumango lang siya at hindi na kumibo. Napansin niyang huminto si Kenzo sa paglalakad at nakatingin ito sa kanya. Ang mga kamay nito, nasa bulsa. Ang mukha, walang ekspresyon. Nais sana niya itong batiin pero nagdalawang-isip siya. Baka mapahiya lang siya.

“Pasensya na,” saad niya sa lalaki at mabilis na siyang tumakbo palayo. Hiyang-hiya siya sa mga nakakita sa nangyari, lalo na kay Kenzo na baka pinagtatawanan ang nangyari sa kanya. Ang likod niya, parang tinutusok ng mga tingin.

Habol niya ang kanyang paghinga nang makarating sa classroom. Pinagpapasalamat niyang wala pa ang kanilang professor, kaya hindi pa siya late.

“Salamat naman,” bulong niya nang makaupo at nagpahinga muna saka inalala ang mga mabibilis na pangyayari kanina sa labas. “Nakakahiya,” bulong niya. Ang mga palad niya, basa pa rin ng pawis.

Nang mag-breaktime na sila, agad na niyang hinanap si Kenzo. Katulad kasi ng pangako niya sa Don, ngayon na niya sisimulan ang kanyang trabaho, lalo na’t hawak na niya ang bayad. Nagtungo siya sa building ng Business Management na may dalang sandwich na binili niya sa cafeteria nila. Ibibigay niya iyon kay Kenzo para may pagkakataon siyang makausap ito. Sabi naman kasi ng Don na okay lang na ipaalam kay Kenzo ang utos nitong bantayan si Kenzo, para daw magawa niya nang mabuti ang trabaho niya.

Alam niya ang classroom ni Kenzo pag ganitong oras, dahil na-stalk na niya ang amo sa social media nito. Sadyang hindi lang siya gumagamit ng sarili niyang social media, fake account ang gamit niya dahil umiiwas din siyang may makakilala sa kanya at tunay niyang buhay. Isama pang nagtatago siya sa Nanay niyang nagpabaya sa kanya.

Habang naglalakad siya, bigla na lang lumapit sa kanya ang isang lalaki na agad niyang namukhaan. Ito ang lalaking nakabunggo niya kanina sa may labas.

“Hey, Miss. Are you looking for me?” tanong sa kanya ng lalaki na humarang pa sa kanya. Napapitlag pa siya sa pagkagulat dito.

“Ah…” tanging saad niya habang nakatingin sa gwapong lalaki. Yes, gwapo ito na para bang model o celebrity. Medyo familiar kasi ang gwapong mukha nito, sobrang gwapo kasi. Ang ilong, matangos. Ang panga, matalas. Ang mga mata, malalim at kulay kape.

“Ikaw iyon, hindi ba?” nakangiting tanong sa kanya ng lalaki. Napasulyap siya sa magagandang ngipin nito na maputi, halatang alaga ng dentista. Hindi lang iyon, napaka-kinis pa ng pisngi nito na medyo mapula pa nga dahil siguro sa init. Ang amoy nito, malinis. Parang sabon at mint.

Napalunok siya dahil hindi niya malaman kung paano sasagot sa gwapong kaharap. Panigurado naman kasi na isa din itong anak-mayaman katulad ni Kenzo kaya napaka-perfect ng mukha nito. Isama pang matangkad ito at baka isang basketball player. Ang suot nito, simpleng puting t-shirt at maong, pero halatang mamahalin.

“Hi, Miss. I’m talking to you,” saad ng lalaki na kumaway pa talaga sa harapan niya. Ang ngiti nito, hindi nawawala.

“Ah… Okay lang… Ako,” utal niyang saad dito. Ganito ba talaga pag may kaharap na gwapo, iyong matutulala at mauutal? Sa buong buhay niya, dalawang beses pa lamang siya nakakita ng gwapo as in perfect. Wala kasing ganito ang itsura sa probinsya nila. Kung sa bagay, mahirap ang lugar nila, at halos lahat ng nakatira doon ay katulad niyang salat sa buhay. Si Kenzo ang una niyang nakitang gwapo at sobrang kinis na lalaki na papasang artista o modelo na tiyak na pagkakaguluhan. And now itong lalaking kaharap niya. Although maraming gwapo sa De La Cerna University, sadyang wala pa lang siya masyadong naka-face to face nang ganito kalapit.

“I’m Jeremiah,” pakilala ng lalaki sa kanya at nagpunas pa ito ng kamay sa maong nito habang nakangiti sa kanya bago iniabot ang kamay nito para makipagkamay sa kanya. “What’s your name, beautiful?” tanong nito sa kanya na nagpatalon sa puso niya nang tawagin siya nitong beautiful.

Teka, beautiful ba talaga siya sa paningin ng lalaking kaharap niya na sobrang gwapo? Ang mga kaeskuwela niya, hindi siya pinapansin. Pero ito, nakangiti sa kanya. Nakatingin nang diretso.

“I’m… Aila,” nahihiyang tugon niya sa lalaki at tinanggap ang pakikipagkamay nito. Ang palad nito, malaki at mainit. Ang kanya, maliit at malamig. Nanginginig pa.