Parausan ni Angkol Carlos—POLY/SPG

KABANATA 2

Rica’s POV

PANGATLONG GABI ko na rito sa bahay ni Angkol Carlos. Pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako makatulog nang maayos.

Maayos naman ang tulugan ko. Maid’s quarter sa likod ng kusina. May single bed, may aircon, at may sariling banyo. Malayong malayo ito sa storage room na tinutulugan ko sa bahay ni Tiyang Rosa.

Pero kahit komportable, gising pa rin ang utak ko kahit anong pilit ko. Hindi mawala sa isip ko ang inaalok ni Angkol Carlos.

Kung papayag ka sa alok ko, hindi ka na ordinaryong kasambahay. Ibig sabihin, katawan mo ang magiging kapalit ng tirahan at pagkain mo dito. Araw-araw. Gabi-gabi. Kaya mo ba ‘yon? Kasi ‘pag pumayag ka, wala nang atrasan. At ‘pag nagsisi ka, huli na.

Gusto kong umalis na lang. Ayokong magsisi sa huli. Pero saan naman ako pupunta? Saan naman ako kukuha ng pera?

Ilang beses ko nang tinatawagan at china-chat ang childhood best friend kong si Lily na nasa Dubai. Nurse siya doon. Pero dalawang linggo ko na siyang hindi makontak dahil sa giy*ra. Puwede sana akong umutang sa kaniya.

Malalim na ang gabi nang katukin ako ni Manang Lumen. “Ineng, sasama ka raw kay Sir Carlos. May pupuntahan kayo sa Batangas.”

“H-ho? Sa Batangas? Ng ganitong oras po?”

Tumango ang mayordoma. “Pero hindi sinabi ni Sir kung ano ang gagawin n’yo roon.”

Hindi naman ako kinabahan. Kilala ko naman si Angkol na hindi masamang tao.

“Bilis, naka-start na ang sasakyan. Ayaw ni Sir ng pinaghihintay.”

Nagmamadali na kinuha ko ang sling bag ko. Panyo at cellphone lang ang laman. Sinabit ko sa balikat ko. Bago ako umalis, pinigilan ako ni Manang Lumen.

“Ineng, alam kong matalino kang bata. Alam mo ang tama o mali. Kaya sana, pag-isipan mong mabuti ang inaalok sa’yo ni Sir Carlos. Mabuting tao siya pero hindi siya ordinaryong lalaki…”

Kumunot ang noo ko. Pero hindi naman ako nagtaka. Siguradong alam ng lahat ng tao dito sa bahay ang ginagawa ni Angkol Carlos. Kaya nga maraming babae ang nakatira dito kahit hindi naman kaano-ano ni Angkol. At ilang buwan lang, mapapalitan na naman.

“Sige na. Naghihintay na si Sir,” taboy sa’kin ng mayordoma.

Pagdating ko sa garahe, nakaupo na si Angkol Carlos sa driver’s seat.

“G-good evening po, Angkol,” bati ko sabay iwas ng tingin.

Ang awkward kasi. Lalo na at hindi mawala sa isip ko ang inalok niya.

“Sumakay ka na.” Binuksan niya ang passenger’s seat kaya doon na ako umupo kahit naiilang ako.

Tahimik kami habang lumalabas ng Makati. Hindi niya sinabi kung saan eksakto sa Batangas ang punta namin at kung ano ang gagawin namin doon. Hindi ko rin tinanong. Wala pa akong karapatan kasi amo ko siya.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang biyahe namin. Nakatulog kasi ako sa lumang kanta na pinatugtog niya sa radyo. Nagising na lang ako nang malanghap ko ang parang amoy-dagat na hangin.

“Sorry po. Nakatulog ako.” Umayos ako ng upo at tumingin sa labas ng bintana.

Huminto ang sasakyan namin sa labas ng isang rest house na malapit sa tabing dagat. May dalawang sasakyan ang nakaparada sa labas.

“Nandito na tayo,” sabi ng baritonong boses ni Angkol Carlos.

“A-ano po ang gagawin natin dito, Angkol?” saka lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na magtanong.

“Nasa loob ng rest house na iyan ang inaanak ko na si Ali at kumpare kong si Atty. Rafael. Nag-aalala lang ako sa inaanak ko kaya sinundan ko siya.” Ngumiti si Angkol. Iyong tipong masaya at nabunutan ng tinik sa dibdib. “At mukhang okay naman siya. Okay na silang dalawa ng ninong niya,” bulong niya.

Hindi ko maintindihan ang mga sinasabi ni Angkol Carlos.

Pero siguro, nag-away ang mag-ninong na Ali at Atty. Rafael. At sinisiguro lang ni Angkol na nagkaayos na ang dalawa.

Sa tatlong araw na pananatili ko sa mansiyon, palagi ko ng naririnig ang dalawang iyon. Lalo na si Atty. Rafael na best friend daw ni Angkol Carlos.

“Baby, lalabasan na akoooo… tang-in*. Lalabasan na ang ninong mooo… Ipuputok ko uli sa’yo ang semilya ko, Ali. Bubuntisin ka na ng ninong mo.”

Napatingin ako sa bintana ng resthouse, na may nakatabing na manipis na kurtina, nang marinig ko ang ungol na iyon ng lalaking may edad pero baritono pa rin.

“Ah, Ali. Inaanak ko!”

“Oh! Oh! Ninooong! Ninong Rafael! Lalabasan na rin po ako.”

Nanlaki ang mga mata ko sa mga pangalan na sinasambit sa loob ng rest house. Ganoon na ganoon ang mga ungol na narinig ko noon sa kuwarto ni Angkol Carlos. Kung totoong mag-ninong sina Ali at Atty. Rafael, ano ang ibig sabihin ng ginagawa nila sa loob?

Parang hindi naman nagbabahay-bahayan. Kundin nagkakabayuhan!

“Angkol, umalis na po tayo…” namumula at nahihiya na bulong ko. Hindi ko kayang tumagal dito habang may naririnig kami sa loob. “Nakakahiya.”

Napalingon siya sa’kin. Kumunot noo. “Saan ka nahihiya?”

Tumiim ang titig sa’kin ni Angkol Carlos. Nahuli ko siya na sumulyap sa mga labi ko kaya tumingin ako sa labas ng bintana.

“Baka po kasi makita ni Atty. Rafael na nandito tayo sa labas,” sagot ko. Yumuko ako, nagkagat ng labi. “Baka isipin niya na nakikinig tayo.”

“Ano naman ang nakakahiya do’n, ineng? Ngayon ka lang ba nakarinig ng ganiyang mga ungol? Gusto mo bang marinig kung paano rin umungol ang Angkol Carlos mo tulad?”

Nanlaki ang mga mga mata ko. “H-ho?”

Hindi siya sumagot. Napapikit lang siya saglit. Pagdilat niya uli, tiningnan niya ako. Wala iyong halong malisya. Nakikita ko lang na parang may dalawang katauhan si Angkol ngayon.

Una, ang lalaking nag-offer sa’kin ng transaksiyon. At pangalawa, ang ngayon na halatang pinipigil ang sarili na hawakan ako.

“Rica,” sambit niya sa pangalan ko at hindi ‘ineng’. “Kung nahihiya ka sa mga naririnig mo, magtakip ka ng tenga. ‘Wag kang tumingin sa’kin, pumikit ka. Pero hindi pa tayo aalis ngayon. Gusto ko munang makasigurong okay na talaga sila bago tayo bumalik ng Makati.”

Napayuko ako.

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ko alam kung sa naririnig ko sa loob ng resthouse ako nahihiya, o sa paraan ng pagtitig ni Angkol sa’kin na parang sinusukat kung kaya ko bang tumagal dito na kasama siya.

Malamig pa naman sa labas dahil sa malakas na ulan. Malamig din ang aircon dito sa loob. Parang ang sarap nang may kayakap.

Hindi ako pumikit. Hindi rin ako nagtakip ng tenga.

Hindi rin kumilos si Angkol Carlos. Sa halip, hinigpitan lang niya ang hawak sa manibela. Namumuti ang mga knuckle niya.

“Umalis na tayo,” sabi niya bandang huli. Mahina lang pero madiin.

Ini-start niya agad ang makina. Pag-abante namin, narinig pa namin ang malalakas na ungol uli nina Ali at Atty. Rafael.

Hindi na ako lumingon pa. Gano’n din si Angkol. Tahimik lang kami sa buong biyahe namin pabalik sa Makati.

Pagdating namin sa mansiyon, bumaba agad ng sasakyan si Angkol. Bago siya pumasok sa pinto, binalingan muna niya ako,

“’Wag ka munang lalapit o kahit magpapakita sa’kin hangga’t hindi ka pa pumapayag sa inaalok ko, ineng. At kapag tinanggihan mo at aalis ka, huwag ka na ring magpakita pa sa’kin.”

Pagkasara ng pinto, naiwan ako sa garahe na nakanganga. Ano ang ibig sabihin ng sinabi ni Angkol? Bakit bawal akong lumapit at magpakita pa sa kaniya?

Pabiling-biling ako sa higaan. Hindi ako makatulog. Hindi mawala sa isip ko ang mga ungol sa Batangas at ang huling sinabi sa akin ni Angkol Carlos.

Doon ko pa lang naintindihan. Na kaya ayaw niyang lumapit ako sa kaniya para mapigilan niya ang sarili niya.

Nagpipigil si Angkol pero ako… habang tumatagal sa isip ko ang offer niya, unti-unti akong nakakaramdam ng kakaibang init sa aking katawan sa tuwing naiisip ko siya.

“Angkol Carlos…” ungol ko sa pangalan niya habang dahan-dahan kong pinapasok ang aking kamay sa loob ng panty ko.