Chapter 35
NAALIMPUNGATAN ako at nakaharap pa rin ako kay Kalen, kahit pa inaantok na ako at bagsak ang talukap ko hindi ko magawang hindi siya titigan kahit sandali. Kosang kumilos ang mga kamay ko na para bang may sariling mga buhay nang iabot ko ang pisngi niya, I trace his eyebrow pababa sa nose line niya at tumigil ang daliri ko sa perpektong hugis ng labi niyang mapupula na bahagyang nakanganga dahil sa sobrang antok.
Its feel warmed habang yakap niya ako, gustong-gusto ko ang pakiramdam na iyon and I feel safe dahil sa kanya. Wala na iyong sugat ng kinalmutan sa kanyang mukha nong kalaban. Kahit hindi siya nagsasabi parang pagod na pagod siya, may bagay na hindi kami nagkakaintindihan pero hindi ko maiwasang hindi maawa sa kanya dahil sakripisyo niya at ilang beses na pagtulong
