“R-Ryker... p-puwede bang bukas na lang? Pagod na pagod pa ako sa biyahe...”
Halos lumunok ako ng sariling dugo sa sobrang labas ng panginginig ng boses ko. Nakatingin ako sa kanya, halos lumuhod ang mga mata ko sa pagmamakaawa, naghahanap kahit isang tuldok lang ng habag.
Pero wala. Malamig. Bakal. Walang katiting na awa sa mga mata ng demonyong nasa harap ko.
“Tulad ng sinabi ko, wala kang karapatang tumanggi.”
Dug. Parang may humampas na matulis na kutsilyo nang diretso sa puso ko. Sinaksak, pinalipit, at pinutol ang natitira kong hininga.
Asawa niya ako sa papel. Pero sa bahay na ito, isa lang akong gamit, isang walang buhay na bagay na pag-aari niya. Isang laruan na maaari niyang hawakan, utusan, at kaladkarin kahit kailan niya gustuhin.
Nang muli siyang lumapit, pikit-mata kong
