Shairene’s POV.
KINABUKASAN, wala akong ganang bumangon. Pakiramdam ko kulang na kulang pa ako sa tulog. Paano ba naman, kahit nakapikit ako, si Dos pa rin ang laman ng isip ko… ang mukha niya, ang mapanuksong ngisi, at higit sa lahat ang mga salitang binitawan niya.
Ipinahiya niya ako sa harap ng tropa ko. Sabihin ba namang hindi raw ako marunong humalik?
Napangiwi ako habang nakahiga pa rin, mariing nakapikit na tila ba puwedeng burahin ng dilim ang kahihiyang naramdaman ko kagabi. Kaya heto ako ngayon… halos hindi nakatulog, paulit-ulit na iniisip ang eksenang iyon.
Pero kailangan kong bumangon. Sigurado akong kanina pa ako hinihintay ni Lolo.
Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Hindi na rin ako nagkape… na kahit papaano’y nakasanayan ko tuwing umaga. Dumiretso na ako sa banyo at b
