The Governor's Young Wife

“Sinong susundo sa ‘yo?” Mahina ang boses ni Molly. Nanginginig. Nakaupo silang dalawa sa plastik na upuan sa loob ng presinto. Magkadikit ang tuhod. Malamig at madulas sa pawis ang upuan. Ang sahig, may mantsa ng suka at putik. Amoy kulungan ang hangin—halo ang pawis ng lalaki, lumang sigarilyo, at pancit canton. Nadamay na naman sila sa riot. Hindi naman sila kasali. Nasa party lang sila nang biglang maghagisan ng bote. Pagdating ng mga pulis, lahat ng kabataan sa loob, dinala. Kasama siya at si Molly na naka-crop top at palda, may glitters pa sa pisngi na ngayon ay humahalo na sa pawis. “Hindi ko alam,” sagot niya. Sinuklay niya ng mga daliri ang buhok. Lagkit na. Amoy usok at alak. May pink pa rin na confetti na nakasabit. “Baka i-ground na ako ni Daddy nito,” sabi ni Molly habang kinakagat ang kuko. “Third time na ‘to this year.” “Ako rin,” bulong niya. Yumuko siya. 1:17 AM na sa orasan sa pader. Sabi niya sa nanay niya, “Group study lang, Ma. Uwi ako ng 10 PM.” Siguradong galit na ang tatay niya. Baka kunin ang susi ng kotse. Baka sunugin pa ang mga painting niya. Ramdam niya ang mga tingin ng mga pulis. Maiksi ang suot nila. Ang crop top niya, may nakasulat na _Brat_. Halos lahat ng nasa presinto ay lalaki. Dumidikit ang mga mata nila sa balat niya. Sa hita ni Molly. Sa cleavage nilang dalawa. Nauna ang Daddy ni Molly. Hinablot lang si Molly sa braso at halos kaladkarin palabas. Hindi na ito nakapagpaalam. Padabog na sumara ang pinto. Umalingawngaw ang tunog sa dibdib niya. Siya na lang ang natira. 1:18 AM. Sampung minuto lang ang layo ng subdivision nila. Bakit wala pa ang tatay niya? May umupo sa tabi niya. Isang pulis. Matanda. Lukot ang uniporme. Amoy sigarilyo at lumang alak ang hininga. “Miss, taga-sa’n ka?” Ngumiti ito. Naninilaw ang ngipin. Dumikit ang tuhod nito sa tuhod niya. Hindi siya sumagot. Tumayo siya at lumipat sa tabi ng basurahan. Amoy panis na mangga at suka doon, pero mas malayo sa hininga ng matanda. May ingay mula sa entrance. Nagsitayuan ang mga pulis at sumaludo nang sabay-sabay. Sumilip siya. Nanlaki ang mga mata niya nang magtama ang tingin nila ng lalaking bagong dating. Bakit sa kanya nakatutok ang mga mata nito? Bakit ito naglalakad palapit? Si Governor Kian Herrera. Ang Governor ng bayan nila. Matalik na kaibigan ng tatay niya ang pamilya nito. Magkakilala sila, pero hindi close. Mas matanda ito sa kanya. Eighteen pa lang siya. “Amanda,” tawag ni Gov. Kian. Napatuwid siya ng upo. “Governor,” bulong niya. Gwapo si Gov. Kian. Matangkad. Lalaking-lalaki ang dating. Sakto lang ang kulay ng balat. Malakas ang appeal. “Let’s go, Amanda. Pinasusundo ka ng Daddy mo,” sabi nito. “Ah?” Napanganga siya. “Bakit…” Bakit siya ipasusundo ng tatay niya kay Gov. Kian? Ganoon na ba ka-busy ang tatay niya para ang Governor pa mismo ang magsundo? “Where is my Dad?” tanong niya. Tiningnan niya ang Governor. Kulay kape ang mga mata nito. Malalim. Matangos ang ilong. Mamula-mula ang labi. Perfect ang aura ng mukha nito. Kung hindi ito nasa pulitika, pwede itong mag-artista. Tiyak na pagkakaguluhan. Isama pa ang katawan. Matipuno. Matangkad. Kailangan pa niyang tumingala. “Wala ang Daddy mo,” sagot ni Gov. Kian. “Nakiusap siya sa akin na sunduin ka rito.” Walang ekspresyon ang mukha nito. Hindi niya mabasa kung okay lang dito na sunduin siya nang madaling araw. “Nasaan siya?” tanong niya. Hindi agad ito kumibo. Sinulyapan siya nito. Dahan-dahang pinaglandas ang tingin sa kabuuan niya. Napaka-awkward ng sitwasyon. Halata ang pagsulyap nito. Revealing ang suot niya—pang-party, may glitters pa. Medyo nakalabas ang cleavage niya. Eighteen pa lang siya, pero naka-develop na ang katawan niya. May kalakihan ang dibdib kahit hindi siya mataba. Lumingon-lingon si Gov. Kian. Tiningnan ang mga pulis na nakakalat. Humugot ng malalim na hininga at iniling ang ulo. Hinubad nito ang itim na jacket. “Wear this,” sabi nito. Ipinatong nito ang jacket sa balikat niya at inayos ang harapan para matakpan ang cleavage niya. “We need to go,” dagdag nito. Hindi siya nakakibo. Hindi niya napigilang pagmasdan ang dibdib nito sa suot na puting t-shirt. Plain lang. Walang tatak. Pero halatang mamahalin ang tela. Lapat sa katawan. Bakas ang tibay ng dibdib. Napakasimple lang ng damit ni Gov. Kian, pero hindi maitatago ang gwapo at appeal nito. Tahimik siyang sumunod dito palabas ng presinto. Maraming pulis ang sumaludo. Nakipagkamay pa ito sa hepe. Hindi niya alam ang mararamdaman. Governor pa ng bayan nila ang naglabas sa kanya sa presinto. Pagdating sa parking lot, tumigil siya. Nakatayo sa tapat nila ang isang itim na Porsche Cayenne. Makinis. Makintab. Kahit madilim, kumikislap sa ilaw ng poste. Walang plaka sa harap. Governor’s car. Pinagbuksan siya nito ng pintuan sa passenger side. Ang ikinagulat niya, mag-isa lang ito. Walang driver o bodyguard. Madaling araw na. Hindi safe. “Sumakay ka na,” sabi nito. Mahina pero may diin. Pagkasakay niya, ito na rin ang nagsara ng pinto. Tahimik sa loob. Amoy bagong leather at mamahaling pabango nito. Malamig ang aircon. Malinis. Walang kalat. Umikot ito sa driver’s seat. Bumati pa ito sa pulis bago isinara ang pinto at pinaandar ang sasakyan. Walang ingay ang makina. Sobrang smooth. Hindi niya napigilang sulyapan ito. Ngayon lang siya nakalapit nang ganito kay Gov. Kian. Napakagwapo pala nito. Makinis ang mukha. Malinis mula ulo hanggang paa. Isama pa ang bango nito. Swerte siguro ng girlfriend nito. Tiyak na beauty queen ang ganda. “Amanda,” tawag nito. Napapitlag siya. Masyado pala siyang nakatitig. “Tinatanong mo kanina kung nasaan ang Daddy mo,” sabi ni Gov. Kian. Mahigpit ang hawak sa manibela. May silver na relo. Mamahalin din. “Ah… Yeah,” sagot niya at tumingin sa kalsada. Madilim, pero may ilaw sa bawat poste. Salamat dito. “Pinakiusapan lang ako ng Daddy mo na sunduin ka sa presinto,” sabi nito. Yumuko siya. Nahiya. Nakakahiya talagang magpasundo sa presinto. Para siyang kriminal. “Bakit ikaw? Nasaan ba si Daddy?” tanong niya. “Sumama ang pakiramdam ng Mommy mo. Sinugod siya sa ospital,” sagot ni Gov. Kian. “Ano?!” bulalas niya. “Saang ospital siya dinala?” “Doon na kita ihahatid,” sagot nito. Napagat siya ng labi. Kasalanan niya. Nag-iisa lang siyang anak, pero puro sakit ng ulo ang binibigay niya. Nakarating sila sa Herrera Hospital. Private hospital na pagmamay-ari din ng pamilya ni Gov. Kian. Nauna siyang bumaba. Papasok na sana siya nang maalala niyang hindi niya alam ang room number ng nanay niya. Hinintay niya ito at sabay silang pumasok. Umaagaw ng atensyon si Gov. Kian sa mga taong naroon. Kung bakit naman kasi ang gwapo nito.