Matias POV.
Nakaluhod ang lalaki sa harapan ko habang nanginginig ang buong katawan niya.
Parang wala na sa tamang pag-iisip, ngunit hindi ako naniniwala, palagay ko nagpapanggap lang siya upang hayaan kong maging malaya.
Isa pa kahit ganoon ang itsura niya… o kahit totoo na masama talaga ang kalagayan niya… wala pa rin akong maramdamang awa.
Hanggang buhay ang lalaking ito hindi matatapos ang galit na matagal kong kinimkim.
“Matias… please…” umiiyak niyang sambit habang pilit umaatras. “Patawarin mo na ako…”
Napahalakhak ako nang mala-demonyo.
“At ngayon ka humihingi ng tawad kung kailan huli na ang lahat?”
Mariin akong yumuko hanggang halos magtapat ang mukha namin.
“Noong pinatay mo ang anak ko…” madiin kong sambit. “Humingi ka ba ng tawad kay Orange?”
Agad siyang napahagulhol
