"Manang Susan, ano hong almu—." Natigil ako sa pagsasalita nang mapasukan ko sa dining room si Manang. Tila nahihintakutan ito habang nakatingin sa hawak na isang parisukat na papel. I'm not sure kung anong nilalaman niyon. But, the expression on her face—she was terrified.
"Uh, Emily, ang aga mo yatang nagising. Maghahanda pa lang ako ng almusal." May kaba sa boses na sabi nito.
I bit my lip. Sinundan ko ng tingin ang paglakad ni Manang palapit sa lababo. There's something off about her. She seemed so awkward. Parang may itinatago itong hindi pwedeng malaman ng sinoman.
Oh well, dati pa man ay may napapansin na ako kay Manang na kakaiba. There's something about her smiles whenever Tito Arnold's around. Ang buong akala ko'y normal iyon dito dahil sa kaalamang lumaki itong kasama si Dad
