เจ้าสาวที่ถูกเลือก

ตัวแทน

"มาถึงที่นี้มีอะไรกันหรือเปล่าคะ"

ทานตะวันสาวสวยในวัยยี่สิบห้า ถามแม่เลี้ยงกับพี่สาวต่างแม่ด้วยความสงสัยว่าทั้งสองคนมาที่นี้ทำไม มีอะไรทำไมไม่รอคุยกับเธอที่บ้านทั้งที่ก็อยู่บ้านเดียวกัน

"ทำไมฉันจะมาที่นี้ไม่ได้ ที่นี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นของฉันเหมือนกัน"

"ที่นี้ไม่ใช่ของพวกคุณอยากได้อะไรที่มันเป็นของคุณพ่อพวกคุณก็เอาไปแต่ร้านนี้มันเป็นร้านของแม่ฉันเพราะฉะนั้นร้านนี้พวกคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านนี้"

ทานตะวันพูดด้วยใบหน้านิ่งๆ

"หึ..ย๊ะ! พวกฉันจะไม่ยุ่งกับร้านนี้ก็ได้และฉันจะให้คุณวิชัยโอนร้านนี้ให้เธอเลย"

ทานตะวันขมวดคิ้ววันนี้สองแม่ลูกจะมาไม้ไหนอีก

"มีอะไรก็พูดมาเลยคะ เวลาของดิฉันมีค่า"

ทานตะวันนั่งลงตรงข้ามกับสองแม่ลูก

ตอนนี้ที่ร้านลูกค้าไม่เยอะมากเพราะมันบ่ายแก่ๆแล้ว

"ฉันมีข้อเสนอให้แก อีกไม่นานจะมีคนมาสู่ขอลูกสาวคุณวิชัยนั้นก็หมายถึงเธอกับลูกรสของฉัน แต่ฉันจะให้เธอรับข้อเสนอของทางนั้นไปโดยที่ไม่ต้องรอให้ลูกรสของฉันต้องออกปากปฏิเสธ"

ทานตะวันมองหน้าสองแม่ลูก

"แล้วทำไมฉันต้องรับ เท่าที่ฉันรู้มาเข้ามาสู่ขอลูกสาวคนโตของคุณพ่อนั้นก็ต้องเป็นพี่รสไม่ใช่หรอค่ะ"

ทานตะวันตอบกลับไป

ถึงรสรินจะคนละแม่กับเธอ แต่รสรินก็เป็นลูกสาวแท้ๆของพ่อเธอ ก่อนที่พ่อเธอจะมาแต่งงานกับแม่เธอ คุณวิชัยพ่อของเธอชอบพอกับชะเอมแม่ของรสรินอยู่ก่อน แต่ด้วยเหตุผลทางการเงินคุณวิชัยจงถูกพ่อแม่บังคับให้เเต่งงานและจดทะเบียนกับแม่ของเธอ ในตอนนั้นชะเอมก็ท้องลูกสาวของคุณวิชัยอยู่แต่ทุกคนในครอบครัวก็ไม่ยอมรับชะเอมกับลูกสาวทำให้คุณวิชัยได้แต่แอบส่งเงินส่งเสียเลี้ยงดูสองแม่ลูกไปเงียบๆ แต่ก็หน้าเศร้าที่แม่ของเธอต้องมาเสียชีวิตตอนเธออายุได้สิบเก้าปีด้วยโรคร้าย หลังจากที่แม่เธอเสียชีวิตได้ไม่นานพ่อของเธอก็พาชะเอม พร้อมกับลูกสาวเข้ามาอยู่ในบ้าน ธุระกิจขายวัสดุก่อสร้างของพ่อกับแม่เธอที่ทำรวมกันชะเอมก็เข้ายึดอำนาจเป็นตั้งตัวเองเป็นเถ้าแก่เนี้ยทันที แต่มีแค่ร้านอาหารร้านนี้ร้านเดียวที่ชะเอมไม่สามารถเข้ามายุ่งได้เพราะร้านนี้ตั้งอยู่บนที่ของคุณยายที่ท่านยกให้เธอก่อนที่ท่านจะเสีย และร้านอาหารร้านนี้เป็นร้านที่แม่เธอรักมาก และเธอก็จะไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับร้านนี้แต่ความไม่พอของชะเอมเธอเป่าหูสามีทุกวันว่าให้ขายร้านนี้ไปซะ แต่ทานตะวันไม่ยอม

เลยทำให้ชะเอมไม่พอใจมาก

"แม่ดูมันสิ"

รสรินหันไปฟ้องมารดา ที่ทานตะวันจะไม่ยอมแต่งงาน

"นี่...แม่เธอกับเธอพลากความสุขของฉันกับลูกฉันมาตั้งนาน มันถึงเวลาที่เธอจะต้องชดใช้ให้พวกฉันสักทีปล่อยให้พวกฉันได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกได้แล้ว ส่วนเธอถ้าเธอไม่แต่งฉันจะให้คุณวิชัยขายร้านนี้เพื่อเอาเงินไปคืนทางนู้น เพื่อที่เขาจะได้ยกเลิกสัญญาบ้าบอนี้ซะ"

ทานตะวันนั่งนิ่ง นี้หรือสิ่งที่เธอได้รับ

"ถ้าหมดธุระของพวกคุณแล้วก็เชิญ"

ทานตะวันบอกด้วยใบหน้านิ่งๆ

"แล้วไม่ต้องไปขอความเห็นใจจากคุณวิชัยละ ระหว่างลูกสาวที่เกิดจากความรักแบบลูกรสของฉันกับเธอลูกที่เกิดมาด้วยความไม่เต็มใจยังไงคุณวิชัยก็เลือกพวกฉันอยู่แล้ว เธอแต่งๆไปเถอะ ฉันได้ข่าวมาว่าหลานของคุณพรพรรณเขาก็เหมือนเธอนั้นแหละ พวกชอบความลำบาก ทำงานงกๆฉันว่าเหมาะสมกันดีออก...เราไปกันเถอะจ้ะลูก"

สองแม่ลูกเดินออกไปจากร้านแล้ว ทานตะวันยังนั่งอยู่ที่เดิมด้วยใจที่เหม่อลอย เธอมองผ่านกระจกบานใหญ่ออกไปด้านนอก

"แม่จ๋า...ถ้าแม่อยู่ตะวันคงรู้สึกดีกว่านี้"

เธอพูดขึ้นคนเดียว โต๊ะที่อยู่ด้านหน้าเธอว่างไม่มีลูกค้า แต่เธอไม่ทันสังเกตว่าโต๊ะที่อยู่ด้านหลังเธอที่มีเพียงฉากบางๆกันอยู่นั้นได้มีชายหนุ่มที่กำลังนั่งจิบกาแฟเพื่อใช้ความคิด แต่บังเอิญเขามาได้ยินเรื่องของเธอพอดี

"คุณกวินจะไปไหนต่อครับ"

ต้นกล้าถามเมื่อเจ้านายขึ้นมานั่งบนรถแล้ว

"ไปบ้านคุณย่า"

กวินตอบสั่นๆ พร้อมกับล้อรถหมุนออกจากร้านอาหารไป

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ไม่น่าละวันนี้ฟ้ามืดครึ้มผิดปกติ เป็นเพราะหลานชายตัวดีมาหาฉันนี้เอง"

คุณพรพรรณเอ่ยเหน็บหลานชายสุดที่รัก

"คุณย่าครับ ผมมาหาก็บ่น"

กวินเดินเขาไปกอดเอวย่าไว้ เขากับน้องสาวรักคุณย่ามาก หลังจากที่เเม่ของพวกเขาเสียไปก็มีคุณย่าที่ดูเเลเขากับน้องสาวมาอย่างดี

"หึ..มีอะไรว่ามาเลย หวังว่าจะเป็นข่าวดีของย่านะ"

คุณพรพรรณมองหน้าหลานชายอย่างจับผิด

"ก็ต้องเป็นข่าวดีสิครับคุณย่า"

กวินก้มลงหอมแก้มย่าอย่างออดอ้อน

ถึงแม้ว่าเขาจะอายุสามสิบแปดแล้วแต่สำหรับคุณพรพรรณเขาก็ยังเป็นแค่เด็กชายตัวน้อยของท่านอยู่ดี

ในส่วนของหลานสาวนั้นท่านไม่ได้ห่วงมากแล้วเพราะได้เเต่งงานกับสามีนักธุกิจมีครอบครับที่อบอุ่นดีแล้ว เหลือก็แต่หลายชายที่ไม่ยอมตกลงปรงใจกับใครสักที แถมยังมีแต่ผู้หญิงที่ไม่พึงประสงค์ที่จ้องแต่จะเขามาจับหลายชายของท่านโดยฉะเพราะอันชันลูกติดเมียของสุชาติพ่อของกวินนั้นเอง คุณพรพรรณรู้สึกไม่ถูกชะตากับสองแม่ลูกนี้และกลัวว่าหลานชายจะพลาดท่าเสียทีเข้าสักวัน

"จะมาไม้ไหนอีก"

คุณพรพรรณถามอย่างไม่ไว้ใจ ท่านเลี้ยงของท่านมากับมือมีหรอจะไม่รู้ความเเสบของหลานชายตัวเอง แต่ก็เพราะความแสบ ความดื้อรั้นของกวินถึงทำให้เขาประสบความสำเร็จในทุกวันนี้ โดยที่ไม่ต้องพึ้งพาธุระกิจของบิดา แต่เขามุ่งมั่นที่จะสร้างทุกอย่างมาด้วยมือของเขาเอง ตอนนี้กวินเป็นเจ้าของโรงงานผลไม้ส่งออกรายใหญ่ แถมยังมีสวนผลไม้อีกเป็นพันๆไร่ ผลไม้ของเขาต้องปลูกและทำตามมาตรฐานส่งออกเท่านั้น

"คุณย่า..เรามาคุยกันดีๆก่อนดีกว่านะครับ"

กวินยกธงขาวสงบศึกกับผู้เป็นย่าชั่วคราว

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ตะวันเย็นนี้บ้านเราจะมีแขก กลับมาทานข้าวที่บ้านด้วยนะลูก"

คุณวิชัยบอกลูกสาวในตอนเช้าก่อนที่ทานตะวันจะออกไปที่ร้านแบบทุกวัน

"ตะวันจำเป็นต้องอยู่ด้วยหรอคะ ปกติแขกของบ้านนี้ไม่จำเป็นต้องให้ตะวันอยู่ด้วยอยู่แล้วนี่คะ"

ตะวันตอบกลับผู้เป็นบิดา เพราะปกติแขกที่มาบ้านนี้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธออีกทั้งคนในบ้านนี้ก็ไม่อยากให้เธออยู่ด้วยอยู่แล้ว

"แต่วันนี้หนูต้องอยู่ มันเกี่ยวกับหนูโดยตรง เย็นนี้คุณพรพรรณจะมาสู่ขอหนูอย่างเป็นทางการ"

คุณวิชัยบอกลูกสาว

"คุณพ่อจะให้หนูแต่งงานแทนลูกสาวของคุณพ่อจริงๆหรอคะ"

ทานตะวันถามบิดาด้วยแววตาที่เจ็บปวด

"ใช่ หลังจากที่หนูแต่งงานพ่อจะโอนร้านนั้นให้เป็นชื่อหนูทันที"

ทานตะวันมองหน้าบิดา ก่อนจะรีบเดินออกไปเธอไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาของเธอ

ทานตะวันขับรถด้วยใจที่เหม่อลอย

ชีวิตที่ไม่มีใครมันเหงาสิ้นดี แม่กับยายที่รักเธอมากแต่ท่านก็มาจากเธอไปเหลือเธอไว้ให้เผชิญปัญหาคนเดียว

"พี่ตะวันคะ มีลูกค้าท่านหนึ่งเอ่อ...เป็นคุณยายแล้วคะ แต่แกจะสั่งอะไรก็ไม่รู้"

พนักงานรีบเดินเข้ามาบอกทานตะวัน ในขณะที่เธอกำลังเตรียมอบขนมอยู่กับพนักงาน

"จ้ะ..เดี๋ยวพี่ออกไป"

ทานตะวันปัดแป้งที่ติดอยู่กับผ้ากันเปื้อนก่อนจะเดินตามพนักงานคนนั้นออกมา

"สวัสดีคะคุณยาย"

ทานตะวันเดินเข้ามาหาหญิงชราสูงวัยที่เเต่งตัวธรรมดาแต่ดูสะอาดสะอ้าน

"สวัสดัจ้ะหนู"

หญิงชรารับไหว้ทานตะวัน

"หนูขออนุณาติเรียกคุณยายได้ไหมคะ"

ทานตะวันยิ้มให้ผู้สูงวัย

"ได้จ๊ะ ยายก็อยากมีหลานสาวอยู่พอดี"

หญิงสูงวัยท่าทางใจดีตอบกลับมา

"ยินดีเลยค่ะ ว่าแต่วันนี้คุณยายอยากทานอะไรดีคะ"

ตามฝันถามพร้อมกับหันไปหยิบเมนูจากเด็กเสิร์ฟที่อยู่ด้านหลังมาถือไว้

"ไปดูแลแขกโต๊ะอื่นเถอะเดี๋ยวตรงนี้พี่จัดการเอง"

ทานตะวันบอกกับพนักงานเสิร์ฟก่อนจะหันมาหาหญิงสูงวัย

ตรงนี้จะเป็นรายการอาหารของทางร้านเราคะ"

ทานตะวันเปิดเมนูอาหารให้หญิงชราดู

"เอ่อ..ยายแก่แล้วลูกมองไม่คอยเห็น และอีกอย่างไอ้พวกภาษาอังกฤษยายก็อ่านไม่ออกด้วยหนูพอจะแนะนำยายได้ไหมลูก"

"ได้สิคะ"

ทานตะวันบอกยิ้มๆ

"อันดับแรกหนูต้องถามคุณยายก่อนว่าคุณยายแพ้อะไรไหมคะ อย่างเช่นอาหารทะเลกุ้งหมึกอะไรประมาณนี้"

ทานตัววันก้มลงถามหญิงสูงวัย

"ยายกินได้หมดลูกไม่แพ้อะไรเลย แต่หมอชอบสั่งให้ยายงดอาหารที่มีคอเลสเตอรอลสูงนะลูก"

"อืมม..แล้วคุณยายอยากท่านอาหารแบบไหนคะ"

"ยายชอบกินผักหนูพอจะแนะนำได้ไหม"

"งั้นเป็นสลัดปลาแซลมอนไหมคะ กากใยสูงคอเลสเตอรอลต่ำ แถมยังย่อยง่ายอีกด้วย"

"ก็ดีนะจ้ะ...งั้นยายเอาแบบที่หนูบอกก็แล้วกันที่หนึ่ง"

"ได้เลยคะคุณยาย เดี๋ยวคุณยายรอสักครู่นะคะ"

"จ้ะ"

ทานตะวันเดินกลับเข้าไปในครัว เพื่อสั่งออเดอร์ให้หญิงสูงวัย ก่อนจะเดินเข้าห้องสำหรับทำขนมไปอีกครั้ง