"I can't." Nahihintakutan na umiling-iling si Vivian nang umihip at sumipol ang malamig na hangin. Nilingon niya si Stephen at lumunok. "P-puwede ba akong maki-share sa bed?"
Natawa ito nang marahan. "Akala ko ba okay ka na dito sa sofa?"
"Hindi ba puwede na magbago ang isip?" She made a face. "At saka, it's your fault naman, eh. Tinakot-takot mo ako."
"I'm sorry." He laughed. Kapagkuwan ay sumeryoso uli. "Doon ka na kasi sa kuwarto. Dito na ako at aalis din naman ako mayamaya bago sumikat ang araw."
"Anong oras ka babalik?"
"Why? You'll gonna miss me?" tudyo nito sa likod ng tainga ni Vivian.
Nanigas siya sandali nang dumikit ang mga labi nito sa earlobe niya. Noon lang na-realize ng dalaga na nakasiksik pa rin pala siya sa katawan nito. Dali-dali naman siyang umusog palayo rito at
