Chapter 4 ไม่พอใจ
1254 Words
" ใครให้พวกมันมากินข้าวที่บ้านหลังนี้ "
เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหารแล้ว จากที่อารมณ์ดีๆ พอได้ยินคำทักทายจากป๊าแล้วก็เห็นหน้าสามแม่ลูกนั่นทำให้ฉันปรี๊ดแตกทันที
" ฉันเอง ทำไม แกมีปัญหาอะไร " ป๊าตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจอะไร
" ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ " ฉันหันไปไล่พวกมันทันที
" จะอะไรนักหนาลูกพีช นี่น้องแกนะ "
" หนูไม่มีน้อง หนูไม่นับลูกเมียน้อยเป็นน้องหรอก มันต่ำ" ฉันหันไปพูดกับป๊าแล้วส่งสายตามองไปที่ลูกสาวคนโปรดของป๊าอย่างเหยียดๆ
" มันจะเกินไปแล้วนะพี่พีช แพมก็ลูกป๊านะ " ยัยแพมพูดขึ้นอย่างไม่พอใจที่ฉันมองมันอย่างนั้น
" นั่นสิจ๊ะหนูพีช น้องแพมกับตาพอร์ชก็น้องหนูนะ " เมียน้อยของป๊าพูดขึ้นเสียงหวาน แต่มองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่าตอแหล
" น้องที่เกิดจากผู้หญิงที่แย่งสามีชาวบ้านนี่สมควรเรียกว่าน้องหรอคะ " ฉันกอดอกแล้วมองหน้าเมียน้อยของป๊าอย่างท้าทาย
" ลูกพีช แกนี่มันจะเกินเยียวยาไปแล้วนะ "
" ค่ะ พีชมันเกินเยียวยา ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้พีชก้าวร้าวแบบนี้ แล้วป๊าอย่ามาสั่งให้พีชไหว้มัน พีชก็ไม่เคารพคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียน้อยของพ่อตัวเองหรอก " ฉันหันไปเถียงพ่อเสียงแข็ง เหอะ ฉันกับแม่โดนกระทำมาเยอะ
" ก็เพราะนิสัยอย่างงี้ไง ป๊าถึงไม่รัก " นังแพมพูดขึ้นเบาๆ
" อยากเลือดกลบปากมั้ยอีลูกเมียน้อย " ฉัันหันไปสวนกลับมันทันควัน อีนี่ชักจะเกินไปแล้ว
" อย่ามาทำกิริยาต่ำๆ ในบ้านฉันนะ " ป๊าออกโรงปกป้องลูกสาวสุดที่รักทันที เหอะ
" เอ่อ ผมว่าเรามาทานข้าวกันดีกว่านะครับ อีกหน่อยอาม่ากับแม่ใหญ่ก็จะมาแล้ว " ลูกชายป๊าพูดตัดบทขึ้น
" ใครบอกว่าฉันจะร่วมโต๊ะกินข้าวกับพวกแก "
" เอ่อ " ไอ้พอร์ชพูดตะกุกตะกัก หน้าตาดูเลิ่กลัก
" ฉันอนุญาติให้น้าทับทิมกับลูกของฉันมาร่วมโต๊ะด้วยเอง "
" เหอะ งั้นป๊าก็คุยธุระของป๊ามาเถอะค่ะ พีชไม่สะดวกร่วมโต๊ะกับคนชั้นต่ำแบบนี้ มันจะเป็นเสนียดกับชีวิตหนูเปล่าๆ " ฉันเค้นหัวเราะให้ตัวเองแล้วกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งๆ
" พีช ไม่เอา " พายอาร์เกาะแขนฉันแล้วมองไปยังป๊าอย่างหวาดๆ
" มันจะมากไปแล้วนะพี่พีช " ยัยแพมลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้นอย่างโกรธๆ
" จะทำไม รึแกจะเถียงว่าแม่แกไม่ได้แย่งป๊าไปจากแม่ฉัน จะเถียงหรอว่าตัวเองไม่ใช่ลูกเมียน้อย " ฉันเดินเข้าไปหายัยแพมที่ยืนตัวสั่นๆ อยู่แล้วมองเธออย่างเหยียดๆ
" พอได้แล้ว มานั่งลูกพีช อย่าให้ฉันต้องพูดมาก " ป๊าพูดตัดบทขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันเข้าไปคุกคามลูกสาวสุดที่รักของท่าน
" มานั่งดีกว่าจ๊ะหนูลูกพีช มาๆ "
" อย่ามาแตะต้องตัวฉัน "
" แม่ / คุณ " ฉันผลักยัยเมียน้อยออกจากตัวทันทีที่แม่นั่นเดินมาจับแขนฉัน
" เกินไปแล้วนะลูกพีช " ป๊าลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทางฉันพร้อมกับยกมือขึ้นเหมือนจะตบฉัน
" อากรด " แต่ยังไม่ทันที่มือของป๊าจะมาถึงหน้าฉันก็หยุดชะงัก เพราะเสียงของอาม่าที่ดังขึ้น
" คุณจะทำอะไรลูกคะ " แม่เดินมาหาฉันแล้วเอาตัวมาบังฉันไว้
" จะทำอะไรหลานฉัน " อาม่าเดินเข้ามาแล้วถามป๊าอย่างคาดคั้น
" แล้วนี่แม่ทับทิมมาทำอะไรที่นี่ " เมื่อป๊าไม่ตอบอะไรไป อาม่าจึงหันไปมองเมียน้อยของป๊าที่ยืนเกาะแขนป๊าอย่างกับปลิงอยู่
" อั๊วให้ทับทิมกับลูกมาทานข้าวด้วยเองล่ะ "
" แต่วันนี้ลื้อนัดลูกพีชมาคุยธุระนี่ "
" ก็อั๊วอยากให้เราทานข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา " ป๊าตอบกลับอาม่าทันควัน หึ พูดมาได้ว่าพร้อมหน้าพร้อมตา ถามฉันสักคำมั้ยว่าอยากนับญาติกับพวกมันมั้ย
" พีชไม่เคยนับญาติกับพวกมัน ไม่เคยอยากร่วมโต๊ะ ไม่เคยอยากเห็นหน้าพวกมัน " ไวกว่าความคิดก็ปากฉันนี่แหละ
" ถ้าพี่พีชไม่พอใจที่เรามาร่วมโต๊ะด้วย แพมกับแม่กับพอร์ชกลับไปทานข้าวที่บ้านก็ได้ค่ะ " ยัยแพมพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร นี่คงหวังเรียกคะแนนจากอาม่าล่ะสิ
" งั้นทับทิมกับลูกกลับแล้วนะคะ "
" เชิญ " ฉันพูดขัดนังเมียน้อยขึ้นทันที
" ลูกพีช ไม่เอาลูก " แม่หันหน้ามาปรามฉันอย่างดุๆ ฉันไม่ชอบเลยที่แม่ฉันเป็นคนใจอ่อนอย่างงี้
" ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ อยู่กินข้าวด้วยกันนี่แหละ ใครที่ไม่พอใจก็ไม่ต้องกิน แค่นั้น " ป๊าพูดตัดบทขึ้นอย่างไม่สนใจฉันเลย
" งั้นไปทานข้าวบ้านอาม่าดีกว่า ป่ะ ลูกพีช หนูพาย " อาม่าพูดสวนป๊าขึ้นทันควัน นี่ไงแบ็กใหญ่ฉัน
" ม๊า "
" ทำไม ก็ลื้อพูดเองว่าใครไม่พอใจก็ไม่ต้องกิน อั๊วนี่แหละที่ไม่พอใจ ไปอาพีช อาม่าหิวแล้ว " อาม่าพูดแล้วเดินมาจูงมือฉันกับพายอาร์เดินออกมาโดยไม่หันไปมองป๊าอีกเลยว่าท่านจะทำหน้ายังไง ฉันบอกแล้วว่าอาม่านี่ยังไงก็ทีมฉัน
" ใจ จัดโต๊ะอาหารด้วยนะ " เมื่อเดินมาถึงบ้านอาม่าแล้ว ท่านก็บอกให้ป้าใจเตรียมโต๊ะอาหารทันที
" ม่าว่าแล้วว่าป๊าของลื้อต้องให้พวกนั้นมากินข้าวด้วย เลยสั่งให้ใจทำกับข้าวเผื่อไว้พอดี " อาม่าทันหน้ามาพูดกับฉัน
" ป๊าจะตบพีชอีกแล้ว " ฉันบอกอาม่าน้ำตาคลอแล้วเบะปากเหมือนเด็กจะร้องไห้
" ม่ารู้ เดี๋ยวม่าจัดการเอง " อาม่าพูดขึ้นแล้วยกมือขึ้นลูบหัวปลอบฉันเบาๆ นับว่ายังโชคดีนะที่ฉันยังมีอาม่ากับแม่อยู่ ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นเด็กมีปัญหาแค่ไหน
" แม่พามันมาทำไม " ขณะที่เราทั้งสามคนกำลังนั่งคุยกันรอป้าใจจัดโต๊ะอาหารเสร็จแม่ฉันก็เดินเข้ามาพร้อมกับลูกชายของป๊า
" พีช ทำไมพูดอย่างงั้น " พายอาร์พูดแล้วส่งสายตามาให้ฉันอย่างดุๆ
" ตาพอร์ชมาทานข้าวกับอาม่าประจำแหละ " อาม่าหันมาพูดกับฉัน
" เหอะ นี่อาม่าไปทีมนั้นหรอคะ นี่พีชเป็นหมาหัวเน่าใช่มั้ย " ฉันพูดตอบกลับอาม่าไปแล้วมองท่านอย่างตัดพ้อ นี่ฉันเข้าใจผิดงั้นหรอว่าอาม่าไม่ชอบคนพวกนั้น
" ไม่ใช่อย่างงั้นนะพี่พีช พอร์ชแค่มาทานข้าวกับอาม่าเฉยๆ " หลานชายคนใหม่ของอาม่าพูดขึ้นแล้วมองมาทางฉันอย่างกลัวๆ
" ฉันถามเธอหรอ "
" พีช อย่าว่าน้อง " แม่ก็พูดดุฉันอีกคน
" งั้นพอร์ชว่าพอร์ชกลับไปทานข้าวที่บ้านดีกว่าครับแม่ใหญ่ "
" ไม่ต้องหรอกพอร์ช ทานที่นี่แหละ ไหนๆ ก็มาแล้ว " แม่พูดห้ามมันแล้วหันมามองฉันอย่างดุๆ
" แม่ " ฉันเรียกแม่อย่างไม่พอใจ
" หยุดเลยนะ ไปทานข้าวได้แล้ว " แม่พูดขึ้นขัดฉันแล้วก็พยุงอาม่าไปที่ห้องอาหารทันที
.
.
.
.
.
.
.
By อินชา
- Writer
