Sa pagpikit niya ay siyang patak din ng kaniyang luha. Sana nga, soon, ma-realize ng kaniyang kapatid ang mga naging pagkakamali nito. Hindi naman niya isinasara ang puso para magpatawad. At kung ano ang dahilan nito, kung bakit nagawan siya nito ng mali, uunawain niya basta magpakatotoo ito. Ito lang ang nag-iisa niyang kapatid. Kahit iyon man lang sana ay maisip nito at gawing dahilan para magkaayos sila. Sino lang ba ang magdadamayan kapag tumanda na sila? Wala namang iba kundi sila-sila lang din.
Marahan na lang siyang tumango sa sinabing iyon ng kaniyang asawa. Nang kumalas ito sa pagkakayakap sa kaniya ay kinintalan pa siya nito ng halik sa labi.
“Let’s go home,” ani KG nang umayos na ito ng upo.
Tumango siya. Sumulyap pa siya sa Memorial Chapel bago nagbawi ng tingin nang umandar
