Chapter 1 เตี๋ยวไก่วิศวะ
1804 Words
มหาลัย K
คณะบริหารธุรกิจ
11.46 น.
พรึบ
" กินไรกันดี " ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วหันไปมองเพื่อนๆ แล้วก็เป็นข้าวหอมที่ถามขึ้น
" ไปกินเตี๋ยวไก่วิศวะป่ะ เห็นเขาบอกว่าแซ่บมาก " ปลาทองเสนอขึ้นแล้วทำหน้าฟินๆ นี่เพื่อนฉันกำลังคิดถึงน่องไก่ชิ้นใหญ่ในชามก๋วยเตี๋ยวใช่มั้ย
" เตี๋ยวไก่หรือว่าผู้ชายกันแน่ย่ะ " เซรีนพูดขึ้นนิ่งๆ ทำให้ปลาทองหันขวับไปมองเพื่อนอย่างขัดใจ
" อย่าพึ่งกัดกัน จะเอาไง ไปมั้ย " ข้าวหอมรีบห้ามทัพแล้วหันมาถามฉันที่ยืนมองสองคนนั้นที่ฟาดฟันกันทางสายตาอยู่
" พายยังไงก็ได้ " ฉันบอกเพื่อนยิ้มๆ
" อื้ม งั้นก็ไปกินที่วิศวะก็แล้วกัน " ข้าวหอมสรุปแล้วจับมือฉันให้เดินตามไป
" เย้ ฉันรักพวกแกที่สุด " ตามด้วยเสียงของปลาทองร้องขึ้นอย่างดีใจ
" น้อยๆ หน่อยยัยสมองน้อย " เสียงของเซรีนว่าขึ้นแล้วก็ตามด้วยตัวของเธอที่เดินมาเทียบข้างฉันกับข้าวหอม
" แกว่าฉันอีกแล้วนะเซรีน " ปลาทองเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับเซรีนแล้วกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ
" ก็มันจริงนี่ สมองน้อยๆ ของแกเนี่ย นอกจากเรื่องกินแล้วก็มีแต่เรื่องผู้ชายนี่แหละ " เซรีนยักไหล่แล้วว่าขึ้นขำๆ
" ชิ ฉันงอนแก " ปลาทองชี้หน้าเซรีนอย่างคาดโทษ
" ไม่ง้อหรอกย่ะ " เซรีนเบะปากอย่างไม่แคร์แล้วเดินอ้อมไปเดินข้างข้าวหอม
" กัดกันทุกวัน จนฉันขี้เกียจห้ามพวกแกแล้วนะ " ข้าวหอมบ่นขึ้นอย่างเอือมๆ
ส่วนฉันก็ได้แต่มองเพื่อนพูดกันไปมา ไม่ใช่ว่าเป็นคนไม่พูดหรือพูดน้อยนะ ฉันพูดไม่ทัน แฮร่ๆ
ก่อนอื่น ฉันว่าเรามาแนะนำตัวกันดีกว่า
สวัสดี ฉันพะพายนะ อายุ 19 ปี เรียนปี 1 คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับการส่งออกสินค้า เลยอยากเรียนไปช่วยงานที่บ้าน
ฉันมีพี่สาวคนหนึ่ง ชื่อพิพลอย เป็นพี่สาวแสนสวยที่ห่างฉัน 6 ปี พึ่งเรียนจบปริญญาโทจากอังกฤษ และก็กำลังมาช่วยงานที่บ้าน
มีเพื่อนสนิท 1 คน คือข้าวหอม ที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาว เพราะข้าวหอมคือลูกสาวของคุณอาฉัน เอาง่ายๆ ก็คือลูกพี่ลูกน้องกันนั่นแหละ ทำให้ฉันและข้าวหอมเลือกที่จะเรียนเหมือนกัน เพราะที่บ้านฉันดูแลกิจการด้วยกัน และมีเพื่อนอีก 2 คน นั่นก็คือเซรีนและปลาทอง ทั้งสองเป็นเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันเกือบ 2 เดือนแล้ว เพราะพวกเราลงเรียนปรับพื้นฐานล่วงหน้าเหมือนกัน ทำให้รู้จักกันก่อนที่มหาลัยจะเปิด และทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม ที่สำคัญคือนิสัยดี
เอาล่ะ รู้จักกันแค่นี้ก่อนเนอะ ส่วนนิสัยใจคอ เราค่อยๆ รู้จักกันไปก็แล้วกัน
" โหหห คนเยอะเหมือนกันนะเนี่ย " ทันทีที่เดินเข้ามาในโรงอาหารเซรีนก็พูดขึ้น
" นั่นดิ มีแต่งานดีๆ ทั้งนั้นเลย " ปลาทองพูดแล้วทำหน้าเคลิ้มๆ พร้อมบิดตัวไปมาอย่างเขินๆ
" น้อยๆ หน่อยปลาทอง คนมองมาจะหาว่าแกปวดฉี่ " แต่ครั้งนี้เป็นข้าวหอมที่พูดขึ้นบ้าง
" เอ๊ะ นี่แกยืนข้างยัยเซรีนแล้วติดเชื้อฝอยขัดหม้อมาจากยัยนั่นใช่มั้ย " ปลาทองหน้ามุ่ยแล้วชี้หน้าข้าวหอมอย่างคาดโทษ
" อย่าพึ่งตีกันสิ ไปหาโต๊ะกันเถอะ " ฉันรีบห้ามศึก เพราะตอนนี้เริ่มหิวแล้ว
" นี่ถือว่าแม่ชีห้ามนะ ไม่งั้นแกโดนแน่ " ปลาทองพูดขึ้น
" ปลาทอง ตอนไปเราจะไม่ห้ามเพื่อนแล้วนะ " ฉันว่าขึ้นอย่างงอนๆ ที่เพื่อนชอบว่าฉันเป็นแม่ชี
" แกทำองค์หญิงกริ้วแล้วปลาทอง " เซรีนพูดขึ้นขำๆ
" โอ๋ๆ เค้าขอโทษ " ปลาทองรีบเข้ามากอดแขนฉันแล้วเอาหน้ามาคลอเคลียเหมือนแมวน้อย
" หึหึ ไปหาโต๊ะกันเถอะ " ข้าวหอมหัวเราะเล็กน้อยแล้วชวนพวกฉันไปหาโต๊ะ
" สรุปจะกินก๋วยเตี๋ยวจริงป่ะ " เซรีนถามขึ้นทันทีที่หาโต๊ะนั่งได้แล้ว
" ฉันขอบาย อยากกินข้าวผัดทะเล เห็นเขาว่าเด็ด " ข้าวหอมว่าขึ้นแล้วชี้ไปร้านอาหารที่มีคนมุงค่อนข้างเยอะ
" อุ๊ย ฉันชักจะหลายใจ เคยเห็นในรีวิว อยากลองเหมือนกัน " ปลาทองว่าขึ้นแล้วทำหน้าลังเล
" ยัยหลายใจ พายล่ะ " ข้าวหอมว่าปลาทองแล้วหันมาถามฉัน
" เรากินก๋วยเตี๋ยวไก่ " ฉันตอบเพื่อนไป เพราะเคยเห็นรีวิวแล้วน่ากินมาก
" งั้นเรากินเตี๋ยวไก่เป็นเพื่อนพายก็ได้ " ปลาทองพูดขึ้น
" ไม่เป็นไร ถ้าปลาทองอยากกินกับข้าวหอมก็ไปเลย เราไปคนเดียวได้ เซรีนล่ะ " ฉันมองเพื่อนที่ทำหน้าเสียดายแล้วก็สงสาร
" วันนี้ฉันกินมัง ว่าจะไปสั่งข้าวไข่ดาว " เซรีนตอบกลับมา ซึ่งเป็นฉันก็ลืมไป เซรีนจะกินมังสวิรัติในวันที่เกิด ซึ่งก็คือวันพุธ
" งั้นแยกย้ายนะ " ฉันบอกแล้วเดินหนีออกมา เพราะไม่งั้นปลาทองก็คงจะทำหน้าลังเลอยู่อย่างนั้นทั้งวัน ไม่ต้องกินข้าวกันพอดี
ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ที่ตั้งใจมากิน ซึ่งตอนนี้มีคิวอยู่เล็กน้อย สงสัยช่วงนี้พึ่งเปิดเทอมมั้งทำให้คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
ฉันเดินมายืนต่อแถวคนหลังสุด รอไม่นานก็ถึงคิวฉัน
" เอาอะไรจ๊ะคนสวย " พี่คนขายหันมาถามฉัน
" เอาเส้นหมี่ค่ะ / เอาเหมือนเดิมเจ้ " ฉันสั่งไปแล้วก็มีเสียงที่ดังแทรกขึ้น ฉันหันไปมองก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดนักศึกษาที่มีดาวที่ปกเสื้อ 2 ดาว ซึ่งก็หมายความว่าเขาอยู่ปีสอง เป็นรุ่นพี่ฉัน
" รอก่อนนะน้องขุน ให้น้องคนนี้ก่อน " พี่คนขายหันไปมองคนมาใหม่แล้วบอกเขาไป
" ได้เจ้ " คนมาใหม่ตอบแล้วหันมามองฉัน
" เชี้ยยยยย น้องตุ๊กตาของไอ้คราม " แล้วเขาก็ร้องขึ้นทันทีที่เห็นหน้าฉัน
" คะ " ฉันเอามือทาบอกแล้วมองเขางงๆ เขาด่าฉันใช่มั้ย แล้วฉันทำอะไรให้เขา แค่พี่คนขายทำก๋วยเตี๋ยวให้ฉันก่อนก็ถึงกับต้องด่ากันเลยหรอ แล้วอะไรคือน้องตุ๊กตาของไอ้คราม
ใครคือตุ๊กตา????
ใครคือคราม????
" เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร ขอโทษที พี่ตกใจเสียงดังไปหน่อย "
" ทะ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ " ฉันถามงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเห็นหน้าฉันตกใจ หรือหน้าฉันมีอะไรแปลกๆ หรือมีอะไรติดอยู่
" ไอ้ขุน " ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรก็มีเสียงนิ่งๆ ดังขึ้นก่อน
" เห้ย ไอ้คราม มาพอดีเลย " พี่ขุน อย่าถามว่ารู้ได้ยังไง ก็พี่คนขายเขาเรียกแบบนั้น ฉันก็ขออนุญาติเขาในใจเรียกแบบนั้นก็แล้วกัน หันไปมองคนมาใหม่แล้วพูดขึ้นพร้อมเดินไปทางด้านหลังฉัน
ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเดินไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู ซึ่งตอนนี้เขามองมาที่ฉัน ฉันเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วแล้วมองมานิ่งๆ
" ได้แล้วจ๊ะคนสวย ต๊ายยยยย ฝนจะตกมั้ยเนี่ย วันนี้น้องครามมากินร้านเจ้ " เสียงของพี่ที่ขายก๋วยเตี๋ยวดังขึ้น
" เวอร์ไปเจ้ ทำอย่างกับไม่เห็นมันมาเป็นชาติ " พี่ขุนพูดขึ้นแล้วมองหน้าพี่คนขายเอือมๆ
" โอ้ยยย ไม่เห็นน้องครามแค่วันเดียวเจ้ก็ใจจะขาดแล้ว " พี่เขาว่าพร้อมเอามือทาบอกแล้วยังทำหน้าเหมือนเจ็บปวดจนฉันถึงกับหลุดขำ
" นี่ค่ะ " ฉันยื่นเงินไปให้พี่แกยิ้มๆ
" โอ้ยยยย คนสวย เจ้ไม่มีทอนหรอก วันนี้มีแต่คนจ่ายแบงค์พันแบงค์ห้าร้อย " พี่แกมองเงินในมือฉันแล้วทำหน้าเอือมๆ
" แต่หนูไม่มีแบงค์ย่อยเลยค่ะ " ฉันตอบแล้วทำหน้าหงอย นี่ฉันจะไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวไก่ใช่มั้ย งื้อออออ
" อ่ะเจ้ ของผมเอาเหมือนเดิม แล้วก็จ่ายให้คนนี้ด้วย " พี่คนที่มาใหม่ยื่นแบงค์ร้อยให้กับพี่คนขาย
" โอเคจ้า น้องครามเหมือนเดิมนะ เจ้จะรีบทำให้อย่างด่วนเลยจ๊ะ " พี่เขามองหน้าผู้ชายข้างๆ ฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขาเล็กน้อย
" อ้าวเจ้ ของผมล่ะ ผมมาก่อนไอ้ครามนะเว้ย " แล้วพี่ขุนก็โวยวายขึ้น
" น้องขุนรอไปก่อน เจ้ขอทำให้น้องครามก่อน " เจ้แกว่าแล้วก็หันกลับไปทำก๋วยเตี๋ยวต่อ
" ไรว่ะ งั้นกูไปซื้อน้ำก่อนล่ะ " พี่ขุนทำหน้ามุ่ยแล้วหันมาบอกคนที่ยืนข้างๆ ฉัน
" อ่ะ เอาไปสิ " พี่ครามหยิบถ้วยก๋วยเตี๋ยวแล้วยื่นมาให้ฉัน
" พี่มีทอนมั้ยคะ " ฉันยื่นแบงค์พันในมือไปให้เขา
" หึ ไม่มีหรอก เอาไปเถอะ " เขาส่ายหน้าแล้วยื่นถ้วยมาให้ฉันอีกครั้ง
" ได้ไงคะ เราไม่ได้รู้จักกันนะ ทำไมพี่ถึงมาจ่ายให้หนูล่ะ " ฉันแย้งขึ้น
" ฉันชืี่อคราม ส่วนเธอชื่อพะพาย เรารู้จักกันแล้ว ทีนี้จะรับไปได้รึยัง " เขาแนะนำตัวเอง แล้วเหลือบมามองป้ายชื่อที่คล้องคอฉันอยู่ ลืมบอกไปว่าปีหนึ่งต้องห้อยป้ายชื่อกันทุกคน
" อย่างก็ได้หรอคะ " ฉันทำหน้างงๆ แล้วถามเขาไป
" อื้ม " เขาพยักหน้าให้ฉัน
" พายขอเลขบัญชีพี่หน่อยค่ะ เดี๋ยวพายจะโอนค่าก๋วยเตี๋ยวคืน " ฉันหันไปเห็นกระดาษกับปากกาที่วางอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวที่เอาไว้สำหรับเขียนเมนู จึงหยิบขึ้นมาแล้วหันไปถามเลขบัญชีกับเขา
" ไม่เป็นไร แต่ถ้าลำบากใจก็เขียนเบอร์มาให้ฉันก็ได้ " เขาบอกนิ่งๆ
" คะ เบอร์หนูหรอค่ะ " ฉันทำหน้าตกใจแล้วชี้มือเข้าที่หน้าตัวเอง
" อื้ม "
" พี่จะเอาไปทำไมคะ " ฉันถามอย่างงงๆ
" ผู้ชายขอเบอร์ผู้หญิง เขาเอาไปทำอะไรล่ะ " พี่เขาตอบฉันมานิ่งๆ จนฉันสงสัยว่าเขามีหน้าเดียวรึป่าว เขายิ้มเป็นมั้ยนะ
" พี่จะจีบพายหรอ " ฉันนึกตามที่เขาถามแล้วหันไปมองเขาตาโต
" อื้ม จีบได้มั้ยล่ะ "
ตอนแรกเป็นยังไงฮะ
ฝากเม้น ไลค์ เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะคะ
- Writer
