ล้ำเส้นเพื่อนเกย์

งานกาแฟก็แค่ข้ออ้าง

แม้จะเป็นการเดินทางแบบเร่งรีบ แต่ต้นหนาวก็จัดการจองตั๋วและที่พักเรียบร้อย เมื่อไปถึงสนามบินเชียงใหม่ทั้งสองก็ไปเช่ารถที่จองไว้ ดูนาฬิกาเพิ่งประมาณบ่ายหนึ่ง แต่เพราะทานอาหารก่อนจะขึ้นเครื่องมา เลยเลือกขับรถที่เช่าไว้ไปที่งานเทศกาลกาแฟก่อน

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยสีสันของบูธร้านกาแฟหลากหลายสไตล์ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนประสานกับเสียงดนตรีแจ๊ซเบาๆ ที่ลอยมาจากเวทีเล็กในมุมหนึ่งของงาน เพราะจัดอยู่ในฮอลล์ของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ทำให้สามารถเดินชมงานได้อย่างสบาย ๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะร้อนหรือหนาวจนเกินไป

“หนาววว ร้านนั้นหอมมากเลยอะ ไปกัน ๆ” เพียงแค่เดินเข้ามาในฮอลล์ กลิ่นหอมของกาแฟก็คละคลุ้งไปทั่ว คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับรอยยิ้ม วันนี้ลูกพีชอยู่ในชุดกางเกงยีน สวมเสื้อครอปสั้นเปิดไหล่ลายดอกไม้แบบท้าลมหนาวสุดๆ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเพราะอากาศที่เริ่มเย็นกว่าที่กรุงเทพจนต้องคลุมด้วยเสื้อข้างนอกอีกทีอยู่ดี และคนที่เตรียมไว้อยู่ก่อนแล้วก็ไม่พ้นต้นหนาว ที่หยิบออกมาสวมให้ตั้งแต่ที่สนามบิน

“ค่อย ๆ เดินทีละโซนสิยัยพีช จะได้ดูให้ครบ” ต้นหนาวจับข้อมืออีกคนไว้ทัน ไม่งั้นมีหวังหายไปกับฝูงชนอย่างแน่นอน ลูกพีชหันมาพยักหน้าแล้วเปลี่ยนเป็นคล้องแขนชายหนุ่มแล้วเดินไปพร้อม ๆ กัน

“ร้านเมื่อกี้น่ารักมาก ทำแก้วกาแฟแบบเพนท์เองแถมให้เอากลับบ้านได้ด้วย จดๆๆ”

“ชอบอะ ร้านนั้นมีผสมผลไม้ก่อนแล้วค่อยเติมช็อตกาแฟด้วย ปกติร้านเราแยกชนิดอย่างเดียวเลย ไว้ต้องไปลองทำเมนูใหม่ จดๆๆ”

“กาแฟกลิ่นอบควันเทียน ตอนแรกคิดว่าจะแปลก แต่ก็กลมกล่อมดีนะ เอาไว้ไปขายคู่กับพวกเค้กมะพร้าวก็น่าสนใจ จดไว้ๆๆ”

คนตัวเล็กคล้องแขนลากเพื่อนสนิทเข้าบูธนั้นทีบูธนี้ที อันไหนที่น่าสนใจก็จะพูดออกมารัว ๆ แน่นอนว่าคนที่รับหน้าที่จดรายละเอียดเอาไว้ก็ไม่พ้นต้นเหนือนั่นเอง เขาส่ายหน้าเล็ก ๆ ทว่าก็พิมพ์ไว้ในสมาร์ตโฟนอย่างรวดเร็ว อันไหนที่เขามีไอเดียเพิ่มเติมก็จะเขียนไว้เช่นกัน

“คืนนี้จะได้นอนไหมเนี่ย” ทั้งสองสลับเดินเข้าบูธนั้นออกบูธนี้อย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะลูกพีชที่ชิมกาแฟจนแทบจะแยกรสไม่ออก คนฟังถอนหายใจเบา ๆ เพราะเตือนไว้ก่อนแล้ว ถึงอย่างนั้นสองมือก็พะรุงพะรังไปด้วยเมล็ดกาแฟหลากหลายรูปแบบ

บางส่วนพวกเขาก็คิดไว้แล้วว่าจะนำไปต่อยอดอย่างไร บางส่วนที่ยังไม่มีไอเดีย แต่น่าสนใจก็นับกลับติดมือไปด้วย ไม่ลืมที่จะขอนามบัตรไร่เมล็ดกาแฟไว้ด้วย

“ถ้าชิมทุกร้านขนาดนั้น ปีหน้าก็น่าจะยังไม่หลับนะ” ต้นหนาวเบ้ปากใส่เพื่อนที่พูดไปหลายครั้งก็ไม่ฟัง แถมแทบเกือบทุกร้านก็ใจดีมีช็อตกาแฟให้ลองชิมไม่หยุด

“โหยยย ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ในหัวของลูกพีชก็เริ่มคิดตามแล้วว่าคาเฟอีนในร่างกายน่าจะเยอะเกินไปแล้วสำหรับวันนี้

“หิวหรือยัง”

โครก...

“แหะๆ ตอนที่ไม่ถามก็คิดว่าไม่หิว แต่แกถามปุ๊บ ฉันก็หิวเลย” ลูกพีชเอ่ยเสียงอ่อย มือก็ลูบท้องแบนราบที่เปิดโชว์ส่วนขาวเนียนไปด้วย ต้นหนาวได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ แล้วแบบนี้จะไม่ให้คิดว่าตัวเองมีลูกได้ยังไง ปล่อยไปก็คงลำบากคนอื่นแย่ แต่เมื่อดูเวลาก็พบว่าเกือบห้าโมงเย็น จะหิวก็ไม่แปลก เล่นเดินจนรอบงานขนาดนี้ เขาเองก็เริ่มหิวขึ้นมาด้วยแล้วเช่นกัน

“เอ็นไออั้ง” ลูกพีชเคี้ยวขนมหวานจนแก้มเป็นก้อนหลังจากกินข้าวไปแล้วสองจาน จนต้นหนาวถอนหายใจออกมา ตัวเล็ก กินเก่ง เซ่อซ่า ซุ่มซ่าม แถมยังดื้อสุดๆ คือนิยามที่เขามอบให้เพื่อนสนิท ยิ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีลูกมากกว่ามีเพื่อนจริง ๆ นั่นแหละ

“เคี้ยวให้หมดค่อยพูดดีๆ”

“อื้อ เป็นไงมั่ง” ลูกพีชรีบเคี้ยวขนมให้หมด แล้วเอ่ยถามประโยคเดิมอีกครั้ง

“อะไรเป็นไง”

“เดตกับฉันวันนี้เป็นไงบ้าง” คนตัวเล็กถามกลั้วหัวเราะเบา ๆ วันนี้เธอทั้งควงแขน ทั้งแกล้งซบ ทั้งเอาหน้าซุกตัวอีกฝ่ายบ่อย ๆ ถึงมันจะดูไม่ต่างจากทุกที แต่ก็มีความคิดของเธอนั่นแหละ ที่มันตั้งใจจะทำแบบนั้นมากกว่าการทำด้วยความเคยชินอย่างที่ผ่านมา

“ยังไม่เลิกทำคอนเทนต์อีกเหรอ” ต้นหนาวทำหน้าเหม็นเบื่อใส่อีกคน ถ้าเป็นในการ์ตูนสายตาของเขาคงเป็นขีดเรียบ ๆ อย่างไร้อารมณ์เลยล่ะ ถึงอย่างนั้นก็แอบคิดนิด ๆ ว่าวันนี้อีกคนทำตัวใกล้ชิดมากกว่าทุกทีหรือว่าเป็นปกติกันแน่

“แหมแกก็... ไม่ใช่ทุกคนไหม จะมีเพื่อนหล่อ ๆ นิสัยดี ๆ สะอาด ๆ นุ่มนิ่มน่ารักแบบฉัน มีดีก็ต้องอวดแล้วปะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ทว่าคนฟังกลับรู้สึกหมั่นไส้มากกว่า

“ใช่จ้า ไม่ใช่ทุกคนจะมี ต่อไปหล่อนก็จะไม่มีเหมือนกันย่ะ! ไป อิ่มแล้วก็ลุกเอาขยะไปทิ้ง” ต้นหนาวกระแทกเสียงใส่แล้วลุกยกถาดอาหารไปเก็บ ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเพื่อนสนิทตามมาไกล ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะไปมุ่งหน้าไปที่พัก

..............

โรงแรมที่จองไว้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองมากนัก เป็นที่พักระดับสามดาว ห้องพักออกแบบเน้นความเรียบง่ายด้วยเฟอร์นิเจอร์แบบมินิมอล ผนังห้องสีขาวสะอาดให้ความรู้สึกผ่อนคลาย เตียงขนาดควีนไซซ์ปูด้วยชุดเครื่องนอนสีขาวล้วน มีหมอนหนุนและหมอนข้างครบชุด หัวเตียงประดับด้วยงานศิลปะเล็กๆ ที่ดูสบายตา

“เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันจองเตียงคู่” หลังจากสำรวจไปรอบ ๆ คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะต่อสายไปที่ล็อบบี้ สุดท้ายก็ได้ความว่าระบบผิดพลาดเลยจะชดเชยด้วยอาหารเช้าฟรีให้แทน

“เอาน่า นอนกับฉันมันไม่ดียังไง”

“หล่อนนอนซ้ายไป ฉันจะนอนฝั่งขวา” ที่ผ่านมาเวลาไปพักผ่อนต่างจังหวัด หรือมีเหตุต้องไปค้างข้างนอกร่วมกัน ทั้งสองก็เลือกห้องเดียวกันเพื่อความประหยัดและสะดวก แต่มักจะเป็นเตียงคู่มากกว่า ทำให้ต้นหนาวรู้สึกไม่คุ้นชินเล็กน้อย ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินไปฝั่งที่ตัวเองเลือกแทน

“ยังดีที่มันกว้าง อย่ามาเบียดฉันก็แล้วกัน” เสียงเข้มเอ่ยซ้ำอีกรอบ โดยไม่ได้สังเกตแววตาที่มีเลศนัยของเพื่อนสนิทตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย

“คืนนี้ไปร้านเหล้ากันไหม” หลังจากนอนเล่นบนเตียงคนละฝั่ง พร้อมเปิดทีวีดูอะไรไปเรื่อยจนท้องฟ้าข้างนอกเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ลูกพีชก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีความคาดหวัง

“ไหวเหรอยะหล่อน”

“ไหวสิ”

“แต่กาแฟที่หล่อนกินไปไม่น้อยเลยนะคะ”

“กาแฟก็ส่วนกาแฟ เหล้าก็ส่วนเหล้าสิ มาถึงที่ไม่ได้เจอผู้บ่าวเจียงใหม่ก็เหมือนมาไม่ถึงนะ”

“แหม งานกาแฟก็แค่ข้ออ้างแหละดูออก” ต้นหนาวเบ้ปากใส่อีกคนด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนตัวเล็กไม่มีทางนอนสงบ ๆ ที่ห้องเฉย ๆ อย่างแน่นอนก็ตาม

“บ้าน่า ดูออกเลยเหรอ” ว่าจบลูกพีชก็หัวเราะเบา ๆ แล้วลุกไปเปลี่ยนชุดใหม่สำหรับค่ำคืนนี้ ต้นหนาวเองก็เช่นกัน เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกหลุมพรางของเพื่อนสนิทเข้าเต็มเปา

คืนนี้แหละ คอยดูเถอะต้นหนาว!