คุณพ่อคะ [NC20+]

บทที่1 ปริม

คำนำ..เนื่องจากกฎของแพลทฟอร์มไม่สามารถแต่งนิยายที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดเดียวกันได้ ดังนั้น นิยายเรื่องนี้จึงสมมุติให้ เธอเป็นลูกเลี้ยงของเขา และเขาคือพ่อเลี้ยงที่คอยห่วงใยแม้ว่าแม่ของเธอจะเสียไปนานแล้ว เขาก็ยังเลี้ยงดูส่งเสียมาตลอดและยังไม่เคยเปิดใจรับผู้หญิงอื่นเข้ามาในชีวิตเลย

บทนำ (Prologue)

ผู้บรรยาย: ปริมา

ความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังนี้ไม่ใช่ความสงบสุข แต่เป็นเสียงสะท้อนของ 'สิ่งที่ขาดหายไป' บ้านสองชั้นที่ดูอบอุ่นหลังนี้เป็นเหมือนกำแพงที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องโลกเล็ก ๆ ของเราสองคน พ่อกับฉัน... เราผูกพันกันด้วยด้ายเส้นเดียวที่เรียกว่าความสูญเสีย

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอน มองภาพสะท้อนของตัวเอง ร่างกายที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วของฉันดูแปลกแยกเมื่อเทียบกับภาพในหัวของฉันเอง ฉันยังคงรู้สึกเหมือนเด็กสาวคนเดิมที่ต้องการการปกป้องจากพ่อ แต่ร่างกายที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่ฉันเพิ่งจะตระหนักถึง

ฉันอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว และโลกภายนอกมองฉันในฐานะ 'ผู้หญิง' แต่สำหรับพ่อ... ฉันยังคงเป็น 'ลูกสาว' ที่ใสซื่อของเขาเสมอ

ฉันเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน มองออกไปข้างนอกไปยังสนามหญ้าที่พ่อตัดแต่งอย่างเรียบร้อยทุกสัปดาห์ ทุกรายละเอียดในบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความรักและความพยายามของพ่อ

แต่ความพยายามนั้น... มันมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย

ราคาคือความโดดเดี่ยวของพ่อเอง

ฉันจินตนาการถึงคืนต่าง ๆ ที่พ่อต้องทนทุกข์อยู่คนเดียวในห้องทำงาน หรือในห้องนอนของตัวเอง การพยายามระบายความปรารถนาทางร่างกายด้วยวิธีที่แสนอ้างว้าง ภาพที่ฉันเห็นลอดใต้ประตูห้องทำงานเมื่อคืนยังคงติดตา มันไม่ใช่ภาพของความสุข แต่เป็นภาพของความจำเป็นที่น่าเศร้า

ความรักของฉันที่มีต่อพ่อ... มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์และบูชา พ่อไม่เคยทำผิดพลาดในสายตาฉัน แต่ตอนนี้... ฉันกำลังวางแผนที่จะพาพ่อก้าวเข้าสู่ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเราทั้งคู่

แผนการที่ฉันคิดขึ้นมาไม่ได้เกิดขึ้นจากความต้องการทางเพศของตัวฉันเอง แต่มันเกิดจาก 'ความหวังดี' ที่บิดเบี้ยวที่สุดในโลก

ฉันอยากให้พ่อมีความสุข ฉันอยากให้พ่อได้รับการปลดปล่อยจากความตึงเครียดที่กัดกินเขามานาน

และทางเดียวที่พ่อจะยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ คือการที่พ่อจะต้องคิดว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น

คืนนี้... ฉันจะออกไป

ฉันจะทำให้ตัวเองดูเหมือนว่าเมามายจนขาดสติ

ฉันจะกลับมาที่บ้านในชุดที่เปิดเผยพอสมควร และจะทรุดตัวลงนอนข้างพ่อบนโซฟาที่พ่อชอบนั่งดูทีวี

ฉันจะ 'มอบ' โอกาสนั้นให้พ่อทำบาป

เมื่อความรู้สึกผิดของพ่อถูกหักล้างด้วยการ 'ไม่รู้ตัว' ของฉัน ความต้องการที่ถูกกดทับของเขาก็จะหลั่งไหลออกมาในที่สุด

นี่คือการตัดสินใจที่ฉันจะต้องแบกรับความผิดบาปไว้ทั้งหมด ฉันจะสวมบทบาทของคนที่ไม่รู้เรื่องอะไร และให้พ่อเป็นเพียงผู้ชายที่พลาดพลั้งไปเพราะความเหงาและควบคุมตัวเองไม่ได้

ฉันสัมผัสที่เสื้อผ้าที่เตรียมไว้สำหรับคืนนี้ ชุดนอนที่ตั้งใจเลือกอย่างประณีต

มันถึงเวลาแล้ว พ่อคะ... โลกของสองเรากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

ฉันจะนำความสุขกลับมาให้พ่อเอง... ถึงแม้ว่าความสุขนั้นจะถูกสร้างขึ้นมาจากความผิดบาปที่ไม่มีวันให้อภัยได้ก็ตาม

[จบบทนำ]