และในที่สุดกำหนดคลอดของฉันก็มาถึง ฉันต้องไปนอนที่โรงพยาบาลเพื่อรอคลอดซึ่งมาร์คก็บอกว่าเขาจะไปส่งเองซึ่งฉันก็ไม่อยากขัดเพราะยังไงๆก็ลูกเขาเหมือนกัน ตอนนี้ฉันกับม๊ากำลังนั่งรอมาร์คที่ห้องรับแขกเพราะเขาบอกมีเรื่องด่วนต้องเข้าบริษัท เขาบอกว่าจู่ๆงานก็มีปัญหาซึ่งก็ไม่มีใครตัดสินใจอะไรได้ต้องเป็นเขาคนเดียวเขาจึงรีบไปเคลียร์งานและบอกจะรีบกลับมารับ จนเวลาล่วงเลยมาจนใกล้ถึงเวลาเขาก็ยังไม่มาสักที "ม๊าโทรไปก็ไม่รับ หรือว่ากำลังขับรถอยู่" ม๊าหันมาพูดกับฉันหลังจากดโทรหามาร์คแล้วเขาไม่ได้รับ "คงจะใช่ค่ะม๊า เรารออีกสักพักละกันนะคะ ถ้ามาร์คกลับมาไม่ทันเดี๋ยวเราไปกันเองก็ได้ค่ะ" "มาร์คนะมาร์คเห็นงานสำคัญกว่าลูกกว่าเมียคอยดูนะถ้ามาไม่ทันม๊าจะไม่ยอมให้อุ้มลูกเลยคอยดู" ม๊าคงจะโมโหแทนฉันก็เลยจับมือท่านลูบเบาๆ "อย่าโมโหเลยนะคะมาร์คเค้าทำงานก็ดีแล้วนะคะม๊า แปลว่าเขามีความรับผิดชอบม๊าควรภูมิใจนะคะ" "อืมม