บ่วงรักเสน่หา

สืบ...หาพัดชา

"ประเทศไทย..."

เอเดนชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษ

พ่อเป็นคนอังกฤษแม่เป็นคนไทย อายุ39ปี สูงใหญ่ตามแบบฉบับหนุ่มตะวันตกที่ผ่านการดูเเลตัวเองด้วยการออกกำลังกายอย่าสม่ำเสมอ

เขาได้มาใช้ชีวิตอยู่อักฤษกับบิดาตั้งแต่อายุ 15 ปี เนื่องจากพ่อกับแม่เขาตกลงที่จะแยกทางกัน ทั้งสองมีลูกชายสองคนเดิมทีเขาก็ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ทีประเทศไทย พ่อกับแม่เขาเลยตกลงกันว่าจะแบ่งลูกคนละคน โดยที่แม่ของเขาเลือกน้องชายที่เพิ่งเกิดมาได้สามขวบและด้วยน้องชายเกิดมาพร้อมโรงประจำตัว ทำให้แม่เขาตัดสินใจเลือกน้องชายและให้เขามาอยู่กับพ่อ

จนตอนนี้เขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่ม ที่ร่ำรวยอีกคนหนึ่งของเมืองผู้ดี ผลจากที่เขาเข้ามาดูแลกิจการต่อจากบิดาและด้วยความสามารถของเขาเอง ทำให้ธุรกิจของเขาขยายเป็นวงกว้างได้อย่างรวดเร็ว

"ประเทศไทยหรอครับ"

ผู้ช่วยของเขาถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่...แผนต่อไปเราจะลงทุนที่ประเทศไทยจัดการหาทีมงานเก่งๆไว้ ประสานงานที่ไทย ไว้หนึ่งทีม และดำเนินตามแผนของเราได้เลย"

"ครับคุณเอเดน"

ลุคผู้ชวยคนเก่งที่ทำงาน เคียงบ่าเคียงไหล่มากับเขารีบรับคำสั่งทันที

"ผมมีอีกเรื่องให้คุณช่วยจัดการให้ผมหน่อย"

เอเดนบอกกับเลขาของเขา พร้อมกับยื้นเอกสารให้เขา

ลุครับมาดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

ในเอกสารนั้นมีรูปหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูสวยคมเลยทีเดียว

"หานักสืบฝีมือดีสืบเรื่องเธอคนนี้ให้ผมหน่อย เธออยู่ประเทศไทย"

ลุคก้มมองเอกสารอีกรอบ ในนั้นมีแค่รูปกับชื่อของเธอเท่านั้น

[พัดชา ธนวงศ์]

"ครับ"

ลุครับคำสั่ง ถึงแม้จะมีเรื่องสงสัยในหัวมากมายแต่นั้นไม่ใช่หน้าที่ที่เขาจะต้องรู้

[ติ๊ง...ๆๆๆ!!]

มีเสียงข้อความเข้าดังขึ้น

เอเดนเลื่อนลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ออกก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่วางอยู่ในนั้นออกมา

"คุณออกไปได้"

"ครับคุณเอเดน"

ลุค..ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องเจ้านายไป

เอเดนเปิดอ่านข้อความที่ส่งมา

[มะยม...ทำไม่เงียบไปนานจัง]

[อย่าเงียบไปแบบนี้สิเราใจไม่ดีเลย]

[เรารอการตอบกลับจากเธออยู่นะ]

เอเดนอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ แต่ถึงแม้ใบหน้าเขาจะยิ้มแต่ในเเววตาของเขากลับ มีความเศร้าหมองซ่อนอยู่ และเขาจะเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิม และสนใจงานบนโต๊ะต่อ

"พัดช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะลูก"

คุณราเชนบอกกับลูกสาว เพราะเขาได้ไปขัดผลประโยคจากพวกนักการเมืองที่เห็นแก่ตัว แต่สิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดตอนนี้คือภรรยาและลูกสาว

"คุณพ่อไม่ต้องห่วงคะ พัดดูเเลตัวเองได้"

พัดชาเขาใจในสิ่งที่พ่อทำ และเธอก็เห็นด้วยที่จะต้องจัดการนักการเมืองชั่วพวกนี้

"แต่ถึงยังไงแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวไว้หน่อยนะลูก"

"ค่ะแม่...พ่อกับแม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

พัดชาบอกพ่อกับแม่

เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว

พัดชาถูกเลี้ยงมาให้แข็งแกร่งตั้งแต่เด็ก

และด้วยที่บ้านเธอทำการเกษตร มีทั้งส่วนผลไม้ พืชผักทางการเกษตรอีกมากมาย มีพื้นที่หลายร้อยไร่ และพ่อของเธอก็เป็นที่นับหน้าถือตาของคนที่นี้ด้วย

หลังเรียนจบเธอเลือกที่จะกลับมาอยู่บ้านและช่วยพ่อกับแม่ดูแล ไร่แสงดาว

เพราะเธออยู่กับต้นไม้มาตั้งแต่เด็กและเธอก็ชอบกับการได้ทำงานลุยๆแบบนี้

"จริงสิ...ลุงชัยบอกว่าปุ๋ยใส่ทุเรียนเราจะหมดแล้ว เดี๋ยวพัดจะสั่งเพิ่มนะคะ เพราะเดือนหน้าก็ต้องเร่งปุ้ยใบกันแล้ว"

และนี้ก็เป็นเรื่องที่จะพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารของทุกวัน

ในไร่แสงดาวมีคนงานมากกว่าร้อยชีวิต ที่ต้องดูแล และตอนนี้หน้าที่หลังจะเป็นของพัดชาที่ต้องบริหารจัดการเพราะพ่อกับแม่เธอต้องการให้เธอดูแลต่อจากพวกท่านอยู่ดี

หนึ่งเดือนต่อมา...

พัดชาขับรถ ATV คู่ใจที่เธอไว้ใช้ขับลุยในสวนไปข้างๆรั่วที่ติดกับอีกไร่หนึ่ง และเธอก็ต้องแปลกใจ เพราะจากพื้นที่ รกร้างมาวันนี้มีทั้งเครื่องจักรและคนงานมากมายมาทำความสะอาด พื้นที่ตัวบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีคนอยู่มานานหลายปี

"คุณลุงคะ เจ้าของเขาจะกลับมาแล้วหรอคะ"

พัดชาตะโกนถามกลุ่มคนงานที่ทำงานอยู่ใกล้รั่ว

"ลุงก็ไม่รู้เหมือนกันคุณหนูพัดชา รู้แต่ว่าลงปุงที่เฝ้าที่นี้แก่ไปเกณฑ์คนงานมาช่วยกันทำความสะอาดบริเวณบ้านและรอบบ้านเลยลูก"

"ค่ะ...ขอบคุณนะคะ"

พัดชาบอกก่อนจะจับโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ และกดดูข้อความที่เธอส่งให้ใครบางคน

แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้ว ข้อความถูกอ่านแต่ไม่ตอบ

[มะยม..จะกลับมาที่ไร่เเล้วหรือป่าว พัดเห็นคนงานมาทำความสะอาดบ้านเต็มเลย]

ในขณะที่เอเดนกำลังประชุมอยู่เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูททันทีเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดอ่านข้อความและก็เก็บเข้าที่เดิม

"คุณเอเดนจะออกเดินทางวันไหนครับ"

ลุคถามเจ้านาย เพราะเขาจะได้เตรียมตัวถูก

"อีกสองอาทิตย์"

เอเดนตอบลูกน้อง

"แล้วเรื่องที่ให้ไปจัดการถึงไหนแล้ว"

เขาถามลุคอีกครั้ง

"น่าจะเรียบร้อยก่อนที่คุณเอเดนจะถึงครับ"

ลุครายงานต่อ

"ดีมาก ส่วนโรงแรมสองที่ ที่เราจะไปเทคโอเวอร์ก็ส่งกำหนดการไปได้เลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูด้วยตัวเอง"

"รับทราบครับคุณเอเดน และมีข้อมูลเพิ่มเติมจากนักสืบส่งมาให้ครับ เดี๋ยวผมส่งให้เจ้านายในอีเมลนะครับ"

เอเดนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะปิดประชุม

และเดินออกจากห้องปาะชุมไป

"คุณพ่อคุณแม่...พัดเห็นคนงานมาทำความสะอาดที่ไร่ป้าตาหรือว่าป้าตากับมะยมจะกลับมาแล้วคะ"

พัดคุยกับพ่อแม่บนโต๊ะอาหารค่ำในตอนเย็น

"นั้นนะสิ พ่อเห็นมีรถบรรทุกวิ่งเข้าออกเหมือนมีการรีโนเวทบ้านใหม่ ไหนจะรถยนต์จากที่อื่นวิ่งเข้าวิ่งออกกันเป็นว่าเล่น"

ราเชนบอก

"แสดงว่าพี่ตาจะกลับมาจริงๆละสิคะ"

คุณแสงดาวก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย เพราะแสงดาวกับพราวตาเจ้าของไร่โน่น

ก็ค่อยข้างจะสนิทกัน เพราะพราวตาก็เป็นคนน่ารักอัธยาศัยดีเลยเป็นที่รักของคนแถวนี้

"ก็น่าจะใช่ คงเบื่อเมืองนอกอยากกลับมาอยุ่บ้านแล้วมั่ง"

คุณราเชนบอก

ส่วนพัดชานั่งฟังพ่อกับแม่คุยกันแต่ในใจนั้นตื่นเต้นไม่น้อย เธอจะได้เจอกับเพื่อนรักเธออีกครั้ง

"เดี๋ยวพ่อจะมารับมะยมไปรักษาตัวที่อังกฤษ พัดต้องคิดถึงมะยมด้วยนะ"

มะยมบอกเธอเมื่อห้าปีก่อน

"พัดไม่ลืมมะยมหรอก มะยมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพัดนี่ มะยมต้องรักษาตัวให้หายแล้วกลับมาทำไร่ทำสวนด้วยกัน"

พัดชาบอกด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้จะใจหายแต่เธอก็ยินดีกลับการไปของเพื่อนรักครั้งนี้ เขาจะได้หายจากโรคที่เป็นอยู่สักที

"พัดสัญญานะ ว่าจะไม่ลืมมะยม"

มะยมทวนสัญญาอีกครั้ง

"สัญญาจ้ะ พัดจะไม่มีวันลืมมะยมเลย"

และนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้คุยกับมะยม เพราะเช้าอีกวันก็มีรถมารับสองแม่ลูกออกไป โดยที่ไม่มีใครรู้เลย มารู้อีกทีที่ก็ไม่มีใครอยู่ในไร่แล้ว

แรกๆเธอกับมะยมก็ยังติดต่อพูดคุยส่งข้อความหากันได้อยู่ แต่พออยู่ไปสักพัก

มะยมจะตอบข้อความช้าเเละน้อยลงเลยๆ และนี้ก็สองปีแล้วที่มะยมไม่ตอบข้อความเธอเลย แต่เธอก็ยังเฝ้าส่งข้อความหาเขาตลอดด้วยความเป็นห่วง

"พรุ่งนี้มะยมจะเข้ารับการผ่าตัดแล้วนะ

พัดช่วยเป็นกำลังใจให้มะยมด้วย"

ข้อความสุดท้ายก่อนที่เขาจะไม่ตอบเธออีกเลย