บทที่ 1 พยัคฆราช
1006 Words
พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของ สิงหราช ปัจจุบันในวัย 27 ปี หลังจากเรียนจบและมั่นใจว่าความสามารถเพียงพอที่จะกุมบังเ**ยนธุรกิจต่อจากบิดา เขาก็เข้ามารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว
จากเดิมที่เป็นเพียงโรงงานผลิตแอลกอฮอล์หรือโรงงานสุราที่พ่อสร้างไว้ ชายหนุ่มได้แผ่ขยายอาณาจักรจนกลายเป็นบริษัทใหญ่โต พัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มหลากหลายชนิดจนรุ่งเรืองกว่าเดิมหลายเท่าตัว
"ช่วยเซ็นเอกสารให้ด้วยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นกลางห้องทำงาน
"เอกสารอะไร" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้ามอง
"ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศค่ะ" หญิงสาวยื่นแฟ้มที่เตรียมมาให้เขาเซ็น
"ทีหลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" เมื่อตวัดปากกาเสร็จ พยัคฆราชก็โยนแฟ้มลงตรงหน้าเธออย่างไม่ใยดี
"ก็ทำตัวแบบนี้ไง ใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็น" แสนสวยบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปหยิบเอกสาร แต่กลับถูกมือหนาคว้าแฟ้มคืนไปเสียก่อน
"เธอว่าอะไรนะ" สายตาคมกริบจ้องเขม็ง
"ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปให้แผนกจัดส่งค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็พยายามเอื้อมมือไปแย่งเอกสารคืนมา
ดวงตาของทั้งสองประสานกันนิ่ง ราวกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน ..คงคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอสินะ ไว้ฉันว่างเมื่อไรได้เจอกันแน่ พยัคฆราชคาดโทษในใจ
[คอนโดหรู]
"คิดถึงที่รักจังเลยค่ะ" มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแผงอกของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง
"อ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรอีกล่ะ"
"ไม่มีใครรู้ใจซาร่าเท่าคุณอีกแล้วค่ะ" หญิงสาวออดอ้อน
"วันนี้ผมเหนื่อย อยากพัก มีอะไรก็รีบพูดมา"
"ก็บัตรเครดิตที่คุณให้มามันเกินวงเงินแล้วนี่คะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ช่วยทันที เพื่อสั่งให้เพิ่มวงเงินในบัตรเครดิตให้กับหญิงสาวที่เขากำลังพัวพันอยู่
"คุณน่ารักจังเลยค่ะ" ซาร่าฉีกยิ้มหวานก่อนจะผลักร่างหนาลงบนโซฟาอย่างง่ายดาย
"ผมบอกว่าเหนื่อยไงซาร่า"
"ซาร่าก็ได้ยินแบบนี้ทุกครั้งที่คุณกลับมานั่นแหละค่ะ"
"แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ ผมเหนื่อย" สายตาคมมองจ้องใบหน้าหญิงสาวที่ดื้อรั้นจนฝ่ายหญิงต้องถอยออกก่อน
ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์หลังงาม..
"แสนสวยจ๊ะ"
"คะ?"
"พรุ่งนี้แม่ฝากบอกให้พยัคฆ์กลับมาที่บ้านหน่อยนะลูก พ่อเขากำลังจะกลับมาแล้ว"
"เอ่อ..ค่ะ" แสนสวยลอบถอนหายใจยาวเมื่อได้รับคำไหว้วานจาก อัปสรสุดา มารดาของพยัคฆราช
"ทะเลาะกันอีกหรือเปล่าลูก"
"นิดหน่อยค่ะ"
"ถ้าเลี่ยงได้ก็พยายามเลี่ยงไปก่อนนะลูก"
"ค่ะ" คำนี้เธอได้ยินจนชินชาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่
"ถ้าพ่อเขารู้ว่าพยัคฆ์ยังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้น พยัคฆ์ต้องถูกเล่นงานหนักแน่ หนูช่วยแม่หน่อยนะลูกนะ"
"ค่ะ.." หญิงสาวตอบรับเสียงแผ่วเบาด้วยความลำบากใจ
แสนสวย หรือ นางสาวแสนสวย พิทักษ์วงศ์ ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้หลังจากคุณยายเสียชีวิต ยายของเธอคือคนที่มีบุญคุณเคยช่วยเหลืออัปสรสุดาตอนคลอดพยัคฆราชเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
ในตอนนั้นอัปสรสุดาอยากรับทั้งสองมาดูแล แต่ยายของแสนสวยเกรงใจไม่อยากรบกวน นางจึงช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยและการศึกษาของแสนสวยมาโดยตลอด จนกระทั่งยายจากไป แสนสวยที่ไม่เหลือใครจึงถูกรับมาอยู่ในคฤหาสน์ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พยัคฆราชไม่ค่อยติดบ้านและย้ายออกไปอยู่ที่คอนโดในที่สุด
เช้าวันต่อมาที่บริษัท.. หญิงสาวถูกเรียกตัวเข้าพบในห้องบริหารระดับสูง และเธอก็รู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังรออยู่
"เธอทำงานยังไง! ถ้าเรื่องแค่นี้รับผิดชอบไม่ได้ ก็ปล่อยให้คนอื่นเขาทำไป!" แฟ้มเอกสารในมือถูกโยนโครมลงบนโต๊ะเบื้องหน้าแสนสวย ซึ่งมันกลายเป็นภาพชินตาสำหรับเธอไปเสียแล้ว
"เรื่องอะไรคะ" มือเรียวหยิบแฟ้มเจ้าปัญหาขึ้นมาเปิดดู "เมื่อวานนี้ฉันส่งเรื่องไปที่แผนกจัดส่งแล้วนี่คะ"
"นี่แหละคือคำแก้ตัวของคนที่ปัดความรับผิดชอบ!"
"ฉันไม่ได้ปัดความรับผิดชอบ แต่ฉันยื่นเรื่องไปแล้วจริงๆ" แสนสวยเม้มปากแน่นก่อนจะถือแฟ้มเดินตรงไปยังแผนกจัดส่งทันที
"ทำไมของถึงส่งออกไม่ทันคะ" เธอถามพนักงานที่รับเรื่อง
"ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณแสนสวย เมื่อวานตอนที่คุณเอาเอกสารมาให้ ฉันกำลังคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญอยู่ พอคุยเสร็จฉันก็เลยลืมสนิทเลยค่ะ"
"เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรคะ"
"ลูกสาวของฉันถูกส่งโรงพยาบาลกะทันหันค่ะ ต้องผ่าตัดไส้ติ่งด่วน"
สีหน้าของแสนสวยอ่อนลงทันทีเมื่อทราบเหตุผล "แล้วตอนนี้แกเป็นยังไงบ้างคะ"
"กำลังพักฟื้นค่ะ"
"ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก ทีหลังอย่าสะเพร่าแบบนี้อีกนะคะ" แสนสวยถอนหายใจทิ้งก่อนจะรวบรวมความกล้ากลับเข้าไปเผชิญหน้ากับคนเผด็จการอีกครั้ง
ห้องทำงานพยัคฆราช..
"ถ้าส่งออกตอนนี้ยังทันอยู่ไหมคะ"
"ทัน? แค่ออเดอร์ส่งออกยังเลทแบบนี้ ใครเขาจะอยากทำธุรกิจด้วย!"
"ช้าไปแค่วันเดียวเองนี่คะ"
"เธอพูดออกมาได้ยังไงว่าวันเดียวเอง! รู้ไหมว่าเอกสารนำเข้าต้องเดินเรื่องใหม่หมด!"
"ฉันขอโทษค่ะ เรื่องนี้ฉันผิดเอง" แสนสวยเลือกที่จะรับผิดไว้เพียงคนเดียว เพราะถ้าเธอบอกความจริงไป พนักงานคนนั้นต้องเดือดร้อนแน่ๆ
"รู้ตัวว่าผิดก็ดี.. ช่วยพิจารณาตัวเองด้วย!" พยัคฆราชทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เขียนโดย: ชะนีติดมันส์
- Writer
